บทที่ 7 ผู้หญิงที่อยากปกป้อง

ด้านไนท์อา ฉันไม่ใช่พวกถ้ำมองอะไรหรอกนะ แค่บังเอิญผ่านมาได้ยิน งานเข้าแล้วฉัน

“เหมียว เหมียว” จากนั้นฉันก็สาวเท้าใส่เกียร์หมาวิ่งหนีจากตรงนี้ให้ไวสุดชีวิต ไม่งั้นเขาต้องเอาฉันตายแน่ๆ

เจเลอร์สาวเท้าตามด้วยท่าทีเร่งรีบ ทว่าเพียงแค่เขาเปิดประตูออกมา แต่แล้วสายตากับสะดุดเข้ากับร่างบางในชุดนักศึกษาผมจุกที่วิ่งออกไป เขาไม่เห็นหน้าเธอ ทว่ายัยตัวดีคนนั้นกับทิ้งไว้เพียง ยางรัดผมรูปหมีสีน้ำตาลบนพื้น ร่างสูงย่อตัวหยิบมันขึ้นมา

“คุ้นมาก เหมือนเคยเจอที่ไหน” เจเลอร์หลุดเสียงครางในลำคอ

“หึ...” คิดเหรอ ว่าจะรอด

“เหอะ...ถ้าใช่คนที่ผมกำลังคิดละก็ น่าดู”

ด้านไนท์ที่วิ่งหนีออกมาได้แล้วนั้น

“ไนท์ แกหายไปไหนมา แกดูสิพี่รหัสฉันฝากขนมมาให้ด้วย ใครน๊าน่ารักจัง” ยัยแพนนี่นางยืนกอดถุงขนม

“เออ แกไปไหนมาเหงื่อเต็มหน้าเลย ร้อนเหรอ”

“เปล่า... ฉันแค่ไปห้องน้ำมาน่ะ ร้อนมาก” ใครจะกล้าบอกพวกนี้ละ ว่าฉันไปเจอของดีตัวเด็ดมา เจอคนเม้าท์ทูเม้าท์กัน หยี่ พี่เจเลอร์ โบนิตา ไม่อยากจะคิดหรอกนะ แต่พวกเขาก็เป็นไปแล้ว นี้ถ้าไอโฟนฉันไม่ดัง พวกเขาคง...ไม่อยากจะคิดต่อ

“มีไร หน้าแดงเชียว” ยัยไอเดียถามฉัน

“น้องผมจุกที่มาทีหลัง ทางนี้ค่ะ” เสียงพี่น้ำอิงเรียกฉัน

“พี่รหัสเรา ฝากมาให้น่ะ”

“ขอบคุณค่ะ”

“ใครกันน๊าที่เป็นพี่รหัส ไนท์”

“โทรหาบ่อยๆ เดี๋ยวพี่เขาก็ใจอ่อนบอกเราเองแหละ” พี่วาววาเอ่ยกับฉัน

“พี่รหัสใจดีเหมือนพี่วาววา ก็ดีสิคะ” ทว่าในจังหวะนั้นฉันกวาดสายตาไปบริเวณโดยรอบ ทว่ากับไร้เงาพี่เจเลอร์

‘ใครรจะเป็นสายรหัสฉันก็ได้ แต่ขออย่าให้เป็นพี่เจเลอร์เลย’ ไม่รู้สิ ฉันแค่รู้สึกไม่ชอบพี่เขา

ด้านเจเลอร์

“เจ ใครคะ เจอตัวหรือเปล่า” โบนิตาถาม

“ไม่แน่ใจครับ เธอคนนั้นหนีไปได้”

“ปาปารัสซี หรือเปล่า”

“คงไม่ใช่หรอกครับ น่าจะคนในมอเรานี้แหละ” เจเลอร์ ถึงเธอจะทิ้งไว้เพียงยางรัดผมรูปหมี ทว่าแต่นั้นเขาก็มิปักใจเชื่อ จนกว่าจะแน่ใจ

“เกิดคนนั้นแอบถ่ายคลิปเรา แล้วเอาไปส่งให้นักข่าว” โบนิตา ฉันไม่กล้าแม้แต่จะคิด

“โบผิดเองที่ไม่ระวังตัวให้มากกว่านี้ ถ้าพี่จ๋ารู้เข้า คงโกรธโบมากแน่ๆ”

