ตอนที่ 4 แต่งงานกันนะ

ร่างงามขยับกายโยกขย่มหนุ่มหล่ออย่างเอาเป็นเอาตาย ก่อนพายุสวาทจะจบลงเมื่อคนทั้งคู่พุ่งทะยานขึ้นสู่สวรรค์พร้อมกัน

“เก็บกดจากไหนมาครับ โคตรหื่นเลย”

แพรวพิลาศทรุดฮวบทับกายแกร่งอย่างหมดเรี่ยวหมดแรง มือใหญ่ลูบแผ่นหลังบอบบางชื้นเหงื่ออย่างหลงใหล

แต่คำพูดแทงใจดำทำเธอหงุดหงิด ลุกขึ้นนั่งมองเขาด้วยแววตาเอาเรื่องทั้งที่เขาไม่ได้เป็นต้นเหตุให้เธอรู้สึกแบบนี้สักนิด

“แฟนค่ะ แพรวไม่อยู่ตั้งเป็นเดือน แทนที่จะรีบไปหาแพรวที่คอนโดอย่างทุกทีก็อ้างว่างานยุ่ง พอแพรวไปหาที่ทำงาน กำลังจะเสร็จอยู่แล้วก็มีคนเข้ามาขัด แล้วเขาก็ไล่แพรวกลับ อ้างว่าต้องกลับบ้านเพราะปู่สั่ง นี่ยังไม่ยอมโทรมาเลย”

“อย่าหงุดหงิดเลยนะครับ ผมก็ช่วยแพรวแล้วไง เมื่อกี้ยังไม่เสียวพอเหรอครับ เอาอีกดีไหม”

ภูตะวัน หนุ่มนักเรียนนอกทายาทคนสุดท้องของโรงแรมชื่อดังที่วัน ๆ เอาแต่เที่ยวเตร่ไม่ทำงานทำการเอ่ยปลอบด้วยรอยยิ้มมีเสน่ห์

เขาพลิกกายขึ้นคร่อม ถอดถอนท่อนเนื้อออกจากความสาว ปล่อยให้น้ำรักไหลลงกองบนที่นอนก่อนเอื้อมคว้าทิชชูเช็ดทำความสะอาดให้โดยที่แพรวพิลาศบิดกายและมองสบตาเขาอย่างยั่วยวนตลอดเวลา

“ยั่วเก่งขนาดนี้ สงสัยยังไม่อิ่มจริง ๆ”

ชายหนุ่มโน้มลงบดจูบผู้หญิงที่เขาตกหลุมรักทันทีที่เจอกันในผับ เขาเข้าหาและตามจีบเธออยู่หลายวัน สุดท้ายสาวสวยสุดเซ็กซี่ก็ยอมขึ้นเตียงกับเขา

หลังจากนั้นถึงได้รู้ว่าเธอมีแฟนแล้ว เป็นถึงทายาทคนสำคัญของตระกูลที่ร่ำรวยติดอันดับในไทย แต่เรื่องอะไรที่เขาจะยอมปล่อยมือจากเธอ ในเมื่อเขาเองก็ยังมีสิทธิ

เขายอมเสียศักดิ์ศรีแอบคบหากับเธอ ยอมอยู่ในมุมมืดเพื่อรอเวลาบางอย่าง และคิดว่าเวลานั้นมันคงไม่นานเกินรอเพราะว่าพักหลังมานี้ เธอจะหนีบเขาไปเที่ยวต่างประเทศด้วยแทบทุกครั้งที่ทริปนั้นมีเพียงเพื่อนสนิทในกลุ่มของเธอ

และเมื่อสองเดือนที่แล้ว เธอเพิ่งยอมให้เขานอนด้วยโดยที่ไม่สวมปลอกป้องกัน ทั้งที่เขาแค่ลองขอเธอเล่น ๆ เท่านั้น ด้วยความเป็นจริงแล้วเขาก็ไม่เคยนอนกับใครโดยที่ไม่ป้องกันเช่นกัน

“จะอิ่มได้ไงคะ แพรวไปเที่ยวกับเพื่อนมาเป็นเดือน ๆ รอบนี้ภูก็ไปกับแพรวไม่ได้ กับแปงยิ่งไม่ต้องพูดถึง บ้างาน จะมาหาก็แค่มานอนด้วยแล้วก็ไป นาน ๆ จะค้างคืนด้วยทีหนึ่ง แพรวเบื่อ บางทีแพรวก็อยากได้คนที่เอาใจแพรวมาก ๆ ตามใจแพรวทุกอย่าง ให้แพรวเป็นคนที่สำคัญที่สุด”

