อลัน EP.07

หลังมื้อเย็นผ่านไป พี่อิไลก็รีบเข้าห้องไปเตรียมตัว เพื่อเดินทางในวันพรุ่งนี้ อลันเองก็กำลังคิดว่า เขาควรจะให้พี่ชายไปทำงานนี้ดีหรือเปล่า เพราะช่วงนี้พี่ชายของเขาดูแปลก ๆ คล้ายกับคนที่ไม่ค่อยได้นอน แถมยังตื่นสายผิดปกติอีกด้วย

บางทีก็ทำหน้าเหมือนกับคิดอะไรอยู่ตลอด จนเขาอดกังวลไม่ได้ ทำให้เขาเริ่มเป็นห่วงพี่ชายของเขามากขึ้นกว่าเดิม ถ้าไม่มีเขาคอยดุ ไม่รู้ว่าพี่ชายของเขาจะเป็นอย่างไร

เฮ้อ…

คนตัวเล็กถอนหายใจด้วยความกังวล แม้ว่าที่ผ่านมา ตัวของอลันเองก็พยายามช่วยทุกอย่างเท่าที่ทำได้ก็ตาม แต่ก็มีอุปสรรคบ้างในบางครั้ง และอุปสรรคของอลันก็ไม่ใช่ใครที่ไหน อีวาน อเล็กซานเดรีย คนเดียวนั่นแหละ เขาได้แค่หวังว่าพี่ชายจะได้งานและปลอดภัย เขาจะได้ไม่ต้องเป็นห่วงไปมากกว่านี้

พรุ่งนี้เป็นวันหยุด เขาจะไปส่งพี่ชายเดินทางเข้าเมือง ใจหนึ่งก็เป็นห่วงพี่อิไลมาก ๆ แต่อีกใจก็ดีใจที่พี่จะได้งาน บางทีการเป็นพ่อบ้านก็คงจะดีกว่าการทำงาน ที่ต้องพบปะผู้คนอย่างที่ผ่าน ๆ มาของพี่ก็ได้ แต่มันก็ยังดูน่าสงสัยอยู่ดี จดหมายหน้าตาแปลกนั่น มันไม่เหมือนกับจดหมายของสำนักงานเลย ดูลึกลับยังไงก็ไม่รู้

พอได้คิดถึงเรื่องจดหมาย อลันก็เหม่อมองออกไปนอกหน้าต่าง ซึ่งอยู่ข้างห้องของพี่ชาย แม้หน้าต่างจะหันออกไปทางเดียวกัน แต่ก็มีเสากำแพงยื่นออกมากั้นที่ด้านนอก ทำให้มองไม่เห็นว่าพี่ชายของเขาเองก็กำลังมองไปที่ดวงจันทร์เหมือนกัน เวลานี้มันใกล้จะเต็มดวงแล้ว

อลันไม่ได้คิดเรื่องของพี่ชายแล้ว แต่กำลังคิดว่าวันมะรืนนี้ ก็จะเป็นวันเกิดของเขากับพี่แล้ว เขาจะทำอะไรเซอร์ไพรส์พี่ดี อยากให้พี่กลับมาแล้วตื่นเต้นดีใจกับของขวัญที่เขาเตรียมให้

ใช่แล้ว! เขากับพี่ชายเกิดวันเดือนเดียวกันเพียงแต่คนละปี อลันเกิดห่างจากพี่ชายเจ็ดปี และวันอาทิตย์ที่จะถึงนี้เขาก็อายุสิบแปดปีเต็มพอดี

อลันนั่งคิดอะไรหลาย ๆ อย่างวนกลับไปกลับมา เปลือกตาสีน้ำนมค่อย ๆ ปิดลงอย่างไม่รู้ตัว

ครืน! เปรี๊ยง!

“เจ้ามนุษย์น่ารังเกียจ จงเอาน้องของเราคืนมา ไม่อย่างนั้นเราจะทำลายที่นี่เสีย” ผู้ชายตัวใหญ่ดูสง่างาม ราวกับพระราชาผู้อยู่เหนือทุกสิ่ง กล่าวเสียงดังก้องกังวานไปทั่วท้องฟ้า ตัวของชายคนนั้นลอยอยู่กลางอากาศยามค่ำคืนราวกับมีเวทย์มนต์

ใบหน้าหล่อเหลาเกินมนุษย์ ราวกับหลุดออกมาจากภาพวาดของช่างจิตรกรฝีมือชั้นยอด ในมือถือหอกตรีศูลสีทองอร่าม

แต่ทว่าปลายหอกในมือนั้น กลับชี้ลงมายังคนที่ยืนตระหง่านราวกับพระมหากษัตริย์ในฉากละครโบราณ

“ท่านซารัส ตัวข้ารักน้องของท่านด้วยความจริงใจ ขอท่านโปรดอย่าขวางพวกเราเลย ข้าให้สัญญาด้วยเกียรติของกษัตริย์เช่นกัน ข้าไม่มีวันทิ้งเขาไปอย่างแน่นอน”

