อลัน EP.11

คนตัวเล็กนิ่งเงียบ สองมือเล็กกำเข้าหากันแน่นด้วยความโกรธจัด ไม่รู้ว่าอีกฝ่ายทำแบบนี้ไปเพื่ออะไรกันแน่

“แค่เที่ยวเป็นเพื่อนก็พอใช่ไหม?” อลันตัวน้อยกลั้นใจถามออกไป แม้จะไม่พอใจจนอยากจะเดินหนีจากตรงนี้ก็ตาม

“อืม” ชายหนุ่มตอบสั้น ๆ ด้วยใบหน้าเรียบเฉย ทั้งที่ในใจกลับลิงโลดจนมันกระโดดมาจากอก และเต้นแร้งเต้นกาเป็นบ้าเสียให้ได้

หลังจากที่ทำข้อตกลงกันเรียบร้อยแล้ว อีวานก็พาคนตัวเล็กเที่ยวอย่างที่เจ้าตัวบอก ทั้งกิน ทั้งเที่ยว

ทุกอย่างที่ชายหนุ่มทำให้กับอลันตัวน้อย เขาไม่ได้ฉวยโอกาสกับคนร่างเล็กเลยสักครั้ง แม้จะมีโอกาสอยู่หลายครั้งก็ตาม เพราะเขาเป็นพวกยอมเสียคำพูดไม่ได้ เขายอมตายดีกว่าผิดคำพูด หรือผิดคำสัญญา

ความจริงแล้วอีวานก็ไม่ใช่คนไม่มีเหตุผล พ่อที่เป็นนักธุรกิจใหญ่ก็เอาแต่ทำงาน ไม่เคยมีเวลาให้ลูกชายอย่างเขา แม่ก็เอาแต่เข้างานสังคมกับอวดลูกชาย ซึ่งมันก็เป็นปัญหาหลักส่วนใหญ่ ที่ลูกคนมีเงินอย่างเขาจะเป็น เพราะพ่อแม่ส่วนใหญ่เลี้ยงดูลูกด้วยเงินมากกว่าความรัก อยากอะไรก็แค่เอ่ยปาก

อีวาน อเล็กซานเดรียก็เป็นหนึ่งในนั้น และการที่เขาเริ่มทำตัวเกเรก็แค่อยากให้พ่อกับแม่สนใจเขาบ้าง แต่กับอลันมันต่างออกไป

เขายอมรับว่าชอบอลันตั้งแต่ครั้งแรกที่เห็นราวกับเป็นรักแรกพบ ทั้งที่ตัวเองก็ไม่เคยคิดจะสนใจเพศเดียวกันมาก่อน และเขาก็รู้ว่าอีกฝ่ายเองไม่ได้ชอบผู้ชายด้วยเหมือนกัน

แต่ทว่าเขากลับหลงเสน่ห์คน ๆ นี้เข้าอย่างจัง แม้ว่าเวลานี้เขาจะมีเรื่องอื่นที่ต้องคิด ทั้งเรื่องแต่งงาน ทั้งเรื่องรับตำแหน่งรัชทายาท เขารู้เรื่องราวทั้งหมดดี รวมถึงเรื่องคำสาปที่ไม่คิดว่าจะมีอยู่จริง

ค่ำคืนที่เงียบเหงา อีวานและอลันนั่งคุยกันที่ระเบียง หลังจากที่เหนื่อยล้ากับการเดินดูนั่นนี่ ตามแหล่งท่องเที่ยวในเมื่องใกล้ ๆ ทั้งสองคนนั่งเล่น พูดคุย และฟังเสียงของลมทะเลที่ปะทะริมหาดไม่ขาดสาย

“ทำไมคุณต้องทำตัวเป็นนักเลงเกเรด้วยล่ะ?” อลันกล่าวถามเมื่อรู้จักตัวตนของอีกฝ่ายมากขึ้น หัวใจของเขาก็อ่อนลง และพร้อมที่จะเข้าใจคน ๆ นี้มากขึ้น

“ฉันก็เป็นแค่เด็กที่ชอบเรียกร้องความสนใจเท่านั้นแหละ อีกอย่างฉันก็อยากเรียกร้องความสนใจจากนายด้วย” อีวานตอบเสียงเรียบหน้าตาย ราวกับสิ่งที่ตนเอ่ยออกมาเป็นเรื่องปกติ