“ก็ผมไงครับ ผมให้แพรวได้”

เธอรู้ว่าเขาตามใจและให้เธอสำคัญเป็นที่หนึ่งมาตลอดหลายเดือน ไม่ว่าเธอจะเรียกหาเวลาไหน เขาก็ไม่เคยปฏิเสธ แต่ที่เธอไม่สามารถให้เขาเป็นที่หนึ่งได้เพราะว่าคนรักตัวจริงของเธอเป็นผู้ชายที่เพอร์เฟคชนิดที่ใครก็เทียบไม่ติด แม้แต่คนตรงหน้าก็ตาม

และคนอย่างแพรวพิลาศ ต้องได้สิ่งที่ดีที่สุด ที่ผู้หญิงทั้งโลกต้องอิจฉาเท่านั้น

“ภูก็รู้ ว่าทำไมแพรวถึงยังคบกับแปง”

“แต่เขาให้ในสิ่งที่แพรวต้องการไม่ได้เลยนะ ผมเองก็ไม่ได้สิ้นไร้ไม้ตอก โรงแรมของตระกูลผมก็ทำกำไรมหาศาล ผมมีปัญญาเลี้ยงแพรวได้”

เธอรู้ข้อนั้น แต่ทายาทคนสุดท้ายที่ไม่ได้มีบทบาทสำคัญในกิจการหรือจะสู้คนที่กุมบังเหียนกิจการแทบทุกอย่างของตระกูลอย่างปารเมศ ผู้ชายที่มีสาว ๆ ทั่วประเทศหมายปอง

“แพรวรู้ค่ะ แต่ภูก็น่าจะรู้ว่าทำไมแพรวถึงเลือกแปง”

ภูตะวันกัดกรามกรอด เขาไม่อยากแพ้ให้ผู้ชายคนนั้น แม้ว่าเขาจะมีคู่นอนมากมาย ในตอนนี้ก็ด้วย แต่ผู้หญิงที่เขาต้องการ ทั้งยังอาจทำให้คนในตระกูลยอมรับในตัวเขาที่ไม่เอาไหนได้ ก็มีแต่หญิงสาวแสนสวยที่แก่กว่าเขาสองปีคนนี้เท่านั้น

และไม่ว่าจะต้องใช้วิธีไหน เขาต้องสมหวัง

“ผมยอมแล้ว อย่าหงุดหงิดไปมากกว่านี้เลยนะครับ ขอแค่แพรวไม่ทิ้งผมไป ผมก็พอใจแล้ว”

ออดอ้อนเธอด้วยสายตาหวานเยิ้มชวนใจสั่น ก่อนจะเล้าโลมจนคนตัวบางสุดเย้ายวนหลอมละลายอ่อนระทวย นอนกรีดร้องครวญครางใต้ร่างของเขาทั้งคืน

แพรวพิลาศวิ่งเข้าไปอาเจียนในห้องน้ำตั้งแต่เช้ามืด ปลุกให้คู่นอนตื่นขึ้น

ภูตะวันลุกพรวดไปหาเธอ พร้อมทั้งลูบแผ่นหลังบอบบางเปลือยเปล่าด้วยความตกใจ

“แพรว เป็นอะไรไปครับ”

สาวงามลุกขึ้นยืน หันไปล้างหน้าแปรงฟัน ก่อนจะให้เขาประคองมานอนบนเตียงอย่างเดิม

“คลื่นไส้ค่ะ ไม่รู้เป็นอะไร”

“เมื่อคืนผมทำหนักไปหรือเปล่า ก็แพรวร้องไม่หยุดเลย”

คนอดอยากปากแห้งที่ยั่วยวนเขาทั้งคืนจนได้รับความเสียวซ่านสมใจยกมือขึ้นปิดปาก เมื่อคิดถึงบทรักร้อนแรง น้ำย่อยในกระเพาะอาหารก็ตีวนขึ้นมาอีกครั้ง

“แพรวจะอ้วกค่ะ”

“ไปหาหมอดีไหม ผมพาไป”

“แต่แพรวต้องไปขึ้นเครื่องแล้ว ทริปนี้ไม่อยากเบี้ยว แม่ฝากซื้อกระเป๋าด้วย”

“แต่แพรวป่วยนะครับ จะเดินทางได้ยังไง ช่างมันก่อนเถอะ เดี๋ยวแพรวหายแล้วผมจะพาไปเที่ยวเอง จะอยู่กี่เดือนหรืออยากได้อะไรเท่าไหร่ ผมจะซื้อให้หมด โอเคไหม”

