อลัน EP.06

วันนี้อลันกลับมาถึงบ้านเร็วกว่าปกติ เนื่องจากอาจารย์ประจำวิชาสุดท้ายติดธุระด่วน จึงยกเลิกชั่วโมงเรียน อีกทั้งจอมก่อกวนเขาไม่มาเรียนด้วย ทำให้อลันไม่ต้องรู้สึกหงุดหงิดรำคาญใจ และตอนนี้เขากำลังจะเข้าบ้าน

แต่ทว่าสายตาก็ดันเหลือบเห็นจดหมาย ลักษณะแปลกตาฉบับหนึ่ง กระดาษดูเก่าโบราณ ราวกับหลุดออกมาจากในหนังย้อนยุค สอดอยู่ที่ใต้ประตูส่วนหนึ่ง อีกส่วนหนึ่งก็อยู่ใต้รองเท้าของเขา ว่าง่าย ๆ คือ เขาเหยียบมันไปครึ่งหนึ่งนั่นแหละ

อลันก้มลงหยิบซองจดหมายนั้นขึ้นมาดู ก่อนจะพบว่าหน้าซองมันเขียนถึงพี่ชายของเขา เด็กหนุ่มจึงเก็บและเปิดประตูเข้าบ้าน เขาวางสัมภาระลงบนโต๊ะกินข้าว ก่อนจะทำอาหารสำหรับมื้อเย็น และนั่งรอเจ้าของจอหมายอย่างใจจดใจจ่อ

คนตัวเล็กนั่งรอพี่ชายกลับมา ด้วยความรู้สึกเหน็ดเหนื่อย ไม่ใช่ว่าเหนื่อยร่างกาย แต่ทว่าเขารู้สึกเหนื่อยใจเสียมากกว่า

ดวงตากลมโตมองดูจดหมายลักษณะแปลกตาในมืออย่างพิจารณา มันมีลักษณะเหมือนกระดาษเก่า แม้ผิวของกระดาษจะเรียบลื่น แต่ก็หยาบกว่ากระดาษทั่วไป ตัวกระดาษสีเหลืองนวล คล้ายกับจดหมายของคนโบราณที่เขาใช้กัน

มีหยดเทียนสีแดงปิดผนึกหน้าซองจดหมาย ประทับด้วยเหรียญตราประจำตระกูล อักษรตัวแซดใหญ่เด่นตรงกลาง ล้อมรอบด้วยลายดอกไม้เล็ก ๆ ดูไม่ชอบมาพากลในความรู้สึกของอลัน สมัยนี้แล้วใครเขาใช้กระดาษแบบนี้กัน แต่ทว่าเจ้าตัวก็กลัวว่าจะเป็นจดหมายสำคัญ แม้ใจอยากจะเอามันไปทิ้งก็ตาม

อลันถือมันพลิกไปพลิกมา ด้วยความสงสัยและแปลกใจอยู่อย่างนั้น เพราะตั้งแต่ย้ายมาอยู่ที่บ้านหลังนี้ ยังไม่เคยมีจดหมายส่งมาเลยสักฉบับ แต่ทว่านี่เป็นจดหมายฉบับแรกเลยก็ว่าได้ แถมมันยังดูลึกลับชวนให้มีความรู้สึกบางอย่าง ซึ่งเขาเองก็บอกไม่ถูก หรือว่าเขาควรจะทิ้งมันไป

ในขณะที่อลันกำลังคิดว่า จะจัดการกับจดหมายฉบับนี้อย่างไรดี เสียงเปิดประตูก็ดังขึ้น พร้อมกับการปรากฎร่างของพี่ชายตัวเล็ก

แกร๊ก!

