Love plan ผิดแผน แพลนรัก บทที่ 2

หม่าเหยียนส่ายหน้าคร้านที่จะสนใจเยว่ฉง “เพิ่งออกไปจะตามไปเรียนกับเขาเลยมั้ย”

ซูฉิงลี่หัวเราะพร้อมกับยื่นมือไปรับแก้วกาแฟและโกโก้ร้อน เยว่ฉงเดินตามไปที่โต๊ะประจำของหญิงสาว จากนั้นนั่งลงพูดคุยเป็นเพื่อนเช่นเคย “พูดก็พูดเถอะเสี่ยวซู ไม่กินกาแฟแต่สั่งไปทำไมกัน”

“ก็ฉันชอบกลิ่นกาแฟนี่คะ ไม่ได้กินได้กลิ่นก็มีความสุขแล้ว” หญิงสาวหัวเราะก่อนจะเดินไปที่นั่งประจำ มองออกไปนอกร้านสัญญาณไปสว่างขึ้นเพื่อให้คนที่รออยู่ริมนถนนเดินข้าม หนึ่งในนั้นก็คือศาสตราจารย์เฉิง

ยามก้าวเดินแผ่นหลังเหยียดตรง บุคลิกของเขาดูสง่าน่ามองจนหญิงสาวยากจะละสายตา ถึงอย่างนั้นเมื่อดึงสายตากลับมาคิ้วเรียวก็มุ่นลง

เขา...มาทำอะไรที่นี่?

บนทางม้าลายที่หลายคนกำลังเดินข้ามมาจากอีกฟาก ‘เกาอวี้’ อดีตแฟนหนุ่มของเธอกำลังเดินข้ามมา สายตาของเขากวาดมองเข้ามาในร้าน กระทั่งหยุดลงยังจุดที่หญิงสาวนั่งอยู่

ซูฉิงลี่ลอบถอนหายใจออกมาอีกครั้ง ในใจอยากสบถคำหยาบออกมาให้รู้แล้วรู้รอด แต่ที่ทำได้คือนั่งเท้าคางมองออกไปนอกร้านด้วยท่าทีเบื่อหน่าย แม้ว่าเกาอวี้จะกำลังเดินเข้าประตูมาด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม

สายตาของหญิงสาวมองไปเรื่อยเปื่อย ขณะที่เกาอวี้กำลังนั่งลงข้างๆ เอ่ยทักทายด้วยท่าทียินดี เมื่อมองไปยังฝั่งตรงข้ามทางม้าลาย ชายหนุ่มคนหนึ่งกำลังยืนจ้องมองมายังร้านกาแฟ

เป็นเขา...ศาสตราจารย์เฉิง!!!

ไม่รู้ว่าเขามองอะไรกันแน่ ซูฉิงลี่ได้แต่ประหลาดใจ เห็นใบหน้าหล่อเหลาที่มองเห็นไม่ชัดเจนด้วยระยะห่าง ถึงอย่างนั้นมือข้างหนึ่งกลับดึงดูดความสนใจไปจากเธอเสียก่อน

“เอาอีกแล้ว ไม่กินกาแฟแล้วจะสั่งมาให้เสียของทำไมกัน” เกาอวี้ถอนหายใจพร้อมกับยื่นมือไปคว้าแก้วกาแฟที่หญิงสาวสั่งเอาไว้ก่อนหน้าไป

ซูฉิงลี่ไม่ได้พูดอะไร เพียงเอาแต่มองมือเรียวยาวของเขา

เธอชอบ...ผู้ชายมือสวย ไม่รู้ว่าทำไมเหมือนกันรู้เพียงแค่ชอบมอง และปฏิเสธไม่ได้ว่าเกาอวี้มีนิ้วและมือเรียวยาวน่ามองเอามากๆ

เสียงถอนหายใจดังขึ้น “คุณก็ยังคงไม่เปลี่ยน เอาแต่มองมือของผม”

ซูฉิงลี่ได้ยินก็หัวเราะ “ค่ะ เป็นฉันที่ไม่เปลี่ยนไปจริงๆ”

“ไม่เอาน่า” เกาอวี้ขมวดคิ้ว เสียงของเขาคล้ายหงุดหงิดอย่างลืมตัว “ผมแค่...เป็นห่วง ไม่ได้ตั้งใจมาหาเรื่องทะเลาะ”

“เกาอวี้” หญิงสาวเรียกเขาเสียงเรียบ “ฉันไม่ตายหรอก จริงๆ นะ”

“แน่ละ คุณไม่เป็นไร” เขาแค่นเสียง “อันที่จริงผมไม่แน่ใจด้วยซ้ำว่าที่เราสองคนเลิกกัน นั่นมีผลต่อคุณมากน้อยแค่ไหน”

หญิงสาวหัวเราะพร้อมใช้ช้อนคนโกโก้ร้อนของตัวเอง “พูดกันตามตรง คุณหวังจะเห็นฉันเป็นยังไงหลังจากถูกคุณนอกใจก่อนจะบอกเลิกเอาง่ายๆ หลังคบกันถึงสี่ปี” พูดจบก็ยกโกโก้ร้อนขึ้นจิบ

“ไม่เอาน่าเกาอวี้ เราไม่ใช่เด็กๆ แล้ว ฉันกับคุณต่างก็เรียนจบโทแล้วทั้งคู่ อายุหรือก็ไม่นับว่าเด็กแล้ว เราทั้งคู่อายุยี่สิบห้าแล้ว ไม่ใช่เด็กนักศึกษาที่เพิ่งพบกัน คุณมีอิสระที่จะเลือก ฉันเองก็เหมือนกัน วันนั้นคุณเลือกหรั่นฉีฉันเองก็เลือกที่จะอวยพรให้คุณ แล้วคุณยังอยากได้อะไรจากฉันอีก หรือหวังว่าจะเห็นฉันร้องไห้คร่ำครวญรั้งคุณไม่ให้ไป?” หญิงสาวหัวเราะพร้อมกับส่ายหน้า

“คุณมีศักดิ์ศรีของคุณ ฉันก็มีของฉัน นับจากวันที่คุณเลือกนอกใจฉัน เราสองคนก็ไม่มีเหตุผลอะไรที่จะต้องพบและพูดคุยกันอีก ฉันไม่ใช่นางเอกในละครหลังข่าว ไม่เป็นเพื่อนกับแฟนเก่า ยิ่งไม่มีทางพาตัวไปใกล้ชิด เลิกคือเลิก ตัดขาด ตัดสัมพันธ์ สำหรับฉันง่ายๆ แค่นี้”

“แค่นี้?” เกาอวี้แค่นเสียง ดูจากใบหน้าแล้วเขากำลังโมโหกับประโยคยาวๆ ของหญิงสาว “ตลอดมาฉันเคยสงสัย แท้จริงแล้วเธอรักและมีใจให้ฉันจริงๆ หรือแค่ชอบฉันเพราะมือของฉันกันแน่” เขายกมือของตัวเองขึ้นมามอง

“เคยได้ยินมั้ย” ซูฉิงลี่ถามเขาเสียงเรียบ “ผู้หญิงแต่ละคนมีความชอบที่แตกต่างกัน หรั่นฉีอาจชอบคุณที่หน้าตา แต่ฉันไม่ใช่หรั่นฉี ฉันก็คือฉัน...”