EP 16 : คนที่หล่อกว่า

...01.30 น.

ไม่มีสัญญาณตอบรับจากปลายทางที่อยากคุย ไม่มีเลยจริง ๆ เฮียแม่ง...

“...”

“ไปจริง ๆ นะคะ ตกลงแล้วนะไม่ใช่ถึงวันไปแล้วเทปล่อยคู่เราไปกันสองคนนะแพมไม่ยอมแน่”

“ไม่เบี้ยวหรอกครับ จะไปที่ไหนบอกพริกไทยมาเลยแล้วกันนะ ดีเลยเฮียอยากพาพริกเที่ยวพอดีถ้างั้นเราก็ไปกับเพื่อนพริกเลยนะครับ”

เหอะ! ฉันไม่ได้อินกับการเป็นแฟนปลอม ๆ ของเราหรอกนะ แต่ไปพูดแบบนั้นกับยัยนั่นทำไม พูดเป็นตุเป็นตะแล้วยังไง สุดท้ายก็เท

“เฮียจะไปเที่ยวตามที่บอกกับยัยนั่นจริง ๆ เหรอ”

“ฉันดูเป็นคนกลับกลอกรึไง”

“ก็ไม่นะคะ”

“อืม”

“สรุปว่าเฮียจะไปจริง ๆ เหรอ”

“ถามอะไรหน่อยสิ”

“คะ? ถามอะไร”

“นอกจากยาลดกรดในร้านสะดวกซื้อมียาลดโง่ไหม? เซ้าซี้จังวะ”

แล้วที่สำคัญนอกจากจะรับปากยัยนั่นซะดิบดีเหมือนอยากช่วยฉัน ตัวเขายังคุยกับฉันยืนยันว่าไปอีกต่างหาก ก็ย้ำแล้วนะว่าไม่อยากไป ไม่ต้องไป แต่เขาเองนั่นแหละที่ไม่ฟังยืนยันจะไปให้ได้ แล้วสุดท้ายเป็นไง? เหอะ ๆ ๆ

ลุกสิจ้ะพริกไทย ลุกขึ้นไปเปิดกระเป๋ารื้อเสื้อผ้าที่แกซื้อมาด้วยเงินของเขาไปเก็บแล้วก็เอากระเป๋าไปเก็บให้พ้นหูพ้นตาด้วยเพราะเห็นแล้วหงุดหงิดชะมัด!

เหอะ! ให้เงินมาตั้งหนึ่งแสนเพื่อให้ฉันไปซื้อเสื้อผ้าสำหรับทริปนี้เพราะตัวเองไม่อยากขายหน้าโดนยัยน้องแพมอะไรนั่นดูถูกดูแคลน แล้วสุดท้ายเป็นไง?

...เป็นคนรวยนี่มันดีจริง ๆ เนอะ อยากเล่นอะไรใช้เงินเท่าไหร่ก็ได้ ไม่ต้องสนใจความรู้สึกใครเลย

เฮงซวย!

ฉันกระโดดลงจากเตียงเดินกระแทกส้นเท้าไปที่กระเป๋าแล้วรื้อทุกอย่างออกมาด้วยอาการหัวฟัดหัวเหวี่ยง!

คอยดูนะเฮีย คอยดูเถอะเดี๋ยวจะสาปให้ในอนาคตเฮียที่เคยทำนิสัยเหี้ยมินิกับพริกในตอนนี้กลายเป็นคนกลัวเมีย! ขอให้วันหนึ่งเฮียกลัวผู้หญิงคนหนึ่งจนไม่กล้าทำแบบนี้อีก แล้วก็เป็นเฮียนั่นแหละที่ต้องคอยระแวงกลัวโดนเมียตัวเองเท!

ฮึ! คิดแล้วโมโหถ้างั้นไม่เดี๋ยวแล้ว ยกมือท่วมหัวขอสาปไอ้เฮียดีแลนตอนนี้ไปเลย!

“สาธุ~ ขอให้มีผู้หญิงสักคนเข้ามาช่วยแก้แค้นให้หนูด้วยเถอะนะคะ!”

-เวลาต่อมา-

ติ๊ง ต่อง!

“...”

ติ๊ง ต่อง!

ใคร?

...02.45 น.

ตีสองสี่สิบห้าไอ้บ้าที่ไหนมันมากดกริ่งหน้าบ้านกูเล่นวะ!

