อลัน EP.12

อลันตื่นแต่เช้าเหมือนปกติทุกวัน โดยลืมไปว่าเมื่อวานเขาไม่ได้กลับบ้าน ความรู้สึกหนักอึ้งที่บริเวณเอว ทำให้คนตัวเล็กสะดุ้งตกใจลุกขึ้นพรวด จนคนที่นอนข้าง ๆ ต้องสะดุ้งลืมตาตื่นขึ้นตาม

“อื้ม! ยังเช้าอยู่เลยอลัน นอนต่ออีกหน่อยสิ” คนตัวใหญ่กล่าวด้วยน้ำสียงง่วงงุน พร้อมทั้งกระชับลำแขนแกร่ง กอดเกี่ยวเอวบางให้แน่นขึ้น เพราะเขาหันไปดูนาฬิกาดิจิตอล ที่ปรากฏตัวเลขสีแดงบนหัวเตียง พบว่ามันพึ่งจะตีห้าสี่สิบ ซึ่งฟ้ายังไม่สว่างดีเลยด้วยซ้ำ

“คุณอีวาน ตื่นเดี๋ยวนี้นะ ทำไมคุณมานอนในห้องของผม เราตกลงกันแล้วนิครับ ว่าเราจะนอนคนละห้อง” อลันตัวน้อยกล่าวด้วยน้ำเสียงไม่พอใจ มือเล็กก็พยายามแกะลำแขนแกร่ง ที่กอดรัดเขาแน่นราวกับมือปลาหมึก ก่อนจะตีเข้าที่ลำแขนแกร่งดัง เพี้ยะ! ไปหนึ่งทีอย่างหมั่นไส้ ถ้าคบเป็นแฟนกันจะไม่ว่าเลย แต่นี่อยู่ในสถานะเพื่อน แถมอีกฝ่ายยังนอนกอดเขาอีก

“ห้องนาย!? หึ! นายดูดี ๆ สิ ห้องของนาย หรือห้องของฉัน”

คนตัวใหญ่สะดุ้งขึ้นทันทีที่ฝ่ามือเล็กฟาดมาลงมาบนลำแขนแกร่งของตัวเองอีกครั้ง ถึงมันจะไม่เจ็บ แต่ก็คันใช้ได้

ใบหน้าหล่อยังคงสะลึมสะลือกึ่งหลับกึ่งตื่นถามอย่างมึนงง ก่อนจะตื่นเต็มตา และทำทีเย้าแหย่คนตัวเล็ก พร้อมกับส่งสายตากรุ่มกริ่มมาให้ จนอีกฝ่ายต้องหันมองไปรอบ ๆ ห้องอย่างพิจารณา

อลันตัวน้อยมองดูรอบ ๆ สังเกตสิ่งของพร้อมกับวิเคราะห์สิ่งต่าง ๆ ที่จัดวางภายในห้องอย่างละเอียด ก่อนจะตกใจเมื่อพบว่า มันเป็นห้องของอีกฝ่ายจริง ๆ ทำให้ใบหน้าสวยหวานขึ้นสีระเรื่ออย่างน่าเอ็นดู เพราะว่าห้องที่ถูกจัดเตรียมไว้ให้เขามีตุ๊กตาอยู่เต็มห้อง แถมโทนสีของห้องยังเป็นสีขาวตัดกับลายดอกทานตะวันที่เขาชอบ ราวกับทำมาเพื่อเขาอย่างนั้นแหละ แต่ห้องนี้เป็นโทนสีเทาดำ อีกทั้งภายในห้องยังเต็มไปด้วยตู้กระจก ที่มีโมเดลรถอยู่เต็มทุกตู้

“แล้วทำไมผมถึงมานอนห้องของคุณได้ล่ะครับ?” อลันตัวน้อยถามน้ำเสียงเบาปนความเขินอาย เขาอยากจะวาปหายตัวไปจากตรงนี้จริง ๆ

“นายจำไม่ได้?” อีวานแกล้งถามกลับอย่างกวน ๆ ด้วยความอยากรังแกอีกคนแต่เช้า นัยน์ตาสีน้ำตาลอ่อนมองคนตัวเล็ก ที่กำลังใช้ความคิดอย่างนึกขำ

‘คนอะไรหมั่นเขี้ยวอยากจะจับฟัดจริง ๆ เลย’

เมื่อได้ยินคำถามของอีวาน พร้อมกับสีหน้าที่แสนกวนประสาท คนตัวเล็กก็พยายามนึก ว่ามันเกิดอะไรขึ้นบ้าง เขาจำได้ว่าเมื่อคืนนั่งคุย และทำข้อตกลงกัน ระหว่างเขากับคุณอีวาน เรื่องการที่เขาจะยอมเป็นเพื่อนกับอีกฝ่าย ถ้าเจ้าตัวยอมที่เปลี่ยนแปลงตัวเองใหม่ และเลิกทำตัวเกเรอีก