แพรวพิลาศชั่งใจ ก่อนจะพยักหน้ายอมรับเมื่อร่างกายร้องประท้วงว่าไม่ไหวจริง ๆ

“งั้นจะไปหาหมอหรือนอนพักดีครับ”

“นอนดีกว่าค่ะ แพรวยังไหว”

“งั้นนอนนะ เดี๋ยวผมสั่งข้าวมาให้”

พูดจบก็ห่มผ้าให้ พร้อมทั้งเดินเข้าห้องน้ำไปทำธุระส่วนตัว เมื่อประตูห้องน้ำปิดลง มือเล็กก็ยกขึ้นลูบเบา ๆ บนหน้าท้องที่ยังแบนราบ ก่อนเบิกตาตกใจเมื่อนึกอะไรขึ้นมาได้

“เมนส์ไม่มาสองเดือนแล้วนี่ ไม่ใช่มั้งยัยแพรว นอนกับแปงมาตั้งหลายเดือนไม่ท้อง จะมาท้องตอนภูไม่ใส่ถุงเนี่ยนะ”

ที่เธอมั่นใจว่าคนที่สามารถทำให้เธอตกอยู่ในภาวะเสี่ยงตั้งครรภ์ได้คือภูตะวันเพราะตอนที่เธอมีอะไรกับคนรักครั้งล่าสุดเมื่อสองเดือนกว่า ประจำเดือนรอบนั้นมาแล้ว หลังจากนั้นไม่นาน เธอก็นอนกับแค่ภูตะวันเท่านั้น แถมยังไม่มีการป้องกันเลยสักครั้งอีกต่างหาก

“ถ้าท้องขึ้นมาจะทำไงดีวะ ซวยฉิบ แปงจะจับได้ไหมเนี่ย”

ยังไม่ทันที่เธอจะคิดอะไรมากกว่านี้ ภูตะวันก็เดินออกจากห้องน้ำ ขึ้นมานอนกอดเธอบนเตียงเสียก่อน แม้ว่าเธอจะทั้งคลื่นไส้เวียนหัวจนแทบไม่มีแรง แต่กว่าจะข่มตานอนลงได้อีกครั้งก็นานนับชั่วโมง

ช่วงเย็น ภูตะวันก็กลับออกไปจากคอนโดมิเนียมของเธอด้วยเหตุผลว่ามีนัดสำคัญกับคนที่บ้าน โดยที่เธอไม่ได้รู้เลยว่ามีสาวสวยมานอนรอเขาอยู่ที่คอนโดมิเนียมอีกทั้งคน

เธอจึงออกไปซื้ออุปกรณ์ตรวจการตั้งครรภ์และลงมือตรวจทันที

มือเล็กหยดปัสสาวะลงในช่องตรวจ เพียงเสี้ยววินาทีก็ปรากฏแถบสีแดงเข้มถึงสองขีดอย่างชัดเจน ดวงตากลมเบิกโพลง ตกใจจนแทบสิ้นสติ ก่อนรีบเดินเร็ว ๆ มาคว้าโทรศัพท์โทรหาคนรักทันที

“แปงคะ คุณอยู่ที่ไหน มาหาแพรวที่คอนโดทีสิคะ”

ปารเมศที่กำลังประชุมเคร่งเครียดเรื่องคอนโดมิเนียมที่กำลังจะสร้างใหม่ขมวดคิ้ว ช่วงนี้ที่เขาห่างหายจากเธอไปร่วมสองเดือนเพราะเขาทำงานหามรุ่งหามค่ำจริง ๆ แต่ใจหนึ่งก็เข้าใจว่าคนรักอาจจะน้อยใจ จึงตั้งใจว่าถ้าจบเรื่องยุ่ง ๆ ตรงนี้ จะพาเธอไปเที่ยวเมืองนอกนาน ๆ แบบที่เธอชอบให้ได้

“ผมประชุมอยู่ครับแพรว ไหนว่าวันนี้คุณไปเที่ยวไง ยังไม่ขึ้นเครื่องเหรอ”

“แพรวไม่ได้ไปแล้วค่ะ แพรวป่วย”

“แพรวเป็นอะไรครับ รอผมเดี๋ยวนะ งานนี้มันสำคัญจริง ๆ ประชุมเสร็จแล้วจะรีบเข้าไปหานะครับ”

“ค่ะ รีบมานะคะแปง”

เมื่อวางสาย แพรวพิลาศที่ใบหน้ามีแต่ความกังวลก็เดินกระสับกระส่ายวนไปวนมาในห้องนอน ยกมือขึ้นกัดเล็บ แล้วทิ้งตัวลงนั่งบนเตียง

“แปงไม่มีวันรู้เรื่องนี้หรอก เขารักเราจะตาย จริงไหม”