คนยิ่งนอนไม่หลับจนต้องหาอะไรดูแต่ดูอะไรก็ไม่มีสมาธิดูให้ต่อเนื่องนานเกินสองนาทีสามสิบเอ็ดวินาทีอยู่ด้วย พอมีคนมีกดกริ่งหน้าบ้านในเวลานี้เลยหงุดหงิดขึ้นมา ความกลัวไม่มีอยู่ในหัวเลยค่ะ ฉันไม่กลัวอะไรทั้งนั้นเพราะอารมณ์เสียค้างมานานเป็นชั่วโมงแล้วเลยดีดตัวจากเตียงตรงไปที่หน้าต่างเพื่อมองดูว่าไอ้ที่มันกล้ามาก่อกวนชาวบ้านชาวช่องเวลานี้มันเป็นลูกเต้าเหล่าใคร!

ติ๊ง ต่อง!

นี่ยังจะกดอีกรอบเหรอ?

ได้! มึงเจอกู!!

ครืด!

“กดกริ่งเวลานี้หาพ่อมึงเหรอ!” ฉันเปิดประตูบานสไลด์ออกไปด้วยความเร็วแล้วตะโกนด่าด้วยความไวแสงเพราะกลัวไอ้มือบอนมันจะหนีไปทันแล้วไม่ได้ยินเสียงด่าของฉัน!

“...”

“...” ฉันด่าพร้อมกับชะโงกหน้ามองไปที่ประตูรั้วหน้าบ้าน แล้วฉันก็ต้อง...

!!!

ติ๊ง ต่อง!

“...”

ติ๊ง ต่อง!

ติ๊ง ต่อง!

ติ๊ง ต่อง!

กด..กดซ้ำ ๆ ทำบ้าอะไรไอ้...เฮีย!

ฉันเอาแต่ยืนมองเขาจากระเบียงห้องของตัวเอง ส่วนเขาก็ยืนอยู่ที่รั้วเตี้ย ๆ หน้าบ้านมือข้างหนึ่งล่วงกระเป๋ากางเกง มืออีกข้างกดกริ่งซ้ำ ๆ และสายตาเขาก็เอาแต่มองมาที่ฉัน

ติ๊ง ต่อง!

“กดซ้ำ ๆ ทำไม” ฉันอ้าปากถามด้วยเสียงที่ดังพอประมาณเพื่อให้ได้ยินเขาเลยตอบกลับด้วยการ...

ติ๊ง ต่อง!

กวนตีน!

ขวับ!

ฉันสะบัดหน้าให้ หันหลังเดินเข้ามาในห้องทันทีที่เพราะขืนยืนอยู่ที่เดิมต่อไอ้บ้าเฮียได้กดไม่หยุดแน่

ตึง ตึง ตึง!

ฉันเข้ามาข้างในแล้วเดินกึ่งวิ่งออกจากห้อง ลงบันไดแล้วตรงไปที่หน้าบ้านเพราะทันทีที่กลับเข้ามาในห้องไอ้กริ่งไม่รักดีของบ้านฉันก็ดังรัวจากฝีมือเฮียดีแลนไม่หยุด!

ติ๊ง ต่อง ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ

“โอ้ย! จะกดอะไรนักหนาเฮีย บ้านเฮียไม่มีให้กดรึไง!” ฉันเดินมาที่ประตูรั้วหน้าบ้าน เห็นหัวฉันแล้วก็เลิกกดสักทีสิวะ!

ติ๊ง ต่อง!

“เฮีย!” ยังจะกดอีกรอบอีก! กดทำซากอะไรก็เห็นอยู่ว่ารีบวิ่งแจ้นมาอยู่ตรงหน้าแล้วเนี่ย!

“...” แล้วดูหน้า? หน้าบึ้งทำไม ทางนี้รึเปล่าที่ต้องหน้าบึ้ง หงุดหงิด อารมณ์เสีย เกรี้ยวกราด โกรธาเพราะเขามาก่อกวนในยามวิกาล!

“เฮียเป็นอะไรจ้องทำไม แล้วมาทำอะไรเวลานี้ จะมาทำไมไม่โทรถามก่อนว่าเจ้าบ้านสะดวกรับแขกรึเปล่า”

“โทรถามใครล่ะ โทรหาหมาในซอยบ้านเธอฝากให้มันมาถามเธอได้ไหม”

“เอ่อ...” ลืมเลย ลืมไปเลยว่าโมโหจนบล็อกอีตาเฮียดีแลนนี่ไปหมดทุกช่องทางแล้ว

“ว่าไง โทรหาหมาในซอยบ้านเธอได้ไหม”

“คือ...ขอโทษค่ะ น่าจะเกิดปัญหาติดขัดเลยทำให้เฮียติดต่อมาบอกก่อนไม่ได้เนอะ” ^_^!

