บทนำ 2.4 - สงครามชี้ชะตาโอลิมปัส

“ยอมแพ้ซะเถอะ เทพีครึ่งเทพ เมืองของเจ้าเรายึดแล้ว!!!” น้ำเสียงก้องกังวานใส แทบสยบความแข็งกร้าวดุจบุรุษของเทพีอเธน่า แววพระเนตรม่วงประกายสีทองหันมาตามสุรเสียงประกาศให้จบศึกเพลานี้ ก่อนจะสูญเสียชาวเมืองโอลิมปัสอีกมากมาย มากกว่าตกเป็นตัวประกัน

ดวงเนตรกร้าวของเทพีอเธน่ายังมิยอมแพ้ นางยังรู้สึกตะขิดตะขวงใจ กับเสียงกังวานนั้นว่าคลับคล้ายคลับครา เคยสดับมาจากแห่งใด เพลานั้นตราสาส์นท้ารบลอยกลางนภากาศในนครโอลิมปัสมาสามวัน เปลวเพลิงเหล่านั้นได้เริ่มมอดไหม้ กลายเป็นก้อนหินสีดำที่ตกลงจากนภากาศ น้ำหนักของมันดิ่งลงมาอย่างรวดเร็วสู่ใต้พสุธา

ไม่กี่อึดใจ หลักศิลาทมิฬประจำเมืองปีศาจ ได้ผุดขึ้นมาโผล่ใจกลางเมืองโอลิมปัส สวยงามดังคริสตัลประกายเงา พร้อมสัญลักษณ์ตราราชวงศ์ปีศาจ สะท้อนเปลวเพลิงอยู่ภายใน เหนือยอดคริสตัลศิลาปีศาจ ปรากฏเปลวเพลิงอยู่บนยอดหินแข็ง ลุกโชติช่วงสว่างสไวด้วยไฟที่ร้อนแรง

บัดนี้เทพซูสและเทพีเฮร่าพ่ายศึกจากเหล่าปีศาจแห่งเฮเดนไปอีกเมืองหนึ่งแล้ว เหล่าพันธมิตรของนครโอลิมปัสจะปรากฏประตูมิติขึ้นพร้อมกัน ในขณะที่เมืองขึ้นผู้บูชาเทพซูส พร้อมด้วยทวยเทพมากมายจากหลายๆ เมืองขึ้นของโอลิมปัส จะปรากฏหลักศิลาปีศาจขึ้นพร้อมกันทุกๆ เมือง

ภายใต้การปกครองของปีศาจต่อจากนี้ มิใช่เหล่าทวยเทพ การศึกครั้งนี้... จะประกาศก้องไปทั่วมิติ ว่าโอลิมปัสได้พ่ายศึก ถูกปีศาจแห่งเฮเดนยึดครองแล้ว

ดั่งเสียมาตุภูมิจุติแทบสิ้นแรง เทพีครึ่งเทพแทบสลดหดหู่เพียงลำพัง ยามนี้นางกำลังอ้างว้าง เพราะถูกทอดทิ้งอย่างเดียวดาย มองไปทางไหนไร้ญาติทวยเทพเคียงข้าง เพราะพวกเขาหนีเอาตัวรอดไปก่อน ในช่วงที่ชุลมุนวุ่นวายเพลานั้น จะมามัวหลั่งน้ำตา เพราะพ่ายแพ้ปราชัยก็ไม่ใช่เพลา ต่อจากนี้สิ อะไรจะเกิดขึ้น...!!!

จักรพรรดิ์ยังคงยืนอยู่ตำแหน่งเดิม แม้ศึกนี้จะโหมกระหน่ำดุดันร้ายกาจเพียงใด อาวรณ์ของพระองค์ยังคงโศกาเพราะยอดดวงใจดับสูญสลายจากพระองค์ไป หลงเหลือเพียงสัมผัสที่ดีที่สุด บรรจุอยู่ในกล่องประคองในหัตถ์ พระองค์ไม่อยากรบให้เสียหทัย อย่างน้อยเพลานี้ก็มีเดรกเป็นผู้ปกป้องข้างกาย ถวายงานดูแลพระองค์ได้ดีกว่าใคร

“เจ้าชายรบชนะขอรับ” เดรกกล่าวน้ำเสียงราบรื่น ด้วยอารมณ์ชื่นชมบุตรชายปีศาจนำทัพมาด้วยพระองค์เองครั้งนี้ จักรพรรดิ์มิต้องเหนื่อยรบเหนื่อยออกแรง แค่บุตรชายพระองค์แรก ก็ได้รับชัยอย่างมิต้องสงสัย...