หลังจากนั้นเขาก็เดินไปในครัว เพื่อหาน้ำดื่ม ตู้เย็นที่มีสีเดียวกับผนัง และมีสองฝั่ง เขาจึงเลือกเปิดฝั่งหนึ่งที่มีแต่ขวดแก้วเต็มตู้ และมีอยู่ขวดหนึ่งที่แตกต่างจากขวดอื่น ๆ เพราะมีจุกแท่งไม้สูงกว่าขวดอื่น เขาจึงหยิบมันมาพิสูจน์กลิ่น เพราะขวดไม่มีฉลากให้อ่าน จึงคิดว่าดื่มได้ ก่อนจะกระดกมันเข้าปาก แต่ทว่าไม่นาน จู่ ๆ ก็รู้สึกมึนหัว แล้วก็… อืม...

‘เขาจูบกับอีวานด้วยงั้นเหรอ!?’

ดวงตากลมสวยเบิกกว้างอย่างตกใจ ใบหน้าหวานขึ้นระเรื่ออีกครั้ง ก่อนจะรีบสำรวจร่างกายทันที เพราะกลัวว่าจะเกิดสถานการณ์เลวร้ายขึ้นกับตัวเอง เสื้อผ้าอยู่ครบ ไม่มีขาดหาย ไม่ได้เจ็บตามตัว

อีวานที่เห็นท่าทางกระตือรือร้นของคนตัวเล็ก ก็ขำออกมาเสียงดังลั่นราวกับดูเรื่องตลกของคนอื่น

“ฮ่า! ฮ่า! ฮ่า! นายไม่ต้องตกใจขนาดนั้นก็ได้ ฉันไม่ได้ทำอะไรนายสักนิด อีกอย่างนะ หิวน้ำแล้วทำไมถึงหยิบไวท์ขาวมาดื่ม? แต่จะว่าไปปากของนายหวานมากเลยนะ อยากชิมอีกครั้งจังเลย” อีวานว่า พร้อมกับส่งสายตายียวนกวนประสาท ให้กับคนร่างเล็ก

ปลายนิ้วแกร่งยกขึ้นแตะริมฝีปากหยักของตนเบา ๆ ราวกับระลึกถึงรสจูบที่ไม่ได้ตั้งใจเมื่อคืน จนฝ่ามือน้อย ๆ ต้องฟาดเข้าให้ ที่ลำแขนแกร่งไปอีกหนึ่งที เพื่อปกปิดความอับอายของตัวเองในสิ่งที่ทำลงไปโดยไม่รู้ตัว

เพี้ยะ!

‘มิน่าเล่า น้ำนั้นถึงได้มีรสชาติหวานแปลก ๆ แล้วก็มีกลิ่นฉุนที่เขาไม่คุ้นเคย’

ตอนนี้อีวานรู้สึกหัวใจพองโต ราวกับว่าตัวเขาและอีกคนกำลังคบกันเป็นแฟนจริง ๆ เขารู้สึกมีความสุขมาก จนอยากจะหยุดช่วงเวลาไว้ หากเป็นไปได้

‘ถ้าได้เป็นแฟนกันก็คงจะดีกว่านี้’

“พูดอะไรครับ! หยุดเลย แล้วก็ลุกไปส่งผมที่บ้านเดี๋ยวนี้ด้วย หนึ่งวันตามสัญญาแล้ว” อลันตัวน้อยกล่าวอย่างงอน ๆ แก้มนวลขึ้นสีระเรื่อพองลมอย่างน่ารักน่าหมั่นเขี้ยว เขาไม่อยากสนใจแล้วว่าอะไรจะเกิดขึ้นบ้าง ถ้าขืนอยู่ต่ออีกคงไม่ปลอดภัยแน่

อีวานเห็นท่าทางงอน ๆ ของอีกฝ่าย ก็รีบปลอบโยนด้วยการฉวยโอกาสหอมแก้มนวล เพราะความหมั่นเขี้ยวไปหนึ่งที เขาทนไม่ไหวกับความน่ารักของคนตรงหน้านี้แล้วจริง ๆ ใครมันไปจะทนไหว ในเมื่อคนที่ตัวเองชอบมาทำตัวน่ารักน่าหมั่นเขี้ยวอยู่ตรงหน้า

ฟอด!~

“นี่คุณ!” อลันตัวน้อยโวยวายทันที ที่ถูกอีกคนฉวยโอกาส พร้อมกับไล่ตีอีกฝ่ายราวกับกำลังเล่นไล่จับ