บทที่ 10 ตอน Love of Different Age ตอนที่ 9

“โล่งอกไปที / โล่งอกไปที”

“ว่าแต่จะไม่ถามเหรอครับ ว่าพวกเขาเป็นใคร ทำไมถึงมาช่วยคุณชายเล็ก” แจ็คถามด้วยความสงสัย

“ไม่มีความจำเป็นเลยสักนิด ฉันดูออกแต่แรก”

“พวกเรากลับกันเถอะ”

“ครับคุณชาย / ครับคุณชาย”

นภัทรหันมามองกลุ่มคนมาใหม่ที่เข้ามาช่วยทันเวลาโดยไม่ใส่ใจมากนัก พลางยักไหล่แล้วเดินออกจากตรอกมืดที่วางแผนเอาไว้ตั้งแต่แรก

เขาสังเกตเห็นมาตั้งแต่ว่ามีคนหลายกลุ่มคอยสะกดรอยตาม แม้ว่าตอนแรกจะไม่รู้ว่าเป็นใครบ้าง แต่จากการต่อสู้เมื่อสักครู่ที่ผ่านมาก็ทำให้รับรู้ว่าต้องเป็นกลุ่มของ คุณชายมอร์ซินและเลดี้คนนั้นแน่

ในเมื่อต่างฝ่ายต่างรับรู้ตัวตนของกันและกัน ไม่มีความจำเป็นต้องอธิบายอะไรอีก เขารู้ดีว่าคุณชายบ้านนั้นเองก็ต้องสังเกตได้เหมือนกัน 

ตรู๊ด... ตรู๊ด...

(แม่)

“ได้ข่าวว่าถูกลอบสังหารตอนไปเที่ยว ลูกเป็นยังไงบ้าง” เนตรดาวถามด้วยความร้อนรนใจ ไม่อยากจะเชื่อว่าการปล่อยลูกไปเที่ยวในครั้งนี้ของเธอจะเป็นภัยร้ายแรง

“ปลอดภัยดีครับ มีคนจากตระกูลอลันมาช่วยสมทบอีกแรงตามคำขอของคุณแม่อยู่แล้วไม่ใช่เหรอครับ ยังกังวลอะไรอีก” นภัทรตอบพลางหัวเราะร่า

บางครั้งเธอเองก็แอบคิดว่าเด็กคนนี้ใช่คนเดียวกับที่คลอดออกมาเมื่อแปดปีก่อนหรือเปล่า ถึงแม้ว่าจะเป็นการเจริญเติบโตในช่วงวัยก็เถอะ

แต่นี่มันจะฉลาดมากเกินไปแล้วนะ ในอนาคตเธอจะรับมือกับลูกชายของตนเองได้ยังไง

“รู้ด้วยเหรอคะ” เธอตอบเสียงเบาลงเล็กน้อย

“เดี๋ยวต่อไปผมจะยอมไปเที่ยวจักรวรรดิกับเขาในระหว่างอยู่ที่นี่ครับ แม่จะได้สบายใจขึ้น”

“โอเค ถ้าแบบนั้นแม่คงสบายใจขึ้นมาก แล้วเจอกันนะคะ ลูกรักของแม่”

“ครับ แล้วเจอกัน”

ติ๊ด!

“แจ็ค หาสถานที่ท่องเที่ยวให้ทั่วจักรวรรดิทั้งหมด ภายในหนึ่งปีพวกเราจะไปเที่ยวในดินแดนเหล่านี้ให้หมดเลย รวมถึงออกแบบให้ไม่เหนื่อยเกินไปอย่างที่เคยทำมาด้วยล่ะ”

“ครับ คุณชายเล็ก”

“กันต์ ลงไปที่ล็อบบี้ด้านล่างแล้วบอกพนักงานว่าถ้าคนจองห้องพักชื่อตามในกระดาษที่ฉันเขียนไป เชิญไปพบห้องอาหารที่จะจองเย็นนี้”

“ครับ คุณชายเล็ก”

ตรู๊ด... ตรู๊ด...

(พ่อ)

“อยากรู้ไหมว่าโทรมาทำไม”

“ถูกจับได้แล้วสินะครับ แล้วทางนั้นว่ายังไงบ้าง”

“บอกว่าตลอดหนึ่งปีจะอยู่เที่ยวให้ทั่วจักรวรรดิถึงจะกลับไทย เพราะฉะนั้นรอรับเทียบเชิญกินข้าวที่ล็อบบี้ได้เลย แต่ว่ารับแค่ฝั่งอลัน ไม่เกี่ยวข้องกับตระกูลอื่น

เด็กคนนั้นต้องการความสงบในการท่องเที่ยว ไม่ได้อยากเข้าสังคม ถ้าจะตามมาคุ้มกันก็ให้คนลงไปรอรับซะ”

“ครับพ่อ”

ติ๊ด!

