อลัน EP .09

อลันกำลังจะขึ้นรถสองแถวอีกคันเพื่อกลับบ้าน จู่ ๆ ก็มีมือปริศนาคว้าแขนเล็ก และกระชากดึงร่างเล็กให้หันหน้ามาปะทะกับแผงอกแกร่งของตน

หมับ!

พรึ่บ!

“จะไปไหน? แล้วมาทำอะไรแถวนี้” เสียงที่คุ้นเคยคล้ายกับไม่พอใจเอ่ยถามเสียงดัง โดยไม่สนใจคนที่เดินผ่านไปผ่านมา

“นี่! ปล่อยผมนะ! จะมาทำอะไรมันก็เรื่องของผม” อลันเงยหน้าขึ้นมองบุรุษปริศนาเจ้าของแผงอกแข็งแกร่ง ก่อนจะกล่าวด้วยน้ำเสียงที่ไม่พอใจกลับไปเช่นกัน เมื่อรู้ว่าคนที่กระชากแขนของตน จนเจ็บไปหมดเป็นใคร อีวานที่ไม่รู้โผล่มาอยู่ที่นี่ได้อย่างไร

“ฉันถาม ทำไมนายไม่ชอบตอบให้ตรงคำถาม” คนตัวใหญ่ว่าเสียงเข้ม พร้อมกับบีบแขนเล็กให้แน่นขึ้นกว่าเดิม ก่อนจะลากเจ้าของแขนให้เดินตามเขาไป

“นี่! ผมเจ็บนะ บอกให้ปล่อยไง” อลันตัวน้อยยังคงร้องบอกเสียงดังอย่างไม่อาย พร้อมกับพยายามสะบัดแขนเล็กให้หลุดจากแรงพันธนาการของอีกฝ่าย

“ถ้านายยังไม่หยุดดิ้น ฉันจะอุ้มนายแทน!”

คนตัวใหญ่ราวกับยักษ์กระชากร่างเล็กให้เข้ามาใกล้อย่างแรง ก่อนจะโน้มตัวลงไปกระซิบข้างใบหูน้ำเสียงเย็นยะเยือก ทำให้อลันรู้สึกเสียวสันหลังวาบขึ้นมา พร้อมกับหยุดดิ้นรนอัตโนมัติ แววตาสั่นไหวลังเลเพียงครู่หนึ่ง เขาควรจะทำตามที่อีกฝ่ายบอกดีหรือไม่ แม้จะรู้สึกกลัว แต่ก็ไม่แสดงอาการออกมาให้อีกฝ่ายเห็น

อลันจ้องใบหน้าหล่อเหลาของอีวานอย่างเอาเรื่อง และโกรธจัดจนหน้าแดงไปถึงใบหู เดินตามแรงดึงของคนตัวยักษ์ไปอย่างว่าง่าย จนถึงรถสปอร์ตคันหรูสีเหลืองเด่นสะดุดตา

“ขึ้นรถ!” ชายหนุ่มใช้น้ำเสียงเข้ม บังคับให้คนตัวเล็กทำตามคำสั่ง

“คะ คุณจะพาผมไปไหน” อลันตัวน้อยขืนตัวเองไว้ ก่อนจะถามเจ้าของรถน้ำเสียงสั่น ด้วยความหวาดหวั่น และอยากรู้ว่าอีกฝ่ายคิดจะทำอะไรกับเขากันแน่

อีวานเห็นว่าคนตัวเล็กขืนตัวเองไว้ ไม่ยอมขึ้นรถตามคำสั่งของเขา ชายหนุ่มจึงแสดงท่าทีหงุดหงิดที่คนร่างเล็กขัดใจเขาตลอด

สองแขนแกร่งกักขังร่างน้อย ๆ ไว้ไม่ให้หนี ก่อนจะก้มใบหน้าลงไปเรื่อย ๆ เข้าใกล้ใบหน้าหวานอย่างเชื่องช้า เพื่อให้คนตัวเล็กกลัวแล้วตอบสนองความต้องการของเขา

“ฉันไม่พานายไปทำอะไรไม่ดีหรอก รีบเข้าไปนั่งสักที หรือจะให้ฉันจับนายยัดเข้าไป” อีวานเค้นเสียงแหบพร่ากระซิบข้างใบหูเล็ก ก่อนที่มือใหญ่จะเปิดประตู และยัดคนตัวเล็กเข้าไปนั่งในรถข้างคนขับ โดยไม่ให้อีกฝ่ายได้ตั้งตัวหรือรอให้ตั้งคำถามอะไรกับเขาอีก และปิดประตูเสียงดัง

ปัง!

