อลัน EP.08

อลันกำลังเตรียมอาหารเช้ารอพี่ชายของเขาอย่างขะมักเขม้น ก่อนจะหันไปมองนาฬิกาติดผนังหน้าห้องของเขา ที่ตอนนี้บ่งบอกว่าเป็นเวลาแปดโมงเช้าแล้ว แต่ยังไม่เห็นพี่ชายของเขาออกมาจากห้อง

ร่างเล็กจึงว่างมือจากการทำน้ำซุปกระดูกวัว ที่ต้องเวลานานในการเคี่ยว ก่อนจะเดินตรงไปยังห้องของพี่ชาย

มือเรียวเล็กยกขึ้นเคาะประตูห้อง เพราะเห็นว่าสายมากแล้ว จากเวลาตื่นของพี่ชาย ทั้งที่ปกติแล้วอีกฝ่ายจะตื่นก่อนเขาเสมอ แต่ทว่าช่วงนี้พี่ของเขากลับตื่นสาย วันนี้ก็เช่นกัน

ก๊อก ๆ ๆ

“พี่ครับ ตื่นหรือยัง?” คนเป็นน้องเคาะประตูพร้อมกับตะโกนถามเจ้าของห้อง

“ตื่นแล้ว ตื่นแล้ว” ไม่นานเสียงจากด้านในก็ดังตอบกลับมา

แกร๊ก!

ประตูห้องถูกเปิดหลังจากคนด้านในตอบรับเพียงนาน ก่อนที่อลันจะยิงคำถามทันที เมื่อเห็นใบหน้าของพี่ชายเต็มไปด้วยเม็ดเหงื่อ ทั้งยังมีสีหน้าซีดเผือดราวกับเจอสิ่งลี้ลับ

“ช่วงนี้พี่เป็นอะไรหรือเปล่าครับ? สีหน้าของพี่ดูไม่ค่อยดีเลย แล้วก็ยังตื่นสายกว่าปกติอีก เป็นอะไรหรือเปล่า?” อลันจ้องมองใบหน้าหวานของพี่ชายอย่างคาดคั้น ก่อนจะต่อว่าอีกฝ่ายไปชุดใหญ่ “พี่อย่าเอาแต่เก็บไว้คนสิครับ ผมมีพี่แค่คนเดียวนะ ถ้าพี่เกิดเป็นอะไรขึ้นมาผมจะอยู่ยังไง?”

อลันตัดพ้อพี่ชายอย่างเป็นห่วง เมื่อเห็นสีหน้าของอีกฝ่ายดูอ่อนล้า แถมใบหน้ายังชุ่มไปด้วยเหงื่อ ราวกับวิ่งรอบบ้านมาสิบรอบ

“ปละ เปล่า พี่ไม่ได้เป็นอะไรจริง ๆ ” คนเป็นพี่รีบปฏิเสธทันที

แม้จะพยายามปิดซ่อนแววตาของความกังวล แต่ทว่าอลันก็ยังสังเกตเห็นอยู่ดี

อลันมองหน้าพี่ชายของเขาด้วยความรู้สึกเอื้อมระอา พร้อมกับส่งสายตาเชิงดุ ก่อนจะใช้แขนเสื้อชุดนอนของตัวเอง ซับเหงื่อตามใบหน้าให้กับคนเป็นพี่

“จริงหรือเปล่าครับ? ก็ผมเห็นอยู่ว่าเหงื่อเต็มหน้าของพี่เลย ยังจะเถียงอีก ผมเป็นห่วงนะ” อลันบ่นให้พี่ชายของเขาไปอีกหนึ่งประโยค โทษฐานที่โกหก

เพราะเวลาเจอเรื่องที่ทำให้กังวลใจทีไร พี่ชายของเขาก็มักจะเก็บไว้คนเดียวเสมอ แม้ว่าเขาจะดูออก ทว่าพี่กลับเลือกที่จะไม่บอกอะไรกับเขาเลย และถึงเขาจะไม่ค่อยพอใจในบางครั้งก็เถอะ แต่ก็เพราะรู้ดีว่าพี่อิไลรักและเป็นห่วงเขามากแค่ไหน