เพราะแบบนั้นถึงยักไหล่ในตรอกแล้วบอกให้ลงไปรับคำตอบที่ล็อบบี้อีก ราวกับรู้ว่าอาศัยอยู่โรงแรมเดียวกัน อยากจะรู้เหลือเกินว่าทายาทลำดับสองของตระกูลนี้

กินอะไรเป็นอาหารกันแน่ ฉลาดเป็นกรดขนาดนี้ มีใครเคยบอกบ้างหรือเปล่าว่ามันโคตรน่ากลัวเลย เหมือนกำลังเต้นอยู่บนฝ่ามืออีกฝ่ายตามใจชอบยังไงไม่รู้

“ลงไปรับเทียบเชิญล็อบบี้ด้านล่าง”

“แต่ว่าไม่มีใครรู้ว่าพวกเราอยู่ที่นี่นะขอรับ ท่านลอร์ด”

“นายไม่ได้ยืนฟังอยู่ข้างกันรึ ทางนั้นรู้ตัวแต่แรกแล้ว”

“ขอรับ ตามบัญชา”

บรรยากาศของการเชิญมาครั้งนี้ถูกจองไว้ล่วงหน้าทั้งโซน มีอาหารหลากหลายชนิด รวมถึงของว่างมากมาย แต่เขากลับหายใจไม่ทั่วท้องเลยสักนิด

“ไม่ได้เห็นท่านมอร์ซินประหม่าแบบนี้มานานมากแล้วขอรับ กลัวแขกคนนั้นงั้นรึ”

“มากกว่าความกลัวแต่เป็นความน่าเกรงขาม ฉลาดทันเกมไปทุกเรื่อง มากความสามารถจนลืมไปเลยว่าอายุสิบขวบ สมัยฉันยังไม่ขนาดนี้เลย”

“เหมือนจะมากันแล้วครับ ท่านมอร์ซิน”

ในระหว่างทางลงมาห้องอาหาร นภัทรพยายามทำใจให้มากที่สุดว่าตลอดระยะเวลาที่คุณชายบ้านนั้นอยู่ด้วยไม่เกินช่วงปิดเทอมเพราะอีกฝ่ายไม่ได้ดร็อปเรียน

เพราะฉะนั้นนี่คือการอยู่ร่วมกันระยะสั้น ไม่มีระยะเวลาที่ยาวนานไปกว่านั้น และอีกไม่นานที่บ้านจะส่งพี่เลี้ยงมาช่วยดูแลอีกคนเพื่อป้องกันเหตุไม่คาดฝัน

“ขอกินข้าวก่อนนะครับ ห้ามชวนคุยตอนกินเด็ดขาด”

“จนกว่าจะกินขนมสองชิ้น ห้ามชวนคุยเด็ดขาด”

“ขนาดหมายังไม่มีใครรบกวนมันกินข้าว”

“พวกเราเป็นคน เพราะฉะนั้นห้ามรบกวนนะครับ”

ทั้งพ่อบ้านและมอร์ซินต่างพากันอึ้งในภาษาอังกฤษที่ใช้คำด่ามาจากรากศัพท์ภาษาบ้านเกิดของอีกฝ่ายแน่นอน แต่เขาก็ไม่ได้เอ่ยอะไรออกมา พร้อมกับเริ่มลงมือกินข้าวเหมือนกัน

“แจ็ค กันต์ พวกนายสองคนไปกินข้าวอีกโต๊ะ บิลฉันจะจัดการเอง”

“ครับ คุณชายเล็ก / ครับ คุณชายเล็ก”

“นายเองก็ไปหาข้าวกิน บิลเรียกเก็บที่ฉันเหมือนเดิม” 

“ครับ ท่านมอร์ซิน”

โชคดีที่เรียนภาษาไทยมาบ้างเลยพอรู้ความหมายบางส่วน จึงเริ่มตัดสินใจทำตามอีกฝ่าย เพราะคิดว่าหลังจากกินอาหารจบลง

คงจะต้องมีการพูดคุยข้อตกลงอะไรบางอย่างจากทายาทตัวน้อยตรงหน้า รวมถึงหากไม่สามารถทำตามก็คงอดจะร่วมทริปการเดินทางครั้งนี้ มอร์ซินมีลางสังหรณ์แบบนั้น

“ผมไม่มีอะไรจะพูดมากมาย แต่เป็นข้อตกลงร่วมกันตลอดทริปในระหว่างเดินทางที่นี่ หวังว่าจะรักษาร่วมกันเป็นอย่างดี ไม่งั้นทางใครทางมัน” 

“พูดถึงข้อตกลงของคุณมาได้เลย ผมพร้อมทำตามจนกว่าจะจบทริป” เขานั้นลางสังหรณ์แม่นในเรื่องทำนองนี้ เพราะฉะนั้นทำตามเด็กคนนี้แต่โดยดี

ก่อนที่อีกไม่กี่สัปดาห์เขาจะต้องไปอยู่อะคาดามี่อีกหลายเดือนและจะไม่ได้รับอนุญาตให้ออกมา หากไม่มีเหตุจำเป็นหรือเรื่องคอขาดบางตายพอ

“หนึ่ง พวกเราจะร่วมกันจนกว่าคุณจะเข้าเรียนอะคาดามี่ ห้ามทำเรื่องผ่อนผันการเรียนหนึ่งเทอมนี้เพื่อท่องเที่ยวกับผมต่ออย่างเด็ดขาด”