II.III

“ว่าแต่... ท่านกับข้าเคยพบกันมาก่อนยามศึกรึ?” ด้วยความสงสัยคลางแคลงใจนั้น ทำให้บทสนทนาเปิดขึ้นระหว่างร่วมเดินทางอยู่บนเส้นทาง ภายในเมืองโอลิมปัส เซเบรอสพาวรกายงามเจ้าชายตรวจตราพื้นที่เมืองให้ละเอียดทุกฝีเท้า

“เจ้ามิอาจจำข้าได้หรอก เพราะข้าจำแลงกาย ซ่อนกายแท้จริงไว้มิให้ผู้ใดหยั่งรู้ว่า ข้าคือเจ้าชายปีศาจขององค์จักรพรรดิ์แห่งเฮเดน” กายงามยังคงยักย้ายตามแรงเคลื่อนไหวของฮาเดส แววเนตรและพระพักตร์มิได้หันเหลียวกลับมามองเทพีอเธน่า นางกำลังล่องลอยติดตามอย่างใกล้ชิด เพราะเพลานี้ชาวเมืองโอลิมปัสปลอดภัยทุกตนก็จริง แต่มิได้หมายถึงจะทำอะไรได้ตามใจชอบเหมือนเก่าก่อน นางแค่พยายามปกป้องชาวเมืองให้ปลอดภัยจากทุกเหตุเภทภัย

“ในศึกสงคราม ข้าพบปีศาจมากมาย ตั้งแต่ราชวงศ์ของท่าน ขุนศึก แม่ทัพเอก จนถึงทหารพลเดินเท้า ข้าไม่แน่ใจว่าเราได้พบกันรูปแบบใด...?” เทพีอเธน่าขออนุญาตกล่าวถาม เพราะคงไม่อาจนึกถึงหน้าปีศาจใดๆ ขึ้นมาได้ นางจำมิหวาดไหว เพราะช่างเป็นภาพที่ดุดันโหดร้ายเหลือเกิน

“ข้าเดาว่า เจ้าจำข้าไม่ได้จริงๆ” น้ำเสียงระรื่นสรวลเบาๆ ถึงอาวรณ์กำลังสดใส สุรเสียงนั้นทำให้อเธน่ารู้สึกประหลาดหทัยอย่างบอกไม่ถูก เจ้าชายปีศาจที่น่าเกรงขาม นอกเพลาศึกก็เหมือนกับบุรุษทั่วไป ที่รักสงบ ใคร่สนุกสนาน

“ฝ่าบาทตรัสให้ข้าสดับได้รึไม่ ทำไมท่านจึงเมตตา ดีต่อข้ายิ่งนัก?” เทพีอเธน่าคิดว่า นางควรตรัสถาม ทำให้เจ้าชายปีศาจหยุดชะงักจะตอบปุจฉาให้คลายสงสัย พระองค์ยังไม่กล้าพอจะบอกให้นางได้ล่วงรู้ ต่อความรู้สึกทั้งปวงที่พระองค์กำลังรู้สึกในเพลานี้ ไม่รู้ว่าเมื่อไหร่ที่ความรู้สึกนี้เกิดขึ้นกับเจ้าชายปีศาจเอง

“ข้า... แค่กำลังคิดว่า เจ้าไม่ได้รักเทพซูส... เจ้าไม่ได้อยากรบ... และเจ้าก็แค่ทำตามคำสั่ง! ข้าก็ไม่ได้อยากรบเช่นกัน!” เจ้าชายปีศาจเลเวอรัส ได้ตรัสบอกนางไปตามตรง เรื่องศึกสงครามทั้งหมดที่ผ่านมา พระองค์แค่อยากหยุดการกระทำโง่เง่าของเทพซูสและเทพีเฮร่า มิให้ระรานมาตุภูมิเฮเดน รวมไปถึงมารดาที่จากไปของเจ้าชายเช่นกัน