คนเป็นน้องมองใบหน้าเหนื่อยล้าของพี่ชาย ก่อนจะเอ่ยขึ้น

“พี่ครับ วันนี้มีจดหมายเขียนมาถึงพี่น่ะ” อลันบอกพี่ชายที่เพิ่งเข้าบ้าน พร้อมกับยื่นจดหมายในมือส่งให้อีกฝ่าย

“ทำไมวันนี้นายถึงกลับมาเร็วล่ะ?” อิไลเอ่ยถามอย่างสงสัย ที่เห็นอีกฝ่ายกลับบ้านเร็วกว่าปกติ พร้อมกับเดินมาหยิบซองจดหมายฉบับนั้น จากมือเรียว

“พอดีวันนี้ อาจารย์ยกเลิกชั่วโมงเรียนคาบสุดท้ายน่ะครับ แล้วก็ไม่มีกิจกรรมอะไรต่อแล้วด้วย แถมใกล้จะสอบปลายภาคเรียนอีก ผมเลยกลับเร็วน่ะครับ” อลันอธิบาย เพื่อให้พี่ชายสบายใจ เพราะรู้ว่าพี่ชายกังวล และเป็นห่วงเรื่องของเขามากขนาดไหน โดยเฉพาะเรื่องสุขภาพ ที่มีร่างกายผิดปกติจากคนทั่วไป

“อืม..เป็นแบบนั้นก็ดีแล้ว พี่คิดว่านายจะไม่สบายซะอีก” อิไลตอบรับในลำคอ ก่อนจะบอกกับน้องชายด้วยสีหน้าเป็นห่วง

อลันมองดูพี่ชายของเขา พลิกซองจดหมายกลับไปกลับมา ก่อนจะแกะมันเพื่ออ่านข้อความด้านใน สายตาคู่งามเป็นประกายของพี่ ไล่อ่านเนื้อความอย่างตั้งใจ เพียงไม่นานใบหน้าหวานราวกับตุ๊กตา ก็เผยรอยยิ้มมีความสุขออกมา

“ข้อความในจดหมายว่ายังไงบ้างครับพี่” อลันถามคนเป็นพี่ทันที เมื่อเห็นรอยยิ้มหวาน และดูมีความสุขจากริมฝีปากสีเชอรี่อวบอิ่ม

“ในจดหมายเขียนว่า ให้พี่ไปสัมภาษณ์งานเป็นพ่อบ้านในเมือง วันอาทิตย์ที่จะถึงนี้ ตอนสิบโมงเช้าน่ะ” คนเป็นพี่ตอบ แววตาเป็นประกายแสดงถึงความดีใจ และตื่นเต้นจนเก็บอาการไม่อยู่

“วันอาทิตย์ที่จะถึง?” อลันทวนคำของพี่ชายราวกับสงสัย ทำท่าคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะถามต่อ “แล้วจดหมายส่งมาตั้งแต่วันไหนล่ะครับ” ว่าจบ

เจ้าของจดหมาย ก็เลื่อนสายตาอ่านเนื้อความใหม่อีกครั้ง ก่อนจะเห็นวันเดือนปีที่จดหมายฉบับนี้ ถูกเขียนขึ้น ซึ่งอยู่ด้านล่างท้ายกระดาษ แต่ทว่าหน้าซองกลับไม่มีวันที่ บนตราแสตมป์จากไปรษณีย์ ว่าถูกส่งมาตั้งแต่วันไหน

“ตั้งแต่วันพุธนะ” อิไลว่า

“งั้นก็วันอาทิตย์นี้ พี่ก็ต้องไปสัมภาษณ์งานแล้ว สิครับ! ว้าว...ดีใจด้วยนะครับ ที่พี่จะได้งานแล้ว ว่าแต่พี่ต้องไปทำงานที่ไหน แล้วพี่ต้องไปอยู่ที่นั่นเลยหรือเปล่า? แต่แปลกจังเลยนะครับ ที่เขาให้ไปสัมภาษณ์งานวันอาทิตย์” อลันเอ่ยด้วยความยินดี และถามคำถามรัวใส่อย่างตื่นเต้นระคนสงสัย

ถึงแม้ภายในใจลึก ๆ จะนึกกลัวขึ้นมาก็ตาม แต่เขาก็อดยินดีกับพี่ไม่ได้อยู่ดี เขาก็แค่กลัวว่าพี่ชายจะโดนหลอก เพราะจดหมายที่ได้รับ มันมีกลิ่นอายแปลก ๆ เขารู้สึกเหมือนกับมีอะไรบางที่มันดึงดูด และทำให้เขารู้สึกกลัวอย่างบอกไม่ถูก แอบนึกเป็นห่วงพี่อยู่ลึก ๆ

