บทที่ 4 ตอน Love of Different Age ตอนที่ 3

ปัญหาชุดใส่ครบรอบบริษัทในครั้งนี้เป็นการเลือกตัดด้วยการเชิญห้องเสื้อมาที่บ้าน เพราะยังไม่อยากให้มันบานปลายไปมากกว่านี้ ขอเพียงประกาศตำแหน่งผู้สืบทอดอย่างชัดเจนในวันนี้ เหตุการณ์ทุกอย่างจะจบลง

            “ได้เวลาแล้วค่ะ คุณชายเล็ก”

            “จะไปเดี๋ยวนี้”

            นภัทรคาดหวังเป็นอย่างยิ่งว่าในวันนี้จะไม่มีเหตุการณ์อะไรให้ต้องเปลืองแรงการต่อสู้อีกเพราะคือวันชี้ชะตา

            สิ่งที่นภัทรจินตนาการกำลังได้ผล ไม่มีเรื่องอะไรให้วุ่นวายใจในด้านการเอาชีวิต ลอบสังหาร ต่อไปคงเป็นสังเวียนการบริหารงานโดยเฉพาะมากกว่า

            “ยินดีด้วยนะครับ พี่นนท์”

            “ขอบคุณนะ ภัทร”

            ภาพบรรยากาศความสนิทสนมของพี่น้องนั้นเป็นข่าวดีสำหรับสายสุขนิยม แต่ถือเป็นข่าวร้ายสำหรับสายที่จ้องเล่นงานหวังให้พี่น้องแตกคอกัน แผนการนั้นพังไม่เป็นท่าตั้งแต่ยังไม่เริ่ม

            “เหมือนจะมองเลยว่าพวกเราไม่ถูกกันไหม น้องคิดว่ายังไงล่ะ”

            “ถ้าให้ตอบตรงๆ อย่าลาออกจากตำแหน่งเลยนะครับ ผมไม่อยากเหนื่อยขนาดนั้น ทุกวันนี้ก็เหมือนสายตัวแทบขาดออกจากกันแล้ว”

            “ฮ่าๆๆ บอกตรงๆ เหมือนกัน ห้ามออกจากตระกูลนะ อยู่ช่วยงานด้วยกันไปนานแสนนานยิ่งดี”

            เสียงหัวเราะของผู้สืบทอดคนปัจจุบันทำให้บรรยากาศรอบข้างเริ่มผ่อนคลายมากขึ้น หลายคนอยากเข้ามาพูดคุยด้วยตามประสาเด็กวัยเดียวกัน แต่เหมือนเห็นท่าทางสนุกสนานของทั้งสองคนแล้ว ปล่อยไว้แบบนั้นอาจจะดีกว่า

“พวกเราพากันหยุดเรียนสักปี แล้วไปเที่ยวพักผ่อนกันดีไหมน้องพี่ พยายามกันเลือดตาแทบกระเด็นมาตลอด โคตรอยากพักเลยว่ะ” นนท์ภัทรถามพลางกินขนมไปด้วย

            “จะเริ่มดร็อปปีนี้แล้วเรียนอีกทีปีหน้าเหรอครับ ไม่กลัวว่าใครจะตามล่าเหรอ ยุคนี้การต่อสู้แบบเอาชีวิตอีกฝ่ายเสรีมากกว่าเมื่อก่อนเยอะเลยนะ” นภัทรถามด้วยความแปลกใจ

            พี่ชายของเขาไปเอาความมั่นใจมาจากไหนกันว่าภายในหนึ่งปีพวกเราจะปลอดภัย แถมได้เที่ยวเล่นอย่างสบายใจอีก ของแบบนั้นมันสามารถทำได้ตรงไหนกัน

            “ทำได้สิ ถ้ามีเหตุลอบฆ่าอีกก็แค่จัดการพวกมันก่อนไง ยังไงซะก็ไม่สามารถอยู่แต่บ้านได้ตลอดชีวิตนะ”

            “แม่ได้ยินแว่วๆ ว่าพวกลูกอยากไปเที่ยวงั้นเหรอ อยากไปที่ไหนล่ะ” 

“จะไปได้ที่ไหนล่ะครับ พวกเราถูกตามล่าขนาดนี้แถมมันเพิ่งจะสงบไปเองนะ” นนท์ภัทรบ่นด้วยสีหน้าเบื่อหน่าย

            “แม่ไม่มีทางปกป้องลูกไปได้ตลอดชีวิต หนึ่งพันปีที่ผ่านมามีอะไรเปลี่ยนแปลงไปมากทั้งทางที่ดีและไม่ดี เพราะฉะนั้นออกไปเผชิญโลกกว้างก็ไม่ว่าอะไรนะ”

            “พ่อเองก็เห็นด้วยกับแม่นะ อยากไปที่ไหนเลือกเอาเลย”

            “ถ้างั้นผมเลือกไปญี่ปุ่นแล้วกัน” นนท์ภัทรตอบ

            “ผมเลือกอังกฤษครับ” นภัทรตอบ

            เป็นครั้งแรกในการออกจากบ้านมาทำอย่างอื่นที่ไม่ใช่การเรียน อ่านหนังสือ สอบ ด้วยการมาเที่ยวแทน ซึ่งที่ไม่น่าเชื่อที่สุดคือพ่อแม่ยอมปล่อยพวกเรามาต่างหาก

        เอกสารดำเนินการมารวดเร็วสมกับเป็นครอบครัวมีเงินมาช้านานแถมยังส่งคนคุ้มกันกับพ่อบ้านมาดูแลต่างหากด้วย พร้อมกับบอกว่าถ้ามาที่นี่จะเจอเพื่อนพ่อและลูกเพื่อนอยู่

            ทั้งสองคนจะคอยดูแลและอยู่เป็นเพื่อนเล่นเอง ง่ายดายเกินไปจนน่าใจหายไปหมด พาหวาดระแวงซะงั้น เนื่องจากมันดูไม่มีอะไรหยุดชะงักเลยสักอย่าง

    2 พฤษภาคม พ.ศ. 3600

จักรวรรดิบริติช

สหราชอาณาจักร

ลอนดอน

การเปลี่ยนแปลงในหนึ่งพันปีนั้นไม่ได้ส่งผลกับประเทศไทยเพียงประเดียวแต่ส่งผลกับทั่วโลกเช่นกัน ขึ้นอยู่กับว่าเกิดผลลัพธ์แบบไหนกัน  ระหว่างถูกผนวกเข้าดินแดนหรือเป็นอาณาจักรที่ยิ่งใหญ่เหมือนเมื่อครั้นในอดีตกาลในหน้าประวัติศาสตร์

ตัวอักษรเอียง ภาษาอังกฤษ

ตัวอักษรปกติ ภาษาไทย

 “ยินดีต้อนรับครับ / ยินดีต้อนรับค่ะ คุณชายเล็กจากตระกูลภูทนินทร์”

“ยินดีต้อนรับนะ พ่อของเธอบอกฉันไว้แล้วล่ะ” มากาเร็ตเอ่ยต้อนรับ