“ท่าน!... รึว่าท่าน...!!!” สุรเสียงแว่วหวานห้วนดับ บังเกิดความทรงจำของเทพีกำลังหวนคะนึงถึงปีศาจตนหนึ่ง ไม่อยากถูกประหัตประหาร ไม่อยากสู้กับนาง พร้อมมอบความเมตตานั้นให้ยามอยู่ลำพังในป่ารกทึบ มีน้ำใจแม้กระทั่งยื่นใบไม้อุ้มน้ำสะอาด เพื่อให้นางดื่มพักผ่อน มิต้องกังวลเรื่องสงครามจนกว่ามันจะสงบ

“เจ้าคงจะนึกออกแล้วนะ ข้าจำแลงกายออกรบ จนเจ้าเห็นปีกข้า!!!” เจ้าชายปีศาจยังคงยิ้มระรื่นได้ตรัสบอกกับเทพีผู้เลอโฉม เจ้าชายมิได้ต้องการเข่นฆ่าทวยเทพเลยแม้แต่น้อย นั้นก็เป็นความประสงค์ขององค์จักรพรรดิ์แห่งเฮเดนเช่นกัน จะไม่มีใครตาย เพราะความเลวทรามของเทพซูสและเทพีเฮร่า เทพผู้บงการทำร้ายชีวิตเผ่าพันธ์อื่น จนนำหายนะมาสู่ตน

“ท่านคือ ปีศาจทหารเอกตนนั้น...!!!” เทพีอเธน่ารู้สึกประหลาดใจสุดสะพรึง แม้นมีบุรุษฏิบัติกับนางดีแค่ไหน ความปรารถนาหวังผลประโยชน์นาง ทำให้ไม่ยอมรับน้ำใจนั้นจากชายอื่น...

แต่สำหรับปีศาจทหารเอกตนนั้น หรือแม้จะเป็นเจ้าชายปีศาจแห่งเฮเดนเพลานี้ มิได้หวังสิ่งใดจากนาง เว้นเพียงแค่หยุดประหัดประหาร หยุดรบศึกสงคราม เพราะจะมีประโยชน์อะไรจากการเข่นฆ่า เพื่อความต้องการของซูส อยากครอบครองมารดาของเจ้าชายปีศาจ

“ข้ามีความเห็นว่า... เราสองเผ่าพันธ์ สามารถเป็นมิตรกันได้ โดยมิต้องประหัตประหารรบศึกกันอีก มันจะสงบสุขเพียงใด หากไม่มีการริษยา พร้อมจะร่วมสุขโดยไม่ขัดแย้ง...” เจ้าชายปีศาจได้เอ่ยกล่าวถึงความสงบจากมาตุภูมิเฮเดนที่คิดถึง พระองค์กำลังคิดถึงมาตุภูมิตจุติของตน ซึ่งไม่ได้กลับไปเลยนับตั้งแต่ชนะศึก ต้องเป็นผู้ครอบครองโอลิมปัสอยู่แห่งนี้

“แต่เผ่าพันธ์ของท่านก็ท้ารบเรา...” เทพีอเธน่าอยากแย้งต่อสิ่งที่เกิดขึ้น จนโอลิมปัสไม่เหมือนเดิมในกาลก่อน

“นั้นเป็นเพราะเทพซูสไม่ยอมส่งตัวเทพีเฮร่ามาให้ นางคือผู้เริ่มก่อสงครามไม่มีวันชนะ เพราะพวกเจ้าเป็นฝ่ายเริ่มมาตลอด... ข้ามิอาจโทษท่านนะ อเธน่า... ข้าถือว่าวันนี้ เราเปิดบทสนทนาวันแรกได้น่าสนใจเลยทีเดียว” เจ้าชายปีศาจคิดว่า หากพยายามปรับความสัมพันธ์ต่อนางมากเท่าไหร่ อาจจะมีโอกาสล่วงรู้ว่าเทพซูสอยู่แห่งใด ในขณะที่อีกหทัยครุ่นคิดถึงความรู้สึกอันเป็นสุขล้นอย่างบอกไม่ถูก