“แต่ผมว่ามันไม่ถูกต้องนะ ถ้าลองเปลี่ยนตัวเองดูใหม่อาจจะดีขึ้นก็ได้ คุณอาจจะเจอคนที่ยอมรับความเป็นตัวของคุณก็ได้” อลันตัวน้อยหน้าแดงจัดด้วยความเขินอาย ที่อีกฝ่ายเอาแต่หยอดคำหวาน ราวกับเขาเป็นสาวน้อย ก่อนจะแนะนำให้อีกฝ่ายเลิกทำตัวเกเร

“นายไม่เข้าใจหรอก เพื่อน ๆ ที่เข้ามาในชีวิตฉัน ก็มีแต่พวกที่ใส่หน้ากากทั้งนั้นแหละ และฉันก็แค่อยากมีเพื่อนแก้เหงา ไม่ได้สนใจคนพวกนั้นหรอก” อีวานเอ่ยใบหน้าหล่อเรียบเฉย นัยน์ตาสีน้ำตาลอ่อนดูเหงา มองขึ้นไปบนฟ้าราวกับหัวใจของตัวเองดำมิด เหมือนท้องฟ้ายามค่ำคืน ทั้งยังรู้สึกโดดเดี่ยว เหมือนกับดวงจันทร์ที่ไร้ดวงดาวล้อมรอบ

“เอาอย่างนี้ดีไหม ถ้าคุณยอมเปลี่ยนตัวเอง ผมจะเป็นเพื่อนให้คุณเอง” อลันตัวน้อยเอ่ยข้อเสนอ เพราะรู้สึกถึงความโดดเดี่ยวของคน ๆ นี้ และเขาก็อยากจะเป็นเพื่อนกับอีกฝ่ายด้วยเช่นกัน

“ฉันขอเป็นมากกว่าเพื่อนได้หรือเปล่า นายตกลงนะ” อีวานเอ่ยพร้อมกับหันมามองสบตา กับคนตัวเล็กตรงหน้าอย่างสื่อความหมาย คนร่างใหญ่ค่อย ๆ โน้มใบหน้าหล่อเข้าไปใกล้อย่างช้า ๆ ราวกับว่าเวลามันเดินช้าจนเกือบจะหยุดนิ่ง

อลันมองใบหน้าหล่อด้วยหัวใจที่เต้นแรงตึกตัก นี่เขากำลังอ่อนไหวกับคนตรงหน้าอย่างนั้นเหรอ

ร่างเล็กตั้งสติผงะออกห่าง เมื่อสัมผัสถึงลมหายใจของอีกฝ่าย จึงรีบใช้ฝ่ามือเล็กปิดริมฝีปากของชายหนุ่ม ที่ขยับเข้ามาใกล้เกินความจำเป็น

“คุณอีวาน! ถ้าไม่ตกลงเราก็ไม่จำเป็นต้องคุยกันแล้วนะครับ ผมบอกแล้วไงว่าผมไม่ได้ชอบผู้ชาย” คนตัวเล็กกล่าว

หัวใจดวงน้อยที่กำลังเต้นรัว เมื่ออีกฝ่ายโน้มใบหน้าเข้ามาใกล้ ดวงตากลมสวยหวานหลุบลง ด้วยความรู้สึกแปลก ๆ คล้ายกับหัวใจกำลังสั่นคลอน ไปกับคำหวานของอีกฝ่าย แต่ยังเก็บอาการไว้ได้

“ก็ได้ นายสัญญาสิ ว่านายจะเป็นเพื่อนกับฉัน แต่ว่านะ… ยังไงฉันก็อยากได้นายมาแฟนอยู่ดีนั่นแหละ” อีกฝ่ายยังคงหยอดมาอีก ทำเอาคนใบหน้าสวยหวานแดงยิ่งกว่าเดิม

“คุณอีวาน! ผมไม่อยากจะคุยกับคุณแล้ว” อลันเองก็หน้าแดงระเรื่อเป็นลูกมะเขือเทศสุก ที่คนตัวใหญ่เอาแต่เอ่ยวาจา หยอดคำหวานจีบเขาไม่หยุด

ทั้งสองคนปรับความเข้าใจกันไปเรื่อย ๆ จนไม่รู้ว่าดึกขนาดไหนที่พวกเขากลับเข้ามาพักผ่อนในบ้าน