“ยัยงี่เง่า เปิดประตูรับแขกสิวะ ยืนทำหน้าโง่ซ้ำซ้อนอยู่ได้”

OoO!

ไอ้...เฮี๊ย!!!

ถนัดจังเลยนะไอ้การหาเรื่องและสรรหาคำมาด่าว่าว่าฉันโง่เนี่ย!

แต่ฉันก็น่าจะโง่จริง ๆ เพราะเขาด่าว่าจิกกัดว่าโง่ตั้งหลายครั้งก็ยังไม่มีปัญญาทำอะไรคนตรงหน้าได้ โง่จริงอะไรจริง -_-!

ถึงจะคับแค้นในใจ ทั้งแค้นเขาทั้งแค้นตัวเองแต่สุดท้ายฉันก็เปิดประตูให้ พอเปิดเสร็จเขาก็เดินเข้ามาแล้วปิดรั้วของฉันซะ แต่เดี๋ยวนะ? ปิดทำไม แล้วนี่มาทำอะไรบ้านฉันในเวลานี้? ทันทีที่มองแผ่นหลังกว้างที่หันหลังให้เพราะปิดประตูรั้วอยู่ฉันก็เกิดความคิดหลายอย่างพุ่งเข้าใส่สมอง ขาเรียว ๆ สวย ๆ ของฉันเลยก้าวถอยหลังทันที ถอยพร้อมกับจังหวะที่เขาหันกลับมา

“เป็นอะไร?” เขาน่าจะเห็นอากัปกิริยาของฉันถึงได้ถาม แต่กล้าถามนะเฮีย เฮียเล่นมาบ้านผู้หญิงที่ทั้งสาว ทั้งสวย ทั้งโสด ทั้งซิงในยามวิกาลแบบนี้จะไม่ให้เป็นอะไรเลยมันเป็นไปได้เหรอวะ?

“เฮียมาทำไมคะ” ฉันอ้าปากถามสิ่งที่ควรถามที่สุดพร้อมกับมองหาช่องทางในการเอาตัวรอดเผื่อเฮียดีแลนจะหน้ามืดทำอะไรฉันขึ้นมา

“ทำท่าทางแปลก ๆ แบบนี้ทำไม คิดว่าฉันจะมาปล้ำเธอรึไงยัยลูกหมา”

OoO!

นี่คนสวยแสดงออกให้คนชั่วรู้ตัวขนาดนั้นเลยเหรอ ตกใจนะเนี่ย

“ก็ใครจะไปรู้ล่ะเล่นมาเวลานี้ ตกลงว่ามาทำไมคะ”

“มานอน”

“ฮะ?” งงสิ ไม่งงก็บ้าแล้ว มานอนนี่นะ?

“อืม” เขาตอบแค่นี้แล้วก็...

“อ้าวเฮ้ย! เฮียจะเข้าบ้านพริกแบบนี้ไม่ได้นะเฮีย!” เขาเดินดุ่ม ๆ เข้าบ้านฉันเลยไงแล้วจะไม่ให้ทั้งตกใจทั้งโวยวายได้ยังไง

“เฮียฟังรึเปล่าเนี่ย!” ฉันเดินตามเขาเข้ามาในบ้านตัวเอง พอเขาก้าวขาผ่านประตูเข้ามาก็มองซ้ายมองขวาหาอะไรสักอย่างแล้วก็เดินไปทิ้งตัวที่โซฟา ทิ้งตัวนั่งแล้วเอนหลังลงนอนหน้าตาเฉย

“อ่าส์~ ไปหยิบผ้าห่มมาให้ที”

“ฮะ? เฮียพริกยังไม่ได้ตกลงให้เฮียนอนเลยนะ เฮียลุกขึ้นมาเลย”

“เรื่องของเธอ ฉันไม่ขับรถกลับไปแน่นอน อีกไม่กี่ชั่วโมงก็เช้าแล้วใครจะกลับไปกลับมาวะ”

“แล้วเฮียจะกลับมาทำไมล่ะ” ฉันว่าเสียงฉันเริ่มหงุดหงิดมากแล้วนะ แต่พอพูดจบเฮียดีแลนก็มองมาด้วยหางตา

“ไม่มาแล้วจะไปเที่ยวยังไง?” โห~ คำถามพาลให้ความหงุดหงิดที่สะสมมาตั้งแต่หัวค่ำปะทุอีกรอบ คราวนี้เสียงเลยแข็งยิ่งกว่าเหล็กของโครงสร้างตึกรัฐบาล

“ยังจะไปอีกเหรอ?”

