อลัน EP.10

“…” คนตัวเล็กได้แต่นิ่งเงียบไม่ตอบสนอง ทั้งยังหันหน้าหนีมองออกไปนอกกระจกรถอีกครั้ง

ดวงตากลมโตมองดูวิวทิวทัศน์ของทะเลแทน เพราะถึงจะเถียงไปก็ไม่มีประโยชน์ อย่างไรเสียอีกฝ่ายก็คงไม่ตามใจ หรือปล่อยให้เขากลับบ้านแน่ แล้วคนอย่างเขาจะทำอะไรอีกฝ่านได้นอกจากจำนน ต้องตกลงด้วยความไม่เต็มใจ

รถสปอร์ตคันหรูสีเหลืองสะดุดตา โลดแล่นบนถนนด้วยความเร็วสูง ผ่านเส้นทางตีนภูเขาที่ค่อนข้างคดเคี้ยว แต่คนขับกลับมีความชำนาญจึงทำให้แล่นบนเส้นทางได้อย่างไร้ความกังวล และสามารถมองเห็นทะเลกว้างจรดท้องฟ้า ตลอดเส้นทางของภูเขาสามลูก เพราะเป็นเขตพื้นที่ส่วนบุคคลติดริมชายหาด ทำให้ไร้สิ่งปลูกสร้าง จนมองทิวทัศน์ได้อย่างสบายตาโดยไม่มีสิ่งกีดขวาง

อลันมองไปยังทะเลกว้างใหญ่ ไกลสุดลูกตาผ่านกระจกรถอย่างเงียบ ๆ โดยไม่พูดอะไรกับคนตัวใหญ่แม้แต่คำเดียว

ส่วนอีกคนก็ทำหน้าที่เป็นสารถีที่ดี ขับรถตามเส้นทางไปเรื่อย ๆ จนถึงบ้านพักต่างอากาศริมทะเล ที่เขาอยากพาอลันตัวน้อยมาเที่ยวพักผ่อน

เดิมทีอีวานแค่อยากจะหนีปัญหา เพราะพ่อจะให้เขาแต่งงานกับเจ้าหญิงจากประเทศอะไรก็ไม่รู้ที่เขาไม่เคยเห็นหน้า และบอกว่ามันคือหน้าที่ ซึ่งเขาเองก็ไม่เข้าใจในความคิดของพ่อเลยแม้แต่น้อย

ทั้งที่เขาเพิ่งอายุสิบแปดเท่านั้น แถมยังจะให้รับตำแหน่งรัชทายาทของโบว์แลนด์เนียร์อีก ซึ่งเขาไม่มีความคิดที่จะเป็นเจ้าชายเลยสักนิด แม้จะมีสายเลือดเกี่ยวข้องก็เถอะ แต่วันนี้เขาโชคดีที่เจออลัน อย่างน้อยเขาก็ขอมีความสุขในช่วงเวลาสั้น ๆ แล้วเขากลับไปบอกพ่อว่ามีคนที่ชอบอยู่แล้ว เพื่อปฏิเสธเรื่องแต่งงาน

อีวานจดรถที่หน้าบ้านหนึ่ง ทรงโมเดิร์นผสมความคลาสสิค ก่อนจะบอกร่างเล็ก ที่เอาแต่นั่งนิ่งราวกับตุ๊กตาหินเสียงเข้ม

“ถึงแล้ว ลงสิ” ชายหนุ่มเอ่ยเมื่อเขาดับเครื่องยนต์

“…” อลันยังคงนิ่งเฉยทำเหมือนว่าไม่ได้ยิน ราวกับคำพูดของอีกฝ่ายเป็นเพียงงธาตุอากาศ ที่พัดผ่านเข้าหูซ้ายทะลุหูขวา

คนตัวใหญ่ตัดสินใจลงจากรถ ด้วยความหงุดหงิด ก่อนจะอ้อมไปอีกฝั่ง จัดการเปิดประตูและจับคนเล็กอุ้มพาดบ่า เดินดุ่ม ๆ ตรงไปยังบ้านที่เขาจะพักในคืนนี้ โดยไม่สนใจว่าอีกฝ่ายจะโวยวาย หรือทุบตีเขาเลยแม้แต่น้อย

‘แรงเท่ามดเขาไม่รู้สึกหรอก’

“กุญแจครับ นายน้อย” ชายฉกรรจ์คนหนึ่ง ซึ่งรับหน้าที่เฝ้าดูแลบ้านหลังนี้ ยื่นกุญแจมาให้คนที่เจ้าของบ้าน

เนื่องจากช่วงนี้เจ้านายมาพักผ่อนที่นี่บ่อย และไม่ชอบให้ใครเข้ามารบกวนการพักผ่อน แม้ว่าการมาครั้งนี้จะทำให้ผู้ดูแลบ้านอดรู้สึกแปลกใจ กับบุคคลที่เจ้านายพามาด้วย แต่คนเป็นลูกจ้างอย่างเขา มีหรือที่จะกล้าถามเรื่องส่วนตัวของเจ้านาย