“ข้ามิอาจกล่าวแย้งใดๆ สิ่งที่เกิดขึ้นล้วนคือความจริงทั้งหมด” นางจึงจำยอมเพราะเหตุทั้งหลายนั้น เริ่มต้นมาจากบิดา และเทพีเฮร่า นางไม่อาจปฏิเสธต่อความจริงได้

“บางทีวันพรุ่ง เจ้าอาจจะอยากพาข้าชมเมืองรอบๆ ท่านจะตอบสนองความใคร่รู้ของข้าได้รึไม่?” เจ้าชายปีศาจถือโอกาสขอความร่วมมือจากเทพีอย่างเป็นมิตร เพื่อความสัมพันธ์ที่ดีดำเนินต่อไป เจ้าชายปีศาจไม่ประสงค์รบศึก เพราะมันไม่มีประโยชน์จะครอบครองดินแดนแห่งนี้ เจ้าชายปีศาจเลเวอรัสมาเพื่อภารกิจของบิดา

“หากเป็นความประสงค์ของท่าน ข้ายินดีจะนำพาท่านชมเมืองมาตุภูมิทุกซอก ทุกอณูฯ ในฐานะข้าเป็นองค์ประกัน เป็นเจ้าบ้านควรต้อนรับผู้ครอบครองโอลิมปัสตนใหม่” เทพีอเธน่ารู้สถานะตนดีว่า นางมิอาจออกคำสั่ง หรือมีอำนาจใดเหนือเจ้าชายปีศาจเพลานี้ เพราะพ่ายศึกที่ผ่านมา

“เช่นนั้นแล้ว... ข้าขอตัวกลับไปพักผ่อนนะ” สิ้นสุรเสียงนวลนุ่มชวนสดับ ฮาเดสขยับขาทั้งสี่ดุจเพลิงลุกโชติช่วง วิ่งละจากเทพีอเธน่าซึ่งลอยกลางอากาศด้วยฤทธานุภาพแห่งทวยเทพ แววเนตรม่วงประกายทองทอดพระเนตรวรกายงามนั้น ลับหายไปจากจุดนั้น เรือนโอษฐ์เม้มหนักแน่น แทบกำพระหัตถ์คฑาตรึง รู้สึกหทัยสลายเมื่อวรกายงามนั้นละจากไป

“ทำไมหทัยข้าถึงสั่นไหว...?” เทพีเปรยตรัสบอกตัวเอง ก่อนจะยกหัตถ์ว่างอีกข้างขึ้นทาบทรวง เจ็บปวดเหลือเกินที่ความรู้สึกนี้บังเกิดกับนาง...

“ฝ่าบาท! ท่านจะพำนักใด ข้าจะนำพาท่านไปถึง” ฮาเดสกล่าวถามก่อนจะชักเท้าให้ถูกทิศ

“พาข้ากลับไปในวิหารเทพ ข้าต้องการสำรวจห้องบรรทมของเทพซูส และข้าจะอยู่ที่นั้น” เจ้าชายปีศาจพยายามเปลี่ยนความสนใจของตนเอง มิให้โอนเอนไปทางเทพีผู้สถิตในหทัยพระองค์

“บางทีท่านน่าจะห่างนางสักระยะ” ฮาเดสแนะนำว่า บางสิ่งที่มิควรเกิด มันไม่น่าเกิดขึ้นด้วยซ้ำ พาหนะที่นำพาวรกายงามเจ้าชายปีศาจ มิบังควรจะออกความเห็น แต่เป็นการเปรยเบาๆ ชวนสดับพาคิดคะนึง

“ขอบใจ ฮาเดส!” เจ้าชายปีศาจมิแย้งค้าน เนื่องด้วยเซเบรอสตนนี้ เคยเป็นหนึ่งในพาหนะขององค์จักพรรดิ์ บิดาเขา เจ้าชายจึงเชื่อใจฮาเดสเสมอ แม้จะถูกพระกรรณรึไม่ก็ตาม

******