ชายที่ดูมีอายุวัยห้าสิบกว่า แต่ยังดูหนุ่มแน่นและหล่อเหลา กล่าวตอบคนที่ลอยอยู่บนฟ้า ท่ามกลางดวงจันทร์ที่ถูกบดบังด้วยก้อนเมฆสีดำทมิฬ ท้องฟ้ามืดครึ้มมีแสงสว่างวูบวาบ จากแสงอัสณีแห่งโทสะของพระราชาแห่งท้องทะเล

“หึ! มนุษย์อย่างพวกเจ้าหรือจะรักษาสัญญา ถ้าเจ้าไม่ส่งน้องเราคืนมา เราจะสาปพวกเจ้าทุกคนที่อยู่ที่นี่ อีกอย่างซาลาเซียกับเราเป็นมากกว่าที่เจ้าคิด และเราก็ไม่คิดจะปล่อยเขาไปเช่นกัน” น้ำเสียงอันทรงพลังของบุรุษที่ลอยกลางอากาศ กล่าวเย้ยหยัน และข่มขู่ ทั้งยังส่งแววตาอำมหิตลงไปยังกษัตริย์ผู้นั้น

พระราชาแห่งท้องทะเลไม่ว่าเปล่า มือถือหอกตรีศูลยกชูขึ้นฟ้าเรียกแสงอัสณีพิโรธ ก่อนจะพุ่งเป้าตรงไปยังกษัตริย์ ที่ยืนอยู่ตรงลานกว้างหน้าระเบียงห้องบรรทมของตน หมายจะเอาชีวิตของอีกฝ่าย

ในขณะเดียวกัน เหล่านางกำนัลต่างพากันวิ่งวุ่น อยู่ภายในห้องกว้าง เสียงร้องโหยหวนของคนที่กำลังคลอดบุตรหยุดลง พร้อมกับเสียงของทารกน้อยดังขึ้นมาแทน

“มาการ์เร็ตพาลูกของเราหนีไป อย่าให้ท่านพี่ของเราพบเจอเด็กคนนี้เป็นเด็ดขาด” คนที่พึ่งคลอดบุตรกล่าวด้วยน้ำเสียงร้อนรน พร้อมกับส่งกล่องไม้ขนาดเล็ก ที่มีแหวนอัญมณีน้ำตาของตนให้กับหญิงชรา ผู้ซึ่งดูแลตนมาตลอดตั้งแต่มาอยู่ที่นี่

หญิงชราคนนั้นมีท่าทีลังเลเล็กน้อย ก่อนจะอุ้มทารกเพศหญิงหนีออกไปจากสถานที่แห่งนี้ ส่วนคนที่อ่อนแอ จากการคลอดบุตรยิ้มอย่างมีความสุข ก่อนจะพุ่งตัวออกไปรับแสงอัสณีพิโรธของพี่ชาย ที่กำลังจะทำร้ายชายอันเป็นที่รัก

ไม่!.. / ไม่!..

แสงจากหอกตรีศูลพุ่งตรงมายังร่างเล็ก ที่ใช้ตัวเองเป็นโล่กำบังให้กับคนรัก พร้อมกับเสียงร้องตะโกนดัง อย่างเจ็บปวดของทั้งสองฝ่าย แต่มันไม่ทันเสียแล้ว หอกตรีศูลปักเข้าที่กลางหลังของคน ๆ นั้น แสงส่องสว่างจ้า ออกมาจากตัวของคนที่วิ่งมารับหอกแทน ราวกับว่าคนที่ยืนดูเหตุการณ์เหล่านั้นโดนไปด้วย

เฮือก!!!

“นี่เราเผลอหลับไปเหรอเนี่ย ฝันอะไรแปลก ๆ อีกแล้ว ทำไมช่วงนี้ถึงชอบฝันอะไรแปลก ๆ กันนะ”

อลันตัวน้อยสะดุ้งตื่นจากความฝัน ริมฝีปากบางสีเชอรี่บ่นพึมพำ พร้อมกับฝ่ามือเล็กทาบลงบนหน้าอกของตน เพราะหัวใจเต้นเร็วระรัวราวกับว่าถูกหอกนั่นปักเข้ากลางอกของตัวเอง ก่อนจะหันไปมองดูนาฬิกาที่โต๊ะหนังสือข้างเตียง

มือเรียวบางอีกข้างยกขึ้นปาดเม็ดเหงื่อตามกรอบหน้าที่เปียกชื้นเล็กน้อย เพราะความฝัน

“เพิ่งจะตีห้าสี่สิบเอง ยังเช้ามืดอยู่เลย” คนสะดุ้งตกใจตื่นจากความฝันเมื่อครู่ พึมพำออกมาอีกครั้ง

ทั้งที่เขาควรจะนอนต่ออีกหน่อย แต่กลับนอนหลับต่อไม่ได้เสียแล้ว เพราะอีกไม่ถึงครึ่งชั่วโมงก็จะเช้าพอดี อลันจึงตัดสินใจออกไปทำอาหารในครัวรอพี่ชายตื่นแทน