“ก็เปิดประตูสิ ยื่นมาให้ฉันทำไม” คนอารมณ์ฉุนเฉียวตั้งแต่มาถึง ก็ตอบกลับไปอย่างอารมณ์เสียมากกว่าเดิม ที่ลูกน้องยื่นกุญแจมาให้เขาแทนที่จะเปิดประตู

“ครับ ๆ แล้วนายน้อยจะเอากุญแจบ้านไว้ไหมครับ?” ผู้ดูแลบ้านหลังนี้ถามอย่างกล้า ๆ กลัว ๆ

“ไม่ต้อง ขอคนทำความสะอาดบ้านสองคนก็พอ” อีวานตอบเสียงห้วน อันที่จริงทุกครั้งที่เขามา เขามักจะขอกุญแจเก็บไว้เองอยู่แล้ว เพราะเขาชอบมาพักผ่อนช่วงปิดเทอม และอยู่นาน จึงต้องเก็บกุญแจไว้ตัวเอง จะได้ไม่ต้องให้ใครมารบกวน แต่ทว่าวันนี้เขาจะมาค้างแค่คืนเดียวเท่านั้น จึงไม่อยากเก็บกุญแจไว้

“ครับ” ผู้แลบ้านตอบรับคำของเจ้านาย ก่อนจะรีบทำภารกิจที่ได้รับมอบหมายให้สำเร็จ

อลันตัวน้อยเมื่อเห็นชายคนนั้นไปพ้น ก็เริ่มประท้วงคนตัวใหญ่ให้ปล่อยเขาลงอีกครั้ง

“คุณอีวานปล่อยผมลงนะ” คนบนบ่าเริ่มดิ้นอีกครั้ง กำปั้นเล็กรัวใส่แผ่นหลังกว้างอย่างเอาเป็นเอาตาย แต่มีหรือที่อีกฝ่ายจะสนใจคำประท้วงของคนบนบ่า หมัดเล็ก ๆ ไม่ได้ทำให้เขารู้สึกเจ็บเลยสักนิด

เมื่อเข้ามาในบ้าน อีวานก็จับคนดื้อด้านโยนลงกับโซฟาห้องรับแขกอย่างแรง ตอนแรกก็จะทะนุถนอมออมแรงนั่นแหละ ทว่าเจ้าตัวก็กลัวจะเสียฟอร์ม คนเขาอุตส่าห์ทำหน้าเข้ม เข้าบทพระเอกมาเฟียโหดมาตั้งนาน

อีวานโยนคนร่างเล็กลงกับโซฟาอย่างแรง โดยทำเหมือนกับไม่สนใจว่าอีกฝ่ายจะเจ็บหรือไม่ แม้หัวใจจะอ่อนปวกเปียกราวกับขี้ผึ้งรนไฟ สงสารอีกฝ่าย แต่ก็ยังตีหน้าเข้ม สวมบทบาทพระเอกมาเฟียแสนโหด ที่สุดท้ายแล้ว ต่อให้ร้ายสักแค่ไหนนางเอกก็รักอยู่ดี

ตุ้บ!

“โอ้ย! ผมเจ็บนะ ไอ้คนนิสัยไม่ดี” อลันตัวน้อยร้องโอดครวญ ก่อนจะรีบลุกขึ้นนั่งดี ๆ เมื่อตัวของเขาสัมผัสกับเบาะโซฟาหนังสีดำนุ่ม ๆ ดวงตาตาโตทรงเสน่ห์ จ้องหน้าของคนที่โยนเขาลงกับโซฟาอย่างเอาเรื่อง

“ถ้านายยอมฟังฉันบ้างก็คงไม่ต้องใช้กำลัง จริงไหม?” อีวานยังคงใช้น้ำเสียงเข้ม วางมาดมาเฟียเหมือนในนิยาย ทั้งยังจ้องมองคนร่างเล็กที่ร้องโอดโอยนิ่งราวกับไม่รู้สึก ทั้งที่ในใจอยากจะเข้าไปกอดอีกฝ่ายไว้แน่น ๆให้จมอก

“แต่ผมไม่ได้อยากมา ผมอยากกลับบ้าน คุณต่างหากฟังไม่เข้าใจ” อลันตัวน้อยยังคงไม่ยอมแพ้ อย่างไรเสียเขาก็ยังอยากกลับบ้านมากกว่า

“ฉันบอกนายแล้วไง ว่าเราจะมาเที่ยวกันหนึ่งวัน หรือนายอยากทำอย่างอื่นมากกว่าเที่ยวล่ะ?” อีวานขู่คนตัวเล็ก

สายตาคมมองร่างเล็ก ราวกับจะจับคนตรงหน้ากินเข้าไปทั้งตัว ซึ่งมันก็เป็นไปตามคาด ในเมื่อไม่ยอมดี ๆ ก็ต้องใช้เล่ห์เหลี่ยมสักหน่อย