II.II

“พวกท่านทั้งหลายชาวเมืองโอลิมปัสจงฟัง!!!” เทพีอเธน่าเป็นฝ่ายประทับตระหง่าน เบื้องหน้าชาวโอลิมปัสมากมาย ต่างพากันออกมาจากภายในเคหะสถาน แววเนตรหลายแสนล้านคู่ ต่างหันไปในทิศทางเดียวกัน ทางศิลาหลักปีศาจคริสตัล พวกเขาไม่อาจมีคำเอ่ยใด ต่อการถูกรุกรานจนพ่ายแพ้ ทำได้เพียงสดับฟังคำประกาศจากเทพี เป็นตัวแทนเหล่าชาวโอลิมปัสทั้งหลายเพลานี้

“หลังจากโอลิมปัสถูกสาส์นท้ารบ ทวยเทพต่างพากันหนีทัพพ่ายศึก หุบเขาโอลิมปัสแห่งนี้จึงไร้ผู้ปกครอง กฏภายในเมืองทั้งหมดจะถูกเปลี่ยนแปลงทุกอย่าง จากผู้ปกครองนครตนใหม่ ผู้พิชิตหุบเขาโอลิมปัส...”

เทพีอเธน่ารู้สึกปริโอษฐ์กล่าวนามของเจ้าชายยากยิ่งนัก จึงหันไปทางหมาสามหัวเซเบรอส โปรดช่วยกล่าวนามขานให้ชาวเมืองโอลิมปัสทราบที

“-เจ้าชายปีศาจ เลเวอรัส ซีดิอัส ฮาเดสซ่า อาเดไลล์ แห่งเมืองปีศาจเฮเดน ผู้พิชิตหุบเขาโอลิมปัส!-” สิ้นคำกล่าวพระนามนั้น เจ้าชายปีศาจยืนนิ่งสงบอยู่บนพาหนะของตน โดยปล่อยให้เป็นหน้าที่ของเทพีผู้ทำหน้าที่เพลานี้ บอกกับชาวเมือง

“ขอให้ชาวเมืองโปรดทำตามกฏใหม่ ตามหลักอัยการศึกของผู้ปราชัย ...พวกท่านทั้งหลาย จะไม่ถูกปฏิบัติดุจเชลย พวกเราทุกตนที่นี่สามารถใช้ชีวิตตามเดิม โดยไม่ถูกกดขี่ข่มเหง ไม่ถูกบังคับใดๆ ทุกๆ ท่านจะได้รับการปฏิบัติอย่างมีเกียรติ ตราบเท่าการใช้ชีวิตเช่นเดิม...

...ขอเพียงแค่... ไม่ต่อต้าน ปฏิบัติต่อคำสั่งอย่างเคร่งครัด การปรับปรุงระบบการปกครอง จะเป็นผลดีสำหรับทั้งสองฝ่าย ทั้งพวกเราชาวโอลิมปัสและผู้พิชิตจากโลกปีศาจ จะทำให้พวกเราอาศัยอยู่ในมาตุภูมิแห่งนี้อย่างสุขสงบมากขึ้น...”

คำกล่าวขานประกาศด้วยสุรเสียงหวานก้องไปทั่วอาณาจักร ปรากฏไปทั่วหุบเขาโอลิมปัส เมื่อคฑาทองคำประจำกาย อยู่ในหัตถ์นาง แสดงพลังอำนาจเพื่อให้คำกล่าวนั้นเป็นที่รู้ทั่วถึงกันทั้งอาณาจักร... นางได้รับสิทธิ์อำนาจกลับมาดั่งเทพีแดนโอลิมปัสเช่นเดิม

แววเนตรมากมายบ้างรับรู้ถึงความกังวล รับรู้ถึงความสับสน หรือแม้กระทั่งแววเนตรจากเด็กเล็ก สัมผัสถึงความปลอดภัยรูปแบบใหม่ มากกว่าการปกครองของเทพซูส และเทพีเฮร่า มักใช้ความเด็ดขาด บังคับมากกว่าการเห็นอกเห็นใจ