เธอรอผู้ชายเพอร์เฟคอยู่นานจนเริ่มหงุดหงิด หลายชั่วโมงผ่านไป เขาก็ยังไม่มา ถ้าเธอป่วยหนักใกล้ตาย เขาคงเจอเธอในสภาพไร้ลมหายใจแน่นอน

นี่เป็นอีกเรื่องที่เธอรู้สึกเบื่อหน่าย คนอย่างแพรวพิลาศต้องสำคัญที่สุด แต่ผู้ชายคนนี้มักให้เรื่องงานมาอันดับหนึ่ง แม้ว่าเขาจะทั้งรักทั้งหลงเธอ แต่เมื่อผ่านพ้นช่วงเวลาพิศวาสบนเตียงแล้วเขามักจะหาข้ออ้างเพื่อกลับบ้านเสมอ

และสุดท้าย เวลาที่เธอรอคอยก็มาถึง ยกนาฬิกาข้อมือดูก็พบว่ามันเลยเวลาอาหารเย็นไปนานแล้ว

“ขอโทษครับแพรว ประชุมเรื่องสำคัญจริง ๆ แพรวเป็นอะไรครับ ป่วยตรงไหน ผมพาไปโรงพยาบาลนะ”

ปารเมศตรงเข้าสวมกอดคนรัก เขาเองก็สงสารเธอ แต่ภาระหน้าที่ของหลานชายคนโตของตระกูลก็ไม่อาจละเลยได้

แพรวพิลาศทำหน้าเบื่อหน่าย เม้มปากแน่น ลอบถอนหายใจแล้วปรับสีหน้าให้เป็นปกติ ก่อนจะยื่นแท่งพลาสติกสีขาวให้เขา

ปารเมศรับแท่งพลาสติกสีขาวที่มีแถบแสดงผลสีแดงสองขีดมาอย่างงง ๆ ก่อนเบิกตากว้าง หันมองหน้าคนรักด้วยแววตาตื่นเต้น

“แพรว คุณท้องเหรอ”

“ค่ะ แพรวท้อง ขอโทษนะคะแปง แพรวประมาทเองที่ขอให้คุณไม่ป้องกัน”

“ที่รัก...”

ปารเมศดึงคนตัวบางที่วันนี้ใบหน้าซีดเซียวเข้าสู่อ้อมกอด จูบหน้าผากมนอย่างแสนรัก ริมฝีปากยิ้มกว้าง ดีใจจนพูดไม่ออก

“แพรวท้อง ลูกของเรา ผมดีใจที่สุดเลยแพรว เราแต่งงานกันนะ”

เธอที่ยังซบใบหน้าอยู่ที่อกแกร่งเลิกคิ้ว ดวงตาเปล่งประกาย ริมฝีปากเหยียดยิ้มสะใจ ก่อนจะค่อย ๆ ผละออกจากอ้อมกอด

“จริงเหรอคะ เราจะได้แต่งงานกันเหรอคะแปง”

“จริงสิครับ ทำไมแพรวถามแบบนั้นล่ะ ผมทำแพรวท้องนะ ยังไงเราก็ต้องแต่งงานกัน”

“แล้วครอบครัวของคุณโอเคเหรอคะ ไหนจะน้องสาวคุณอีก ปายสนิทกับยัยโรสมาก ถ้ายัยโรสไปพูดถึงแพรวไม่ดีให้พ่อแม่คุณฟัง ท่านต้องไม่ชอบแพรวแน่ ๆ”

“คิดอะไรแบบนั้นครับแพรว ครอบครัวผมทุกคนมีเหตุผล ไม่มีใครหูเบาหรอก อีกอย่างเรื่องของเราผมก็เปรย ๆ กับทุกคนไว้แล้วด้วย ปู่กับย่ายังเร่งให้ผมแต่งงานกับแพรวเลย นี่ถ้าท่านรู้ว่าจะได้อุ้มเหลน ท่านต้องดีใจแน่”

เหลนที่เกิดจากหลานชายคนโตของตระกูลผู้กุมบังเหียนธุรกิจทุกอย่าง สมบัติมหาศาลและอำนาจในตระกูลจะไปไหน

“จริงเหรอคะแปง”

“จริงสิครับ พรุ่งนี้เราไปกราบปู่ย่าของผมกันดีไหม ท่านจะได้รีบไปสู่ขอแพรวให้ผมเลย”

“แปงแน่ใจแล้วใช่ไหมคะ”

“ครับ ผมแน่ใจ ผมรักแพรวนะ”

“แพรวก็รักคุณค่ะแปง”