ด้วยความร่วมมือจากเหล่าทัพปีศาจหลากเผ่าพันธ์ ทั้งดุร้ายและกัดกินอาหารในศึกนี้ อีกทั้งทัพมังกรมาทั้งฝูง ย่อมเป็นความโหดร้ายที่เหล่าทวยเทพภาวนามิอยากเจอ แต่เนื่องด้วยเหตุบางประการที่ทำให้ตัดสินหทัยว่า เห็นทีต้องยุติความสัมพันธ์อันเย็นชามาเนิ่นนาน ถึงเพลาแล้วที่จะต้องปรับเปลี่ยนการปกครองเมืองโอลิมปัสเสียใหม่

******

“จงทิ้งศาสตราวุธ!! ยอมจำนนภายใต้อาณัติของเรา” เจ้าชายปีศาจกำลังสนทนากับเจ้าหญิงครึ่งเทพเบื้องหน้าพระพักตร์ นางยังคงแข็งกร้าวมิยอมแพ้ แต่ต้องยอมจำนนต่อกฏศึกในมิตินี้

คฑาทองคำและโล่ป้องกันประจำกาย ถูกยึดออกจากหัตถ์นาง ศาสตราวุธทั้งสอง ลอยหลุดจากหัตถ์งาม อำนาจเทพีแห่งโอลิมปัสได้ถูกริบไปทันใด ศาสตราวุทหลายชนิดทั้งหมดของเทพในเมืองนี้ มากมายกว่าหลายชิ้นลอยขึ้นสูงนภากาศ เคลื่อนย้ายกลับสู่ที่ตั้งเดิม โดยไม่อาจบังคับได้ตามใจ เพลานี้ถึงคราวต้องสูญสิ้นอิสรภาพแล้ว

แววพระเนตรเจ้าชายจรดจ้องมายังเทพีผู้งดงามเบื้องหน้า เป็นเพลาค่อนข้างนานนับหลังจากศึกก่อน ที่เคยได้พานพบ เพลานี้นางยังคงงดงามเช่นเดิมมิแปรเปลี่ยน รอยแย้มยิ้มหวานกว้างมอบให้นาง

เทพีอเธน่ารู้สึกแปลกๆ ราวกับคุ้นเคยกับอารมณ์นี้ เหมือนเคยเกิดขึ้นนานมาแล้ว ที่ได้รับไมตรีจิตจากปีศาจ แต่นางไม่อาจเชื่อพระเนตรตนได้ หากเบื้องพระพักตร์คือ เจ้าชายปีศาจรูปงาม... คงต้องสอบถามว่าเขาคือใคร?

“ท่านเป็นใครถึงได้นำทัพ? ข้าไม่เคยพบท่านมาก่อน” เทพีอเธน่าตรัสปุจฉาอย่างฉงน เพลานั้นเจ้าชายปีศาจรูปงามจึงได้สยายปีกขนนกบริสุทธิ์จากเรือนวรกายด้านหลัง ท่ามกลางสายลม แววเนตรสีม่วงประกายทองสั่นคลอน ภายในทรวงเต้นแรงเสียหทัยสั่นไหวรุนแรง เพราะความทรงจำครั้งก่อนทำให้นางจำได้

“นี่ท่าน!!!!... ท่าน...???” เทพีอเธน่าสะดุดคำพูดตนจนไม่อยากเชื่อพระเนตรตนเองยามนี้ นางอาจเคยได้พานพบกับบุรุษตรงหน้า หรืออาจจะเป็นเขา... ปีศาจทหารเอกหน้าตาน่าสะพรึงกลัว น่าเกรงขาม แต่ยามนี้หาใช่ร่างจำแลงไม่ รอยสรวลจากเจ้าชายปีศาจเผยกว้าง ยินดีประกาศขานนามตนให้รู้จักทั่วโอลิมปัส...