“แล้วมีเหตุผลอะไรต้องไม่ไป อ่าส์~ พูดมากว่ะ ไปเอาหมอนกับผ้าห่มมา”

“พริกไม่ไปแล้วเฮีย” ฉันพูดจริง ๆ นะ ไม่รู้หรอกว่าเขาทำแบบนี้เพราะอะไรแต่ฉัน...

...ไม่!

...ไป!

...แล้ว!

“ไร้สาระ”

“ไร้สาระอะไร ก็เฮีย... / เหนื่อย”

“คะ?” กำลังพูดเขาก็แทรกมาก่อน คำพูดสั้น ๆ แต่น้ำเสียงจริงจังจนทำให้ฉันหยุดพล่ามไปเลย

“เพิ่งประชุมเสร็จ ช่วยเอาหมอนกับผ้าห่มมาให้หน่อยได้ไหมพริกไทยพรุ่งนี้ตอนขับรถไปเที่ยวค่อยคุย”

“ไม่... / เฮียเหนื่อยมาก”

“...”

“ยังอีก บอกว่าเหนื่อยไม่สงสารกันเลยรึไงวะ”

“...ค่ะ รอ รอก่อนนะคะ” ฉัน...พูดติดอ่างทำไม -///-

ไป ไปสิพริกไทย ไปเร็ว ๆ เลย

ฉันบอกตัวเองในใจแล้วหันหลังเดิน เดินแบบงง ๆ ว่าแต่...ไปไหน?

“...” ไป...ไปเอาหมอนกับผ้าห่มมาให้เฮียดีแลนไงยัยบ้าพริกไทย เขินอะไรของแก เขินกับคำว่า เฮีย ที่ออกจากปากเขางั้นเหรอ?

แกนี่มัน...จะเขินคำพูดคนหล่อคนนั้นทำบ้าอะไรล่ะยัยคนสวย! >///<

-วันต่อมา-

“ไอ้ขี้เหร่ล่ะ”

เดินออกจากบ้านมารถที่สุดหล่อร้ายอย่างเฮียดีแลนสวมแว่นกันแดดสองมือล้วงกระเป๋าสองเท้าก้าวเข้ามา ว้าย! มุขเก่า ฮ่า ๆ ๆ สองเท้าไขว้กันต่างหากล่ะ นั่นแหละ สุดหล่ออย่างเฮียดีแลนยืนพิงรถอยู่หน้าบ้านแล้วถาม ว่าแต่ ไอ้ขี้เหร่คือใคร?

“ฮะ? ไอ้ขี้เหร่ไหนคะ”

“ไอ้นั่นของเธอไง”

“ปริ๊นซ์?” ถึงจะไม่ใช่ของฉันแต่ด้วยบริบทการถามคนที่สวยแถมฉลาดอย่างพริกไทยก็พอจะรู้

“อืม”

“ขี้เหร่ตรงไหน” ฉันพูดปุ๊บปากหยักสีชมพูของกระตุกเบา ๆ

“ทุกตรง” อึ้งสิคะ หน้าฉันนี่ทั้งเหวอทั้งหมั่นไส้คนตรงหน้าเลย

“โห~ กล้าว่าเขาขี้เหร่เนอะเฮีย อย่างปริ๊นซ์นี่นะขี้เหร่”

“อืม” หมั่นไส้เฮียดีแลนมาก หน้าเขาคือนิ่งสุด ๆ

“ตรงไหน ก็เห็นหล่อทุกมุม” ฉันเถียงเพราะปริ๊นซ์หล่อจริง ๆ

“มีแต่คนรสนิยมแย่เหมือนเธอนั่นล่ะที่มองว่าไอ้ขี้เหล่มันหล่อ”

“ฮะ? ตรงไหนที่รสนิยมแย่คะเฮียดีแลน หมั่นไส้ที่เพื่อนพริกหล่อก็พูดมาเถอะ”

“ฮึ ๆ ๆ ทุกตรงนั่นล่ะ ถ้ารสนิยมเธอดีเธอไม่มีทางชอบมันหรอกในเมื่อคนที่หล่อกว่ามันอยู่ตรงหน้าเธอตลอดยัยลูกหมาหน้าโง่”

OoO