เมื่อจับคนตัวเล็กเข้าไปนั่งในรถได้สำเร็จ เจ้าของรถก็รีบเดินอ้อมไปฝั่งคนขับ เพื่อจะเป็นสารถีด้วยความดีใจที่ได้เจออีกคนที่นี่ พร้อมกับปิดประตูรถเสียงดังอีกครั้ง

อีวานมองคนตัวเล็กข้าง ๆ ด้วยความพอใจ ริมฝีปากหยักยกยิ้มเพียงครู่หนึ่ง แล้วกลับมาทำหน้าเรียบนิ่งเหมือนเดิมเพื่อเก็บอาการ ก่อนที่เขาจะทำทีจงใจเอื้อมลำแขนแกร่ง ไปโอบคนร่างเล็กที่นั่งนิ่งเป็นตุ๊กตา เพื่อคาดเข็มขัดนิรภัยให้

ส่วนคนถูกกระทำก็นั่งตัวแข็งเป็นหินไปเสียแล้ว ทำอะไรไม่ถูก เพราะยังตกใจกับการกระทำของคนตัวใหญ่ ใบหน้าของพวกเขาทั้งคู่ห่างกันนิดเดียว เพียงแค่ปลายจมูกแตะกันเบา ๆ จนสัมผัสถึงลมหายใจของกันและกัน

แม้มันจะเป็นความตั้งใจของคนตัวโตก็ตาม และมันใกล้มากจนทำให้อลันได้กลิ่นหอมสะอาดอ่อน ๆ จากตัวของอีวาน ใบหน้าหวานขึ้นสีแดงจัดอีกครั้งไม่ใช่เพราะโกรธ แต่เป็นเพราะความเขินอาย

อลันดันเกิดความรู้สึกแปลก ๆ กับคนตรงหน้า ทั้งที่ไม่เคยรู้สึกมาก่อน และคงเป็นเพราะอีกคนเอาหน้าเข้ามาใกล้ขนาดนี้ มันใกล้จนริมฝีปากแทบจะชนกัน

หึ!

อีวานที่เห็นปฏิกิริยาของคนตัวเล็ก ก็ยกยิ้มมุมปากอย่างพอใจ ทว่ากลับมองอีกฝ่ายด้วยสายตา ที่คาดเดาอะไรไม่ได้ ก่อนจะสตาร์ทรถขับออกสู่ท้องถนนใหญ่ นัยน์ตาสีน้ำตาลอ่อนเหลือบมองคนตัวเล็ก ที่นั่งนิ่งเป็นตุ๊กตาหน้ารถ ใบหน้าหวานบูดบึ้งมองแต่วิวทิวทัศน์ด้านนอกกระจก ถึงอย่างนั้นคนร่างเล็กก็ยังน่ารักน่ารังแกสำหรับอีวานอยู่ดี

“ฉันแค่อยากพานายไปเที่ยว ไม่ได้หรือไง วันนี้วันหยุดฉันอยากเที่ยวกับนาย”

จู่ ๆ คนที่กำลังขับรถก็เอ่ยขึ้น สีหน้าเรียบเฉย สายตาคมยังคงมองไปยังเบื้องหน้าของเส้นทางถนน

“แต่ผมอยากกลับบ้าน ไม่ได้อยากไปกับคุณสักหน่อย” อลันตอบปฏิเสธทันควันด้วยอารมณ์ขุ่นเคือง เพราะเขายังต้องกลับไปทำธุระอีกหลายอย่าง ไม่ได้มีเวลาว่างมาเที่ยวเล่นเหมือนอีกฝ่าย

“แค่ไปเที่ยวกับฉันมันจะตายหรือไง?” อีวานเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะเอ่ยออกมาอีกครั้ง อย่างคนรู้สึกเหนื่อย “โอเค ฉันสัญญา ว่าฉันจะไม่ทำอะไรนาย ขอแค่นายไปเที่ยวกับฉันสักวันตกลงไหม” ชายหนุ่มต่อรอง เพราะเขาอยากอยู่ลำพังกับคนร่างเล็กนี้จริง ๆ เขาไม่เคยชอบใครแบบนี้มาก่อน มีเพียง อลัน คลาร์ก เท่านั้นที่เขาชอบจนต้องยอม