“พวกเรามีสิทธิ์อพยพออกจากเมืองได้รึไม่?” ชาวเมืองโอลิมปัสตนหนึ่ง เป็นเพียงพลเมืองธรรมดายังไม่ค่อยมีพลังเวทย์มากนัก รู้สึกปรับตัวค่อนข้างลำบากใจ เมื่อเมียและบุตรตกอยู่ในภาวะไม่มั่นคงเช่นเดิม

“พวกท่านไม่อาจออกจากเมืองได้ ตราบใดยังอยู่ภายใต้การดูแลจากผู้พิชิตโอลิมปัส ข้าเสียหทัยยิ่ง” เทพีอเธน่าประกาศกล่าว ทำให้ชาวเมืองต้องยอมรับข้อตกลงหลังพ่ายศึก แต่พวกเขาได้มาตุภูมิสภาพดีดังเดิมคืน

“เทพซูสกับเทพีเฮร่า เทพทั้งสองพระองค์หายไปไหน?” ชาวเมืองโอลิมปัสชายตนหนึ่งกล่าวขาน ถามถึงเมื่อไร้ร่างผู้ปกครองโอลิมปัสตนเดิม ไม่ได้อยู่ภายในเมือง

“นั้นสิ!!! เท่าที่ข้าจำได้ พวกท่านยังสู้ศึกสุดท้ายด้วยกันอยู่เลย?” ชาวเมืองโอลิมปัสฝ่ายหญิง ถามถึงอีกครา ยิ่งทำให้เทพีอเธน่ารู้สึกอับอายต่อการหนีทัพจนเสียมาตุภูมิอยู่ภายใต้การปกครองจากเจ้าชายปีศาจแห่งเฮเดนในที่สุด

“ชาวเมืองโอลิมปัส... ขอให้ท่านคลายความสงสัยในการปกครองรูปแบบใหม่ ข้าจะมอบรางวัลพิเศษให้ หากพวกท่านตนใดบอกที่ซ่อนของเหล่าทวยเทพหนีทัพ... พวกท่านจะได้รับการปฏิบัติอย่างดีดุจราชวงศ์จากเฮเดน ทุกอย่างที่พวกเจ้าประสงค์”

เจ้าชายปีศาจเลเวอรัส กล่าวประกาศหลังจากถูกชาวเมืองโอลิมปัสถามไถ่ถึงผู้ปกครองนครตนเก่า หวังเพียงว่าจะมีพลเมืองใดช่วยเหลือพระองค์ในเรื่องนี้ได้

“ฝ่าบาท! พลเมืองเช่นเรา ไม่มีสิทธิ์ได้รู้ เว้นแต่เหล่าทัพที่ได้รับการหยั่งรู้สถานที่อื่นนั้น พวกเขาจะเหมือนกับเทพองค์อื่นๆ ที่ไม่ปริโอษฐ์บอกที่ซ่อนสำคัญ... พวกเรารู้สึกไร้ประโยชน์เมื่อไม่อาจทำสิ่งดีๆ มอบให้ท่านได้” ชาวเมืองโอลิมปัสบอกสิ่งหนึ่งที่ผู้ปกครองนครตนใหม่ควรทราบ

แววเนตรสีทองเพ่งพินิจพิเคราะห์ จับคำโป้ปดมดเท็จเหล่านั้นแล้ว มิมีชาวเมืองใดกล้าโกหก พวกเขาบอกด้วยความสัตย์จริง สมัยเทพซูสและเทพีเฮร่าปกครอง พวกเขาไม่เคยได้รับการปฏิบัติที่ดี จนกระทั่งถึงเพลานี้ พวกเขาอาจต้องการตอบแทนเจ้าชายปีศาจ หลังช่วยบูรณะมาตุภูมิให้แก่พวกเขา ก็มิอาจทำให้เจ้าชายปีศาจสมปรารถนา เนื่องจากชาวเมืองโอลิมปัสไม่รู้อะไรเลย