“พี่ก็แค่ฝันร้ายเท่านั้นเอง อย่าห่วงไปเลย” คนเป็นพี่ตอบเสียงเบา ก่อนจะจับมือเล็กที่กำลังซับเหงื่อให้ตัวเองไว้แน่น เพื่อให้อีกฝ่ายหยุด เพราะไม่อยากทำให้น้องชายต้องเป็นห่วงไปมากกว่านี้ และเขาเป็นพี่ต้องปกป้องน้องให้ได้

อลันชะงักไปเล็กน้อย มองใบหน้าของพี่ชายแสนดี ด้วยแววตาที่ไม่สามารถเดาได้ว่า กำลังคิดอะไรอยู่ ก่อนเจ้าตัวจะบอกเสียงเรียบ ให้พี่ชายรีบเตรียมตัว เดี๋ยวจะสายเกินเวลาเดินทาง

“วันนี้พี่ต้องเข้าเมืองนิครับ รีบอาบน้ำแต่งตัวเถอะครับ เดี๋ยวผมจะไปเตรียมอาหารรอ” อลันว่า แล้วเขาก็หมุนตัวกลับไปที่ครัว ปล่อยให้พี่ชายของเขาใช้เวลากับการเตรียมตัว

เพราะนอกจากจะใช้เวลาในการเดินทางแล้ว ยังต้องหาที่พักอีกหนึ่งคืน กว่าจะเข้าถึงตัวเมืองก็ใช้เวลาหลายชั่วโมง กว่ารถจะออกจากหมู่บ้านก็ต้องรอให้คนเต็มรถ ถึงจะออกตัวเข้าเมืองอีก

เมื่อเดินกลับเข้ามาในครัวอีกครั้ง อลันก็ฉุดคิดได้ว่า พี่ชายของเขาต้องมีอะไรที่ทำให้ไม่สบายใจแน่นอน แต่ก็ไม่กล้าถาม เพราะกลัวอีกฝ่ายจะคิดมาก และกังวลมากกว่าเดิมขึ้นไปอีก เขาไม่อยากทำให้พี่ต้องมากังวลเรื่องของเขาเพิ่ม

ในขณะที่อลันกำลังเตรียมอาหารอยู่ จู่ ๆ ก็พลันรู้สึกเจ็บจี๊ดที่หน้าอกด้านซ้าย แต่เพียงแค่ครู่เดียวก็หาย ใบหน้าหวานรีบชะเง้อคอมองหาว่าพี่ชายออกมาหรือยัง เพราะกลัวพี่จะเห็นแล้วเป็นห่วงอีก เขาไม่อยากทำให้พี่อิไลต้องเป็นห่วงไปมากกว่านี้

เมื่อเห็นว่าพี่ชายยังไม่ออกมา เขาจึงรีบกลับเข้าห้องเพื่อเตรียมตัวบ้าง เพราะเขาจะไปส่งพี่ที่ป้ายรถประจำทาง

ทุกอย่างผ่านไปอย่างรวดเร็ว ตอนนี้เขากำลังมองแผ่นหลังของพี่ที่ กำลังขึ้นรถประจำทาง ก่อนรถจะขับเคลื่อนห่างออกไปเรื่อย ๆ

‘ทำไมกันนะ จู่ ๆ เขารู้สึกเป็นห่วงพี่ขึ้นมายังไงก็ไม่รู้ ภายในใจรู้สึกโหวง ๆ อย่างบอกไม่ถูก’

“ขอให้ทุกอย่างราบรื่น และขอให้พี่เดินทางปลอดภัยนะครับ ผมจะรอพี่กลับมาฉลองวันเกิดด้วยกัน” อลันพึมพำภาวนาออกมาเสียงเบา

ดวงตากลมโตยังคงมองไปยังรถประจำทาง ที่มีพี่ชายของเขาด้วยสีหน้าเศร้า มันกำลังเคลื่อนตัวห่างออกไปเรื่อย ๆ จนลับสายตา

ความรู้สึกที่เกิดขึ้นเมื่อครู่เขาอาจจะคิดไปเองก็ได้ หนุ่มน้อยพยายามปลอบใจตัวเอง ก่อนจะบอกกับตัวเองว่า ตัวเขาเองก็ควรจะกลับบ้านได้แล้ว เพราะเขายังต้องกลับไปเตรียมเอกสาร ที่จะให้ฟีโอน่าทำแบบทดสอบอีก