“นามข้า -เจ้าชายปีศาจ เลเวอรัส ซีดิอัส ฮาเดสซ่า อาเดไลล์ แห่งเมืองปีศาจเฮเดน- และต่อจากนี้นาม ผู้พิชิตหุบเขาโอลิมปัส จะปรากฏในนามข้าเช่นกัน!!!”

ดังสุรเสียงประกาศก้องทุกโสตประสาตของเทพีอเธน่า สั่นสะท้อนดุจเอคโค่กลับมาหลอนหทัย เสียนางแทบจะหมดสติอารมณ์เพลานั้น เรือนกายงามเจ้าชายรีบเร่งเคลื่อนย้าย พระพาหาโอบประคองรับร่างเทพีผู้พ่ายแพ้ มิให้นางล้มพับบนพสุธาอันเปรอะเปื้อนไปด้วยฝุ่นทรายและควันไหม้

******

เจ้าหญิงครึ่งเทพเสียหทัยอันแรงกล้า ถูกทวยเทพเครือญาติทอดทิ้ง สูญเสียมาตุภูมิจุติไปแล้ว ยังต้องเผชิญหน้ากับเจ้าชายจากเมืองปีศาจผู้พิชิตโอลิมปัสเบื้องหน้า อ่อนแรงแทบยืนประทับแข็งกร้าวต่อไปไม่ไหว สตินางดับพลันหลังจากอำนาจทั้งหมดถูกยึดครอง หลงเหลือเพียงสายเลือดอมตะจากมนุษย์เผ่าแรกในกายนางปรากฏอยู่

เจ้าชายปีศาจรู้สึกได้ถึง สายเลือดมนุษย์อมตะหลั่งไหลในโลหิตนางอยู่ทั่วร่าง ทายาทมนุษย์อมตะครึ่งเทพตนสุดท้ายที่ยังหลงเหลืออยู่ นี่คงเป็นเหตุผลสำคัญของเทพซูสและเทพีเฮร่ารึ อนุญาตให้นางอยู่ในโอลิมปัสได้ตลอดเวลา

วรกายอุ่นนุ่มนวลถูกเรือนพระพาหากอดประคองไว้อย่างอ่อนโยน สายพระเนตรจักรพรรดิ์จับจ้องเห็นเหตุการณ์ทั้งหมดไว้แล้ว เพลานั้นผู้ปกป้องข้างกาย องครักษ์คู่ใจจักรพรรดิ์ ถึงกับอุทาน

“ฝ่าพระบาท พระองค์ทรงมีพระราชหฤทัย แบบเดียวกับที่กระหม่อมกำลังคิดอยู่ในเพลานี้รึไม่...” เดรกเอ่ยกล่าวอย่างระมัดระวัง ไม่อยากจะเชื่อสายตาตนว่า เจ้าชายจะทรงห่วงใยเจ้าหญิงครึ่งเทพเพียงนี้

“ข้ากำลังใคร่ครวญว่า เราสองอาจจะกำลังตริตรองเรื่องเดียวกัน!!!” จักรพรรดิ์ตรัสกับราชันมังกร ช่วงเพลานั้นเองที่การกลายร่างกลับสู่กายเดิมนั้นใหญ่โต วายุโบกสะบัดไปทั่วราชอาณาจักร... กายใหญ่ใต้ชุดเกราะหนา พร้อมด้วยผ้าคลุมปกปิดเรือนกายอย่างระมัดระวัง มิให้กล่องอันล้ำค่าในหัถต์ตนมลายหายไปไหน พระองค์จะไม่ยอมสูญเสียสิ่งนี้ไปอีกแล้ว เมื่อดวงใจอันเป็นที่รัก ถูกเก็บรักษาไว้ในกล่องใบนี้...

หลังจากศึกนี้สงบลง ดวงวิญญาณมากมายจากโอลิมปัส กำลังเดินทางสู่โลกแห่งความตาย โดยมีเทพเฮดีสมารับด้วยตนเอง เพื่อพิพากษาดวงวิญญาณของนักรบเหล่านี้ เป็นไปตามหน้าที่ตามปกติ...

******