แต่พี่อิไลของเขาเป็นคนไม่ค่อยคิดอะไรมาก ไม่เหมือนกับเขาที่ทั้งคิดมาก ทั้งหวาดระแวงและกลัว หรือว่าบางทีเขาอาจจะคิดมากไปเอง แต่ถึงอย่างนั้นเขาก็อดรู้สึกไม่ได้อยู่ดี หรือต่อให้สิ่งที่เขากลัวจะเกิดขึ้นจริง เขาก็พร้อมที่จะสู้เพื่อปกป้องตัวเองและพี่ชายเสมอ

อลันไม่รู้เลยว่า พี่ชายของเขาผ่านช่วงเวลาวัยเรียนแบบเขามาได้อย่างไร เพราะสิ่งที่เขาต้องเผชิญมันทำให้รู้สึกแย่มาก ๆ การถูกเพื่อนร่วมห้องบางคน กับอาจารย์บางท่านลวนลามอยู่บ่อยครั้ง และนั้นเป็นเหตุผลหนึ่งที่ทำให้เขากลายเป็นคนขี้ระแวง ขี้กลัว แล้วก็คิดมาก แต่ก็ไม่ได้ขี้ขลาด

จนกระทั่ง อีวาน อเล็กซานเดรีย เข้ามาในชีวิตของเขา ปัญหาพวกนั้นจึงค่อย ๆ หายไป เขาควรจะขอบคุณ ผู้ชายคนนั้นใช่ไหม แต่ว่าเขาก็ไม่ชอบอีกฝ่ายอยู่ดี หรือเขาควรจะเปิดใจลองรักเพศเดียวกันดู

อลันมองดูพี่ชายที่มีความสุขมาก กับการได้งานทำในครั้งนี้ เขาเองก็ดีใจด้วยเหมือนกัน ต่อให้ลึก ๆ จะรู้สึกเป็นห่วงพี่ชายมากก็ตาม

“ในจดหมายไม่ได้บอกข้อมูลอะไรเลย พี่เองก็ไม่รู้เหมือนกัน บางทีเรื่องนี้อาจจะไว้คุยตอนสัมภาษณ์ หรือตกลงกันหลังสัมภาษณ์เสร็จก็ได้” อิไลตอบน้องชายอย่างไม่มั่นใจนัก แต่คิดว่าคงจะเป็นข้อตกลงหลังจากที่เขาสัมภาษณ์ผ่านก็ได้ เขาถึงจะรู้ว่าต้องทำอะไรต่อไป

“งั้นเรารีบกินข้าวกันเถอะครับ ผมเริ่มหิวแล้วด้วย พี่เองกลับมาเหนื่อย ๆ จะได้รีบพักผ่อนเหมือนกัน” อลันเห็นพี่ชายทำหน้าเหมือนคิดอะไรอยู่ แต่ก็ไม่ได้พูดอะไรออกมา เขาจึงเปลี่ยนเรื่องชวนพี่กินข้าวดีกว่า เพราะพรุ่งนี้อีกฝ่ายต้องออกเดินทางแล้ว

“งั้นวันนี้พี่คงต้องพักผ่อนให้เต็มที่แล้วล่ะ เพราะวันพรุ่งนี้พี่จะต้องออกเดินทาง เพราะการเดินเข้าเมืองต้องให้เวลาหลายชั่วโมง เดี๋ยวจะไปไม่ทันเวลานัดสัมภาษณ์” อิไลเอ่ย ด้วยใบหน้าที่มีความสุขอีกครั้ง

“อื้ม” อลันเองก็ตอบรับพี่ชายอย่างมีความสุขเช่นกัน เพราะว่าพี่ชายของเขากำลังจะได้งานแล้ว แม้ว่าจะแอบกังวลอยู่บ้าง