“เธอคงไม่กล้า ทำลายอนาคตโบหรอกครับ” เจเลอร์ปลอบอดีตคนรัก

“เชื่อได้เหรอ เจเองก็ทราบนี้คะ ซีรีส์โบกำลังออนแอร์ ถ้ามีข่าวเสียหายพวกนี้ โบคงไม่ได้เกิด” เพราะวันโปรโมทงาน ฉันพึ่งให้สัมภาษณ์ไปว่าโสด และตอนนี้กำลังมีคู่จิ้นกับพระเอกซีรีส์ ขืนมีคลิปจูบกับเจเลอร์หลุดมา อนาคตฉันคงดับแน่เพราะตอนนี้คนดูแฟนคลับกำลังอิน โบนิตามีสีหน้าคิดหนัก

“เชื่อเจ...ไม่มี ใครกล้าทำเรื่องแบบนั้นกับโบ แน่นอนครับ”

“เจรับปากโบสิคะ จะหาตัวคนนั้นให้เจอ”

“ครับ”

“แบบนี้ โบค่อยสบายใจขึ้นมาหน่อย” เอ่ยจบร่างบางใบหน้าสวย รองเท้าส้นสูงสีแดงก็เดินฉับๆออกจากห้องไป

~ 2 ชั่วโมงต่อมา ~

ด้านไนท์อา ทว่าขณะที่เพื่อนๆคนอื่นทำกิจกรรม เล่นเกมส์ เต้น ซ้อมบูม ก็มีแค่ฉันนี้แหละ กิจกรรมรับน้องไม่สนุกอย่างที่คิด ในหัวฉันเอาแค่คิดที่ฉันบังเอิญเจอคนมักง่ายจูบกัน เป็นภาพที่มันหลอกหลอนฉันมา จนกระทั่งรุ่นพี่ปล่อยกลับบ้าน

“มึงกลับยังไง กลับกับว่าที่สามีไทม์ฉันเหรอ” ยัยไอเดียหันมายิ้มใส่ฉัน ยัยนี้ปลื้มพี่ชายฉันมาก แต่อย่ามาเป็นพี่สะใภ้ฉันเลย รายนั้นเจ้าชู้เชื้อไม่ทิ้งแถว ฉันไม่อยากให้คนใกล้ตัวมาเสียใจเพราะคนในครอบครัวฉัน

“อืม แต่วันนี้ไทม์มีซ้อมบอล คงกลับดึกอะ”

“ไม่ให้คนที่บ้านมารับ”

“ลุงศักดิ์ ลากลับบ้านต่างจังหวัด”

“อ๋อ งั้นบาย พวกฉันไปก่อนนะ” เอ่ยจบ ยัยไอเดีย ยัยแพนนี่ก็เดินแยกไปอีกทาง เพราะสองคนนี้บ้านอยู่ทางเดียวกัน

ไนท์อาเดินลัดเลามาที่หลังตึกคณะ

“วันนี้ ฉันต้องรอพี่ไทม์ที่คณะ” แต่ไม่รู้พี่ชายตัวดีฉันจะเลิกซ้อมบอลตอนไหน วันนี้จากที่เหนื่อยมาทั้งวัน พอเห็นม้านั่ง โต๊ะเป็นไม่ได้ง่วงทุกที เมื่อเป็นเช่นนั้นจากที่จะนั่งรอพี่ไทม์ ทว่ากับเผลอหลับไป หลับได้ทุกที่ก็ฉันนี้แหละ

ไนท์อารู้สึกตัวตื่นขึ้นมาอีกทีก็เป็นเวลา 1 ทุ่มเศษๆแล้ว ทว่าผ่านไปครึ่งชั่วโมงแล้ว พี่ชายฉันก็ไม่มีท่าทีจะมาสักที

“หาว...ง่วงจัง พึ่งตื่นแต่ก็ยังง่วง” เมื่อคืนฉันดูซีรีส์หนักไปหน่อย ไม่แปลกที่ตอนนี้ฉันจะง่วงเอามาก

!! แค๊ก แค๊ก !! อ่า กลิ่นบุหรี่ที่มันลอยฟุ้งมาแตะที่ปลายจมูกฉัน

“ฮัดชิ้ว”

“ใครดูดบุหรี่ตรงนี้ ฉุนมาก” ทว่าขณะที่ไนท์อาละใบหน้าขึ้นมา ดวงตาเรียวสวยเบิกกว้างด้วยสีหน้าตกใจสุดๆ เธอเผลอสบตานัยน์ตาคมคู่ดุนั้นเข้าอย่างจังๆ จะหลบทว่ากับหลบไม่ทันแล้ว