“ฝ่าบาท! ข้าคิดว่าเราควรจะปล่อยให้ชาวเมืองกลับเข้าเคหะสถานได้แล้ว” เทพีซึ่งอยู่ใกล้ผู้ปกครองนครตนใหม่ นางคงจะต้องเป็นองค์ประกันต่อไป ในขณะที่ภารกิจของเจ้าชายปีศาจยังคงดำเนินอย่างไม่ลดละ

พาหนะหมาสามหัว ถูกพาเชิดเหลียวหลัง ไร้การประกาศใดๆ อีก พร้อมทั้งเรือนวรกายงามของเทพีอเธน่า ต้องเคลื่อนย้ายติดตามเจ้าชายปีศาจอย่างเสียมิได้ เพื่อคอยดูเขาต่อไป ว่าจะกลับไปสอบสวนเทพเฮอร์เมสอีกรึไม่... ประชาชนชาวเมืองโอลิมปัสได้รับความสบายใจกลับมาบ้างแล้ว เมื่อทราบว่าจะมีการเปลี่ยนแปลงการปกครองในรูปแบบใหม่

หลังจากนี้พวกเขาจะสวดภาวนาไว้อาลัย ให้แก่ผู้วายชนม์ในศึกสงคราม เป็นการรำลึกถึง...

******

“ฝ่าบาท! ท่านทรงหมกมุ่นกับการตามหาบิดาข้า!” เทพีอเธน่าตรัสปุจฉา ระหว่างเดินทางตามเส้นทางภายในเมืองอย่างช้าๆ เพลานี้เจ้าชายปีศาจกำลังครุ่นหทัยคิดอย่างเงียบๆ

“เจ้าเรียกข้าว่า –เลเวอรัส- ได้นะ” เจ้าชายรู้สึกไม่ชอบหทัยยามถูกเรียกดุจราชา เขายังรู้สึกว่าเป็นแค่เจ้าชาย ที่ยังอายุน้อยอยู่ดี

“ข้าไม่อาจกล่าวขานนามท่านได้ ขออภัยยิ่ง ช่างเป็นนามที่ไพเราะ แต่การสะกดคำนั้นยากสำหรับข้านัก” เทพีอเธน่าอธิบายตรัสบอกตามตรง ระหว่างเดินทางร่วมเส้นทางเดียวกัน เพลานั้นได้มองเห็นวิวทิวทัศน์งามจับเนตรอีกรูปแบบหนึ่ง หากไม่เพราะสงคราม ก็คงมิอาจได้มองภาพที่สวยงามภายในโอลิมปัสอีกแบบหนึ่ง

“ถ้างั้นข้าเรียกเจ้าว่า –อเธน่า- ได้นะ หลังจากเราได้เคยพบกันตามลำพังมาแล้ว” เจ้าชายปีศาจเอ่ยคำไม่เป็นทางการ เนื่องจากเพลานี้คือส่วนตัวตามลำพัง เทพบุตรรูปงามให้ความเป็นกันเองกับเทพีครึ่งเทพใต้อาณัติ

“ดั่งท่านปรารถนาจะกล่าวขานนามข้า ฝ่าบาท!” เทพีรู้สึกยินดีที่ได้รับการปฏิบัติดุจมิตร มากกว่าถูกข่มเหง

บิดาของนางยังเอ่ยคำเป็นทางการตลอดเพลา แทบหาคำพูดแบบครอบครัวไม่พบ จนนางไม่ค่อยรู้สึกว่าเทพซูสจะเป็นบิดาที่น่าเคารพนับถือ เพียงเพราะเรื่องอันน่าอับอายมากมาย แอบไปก่อการไม่ดีกับเหล่ามนุษย์หลายเผ่าพันธ์ หรือแม้กระทั่งคิดมิดีมิร้ายกับจักรพรรดินีแห่งเมืองเฮเดน เรื่องนี้เป็นที่โจษจันไปทั่วมิติ จนนางมิกล้าสู้หน้าหลายเผ่าพันธ์