EP 14 : เฮียดีแลนของพริกไทย

ตื๊ด ตื๊ด~

...เฮียดีแลน

ติ๊ด!

“ฮัลโหล”

(อยู่ไหน)

“กำลังจะถึงบ้านค่ะ เฮียมีไรรึเปล่า”

(เย็นนี้ว่างไหม)

“ทำไมคะ”

(มีมนุษย์ป้าอยากชวนไปกินข้าวด้วย)

“มนุษย์ป้า?”

(อืม...หม่าม๊า)

“ทำไมเหรอคะ” ฉันแปลกใจนะเนี่ย ฉันไปทำอะไรให้หม่าม๊าเฮียไม่พอใจรึเปล่าแต่ก็ไม่นะเจอกันครั้งนั้นก็ดูแฮปปี้ดี เหมือนผู้ใหญ่ที่เอ็นดูลูกหลานปกติ ไม่ ๆ ดูมากกว่าปกติของคนที่เพิ่งเจอกันครั้งแรกด้วยซ้ำ

(ไม่รู้ ถูกชะตามั้ง ปกติหม่าม๊าเขาก็ชอบเอ็นดูเด็กยากไร้ตลอดอยู่แล้ว)

OoO

ไอ้...เฮี๊ย!!!

“เฮียปากเสีย”

(ฮึ ๆ ๆ ตกลงว่างไหม)

“เฮียว่าไงอ่ะ”

(ทำไมต้องถามฉัน)

“ก็ต้องถามสิเผื่อเฮียไม่สะดวกให้คนอื่นไปเจอแม่ตัวเองไง”

(ไร้สาระ ถ้าว่างก็อยากให้มา หม่าม๊าเอ็นดู)

“โอเคได้เลยค่ะ” ฉันตกลงทันที ถ้าเฮียดีแลนไม่ว่าฉันก็ยินดีไปเจอหม่าม๊าเพราะว่าท่านน่ารักมาก~ กินแซบด้วยนะ แค่ไปกินข้าวกับท่านมื้อเดียวก็รู้เลยว่าหม่าม๊าเป็นสายสวยแต่กินแซบ อิอิ วันนี้เจอเรื่องแย่ทำให้อารมณ์เสียมาด้วยเลยไม่ค่อยอยากกลับไปอยู่คนเดียวเร็วเท่าไหร่ การไปกินข้าวกับหม่าม๊าอาจจะดีกว่ากลับบ้านไปนั่งเหงาคอยจ้องมองหลังคาบ้านคนที่ชอบก็ได้นะ

(โอเคเดี๋ยวไปรับ)

“ไม่เป็นเฮียเดี๋ยวพริกไปเองได้หม่าม๊านัดที่ไหนอ่ะ”

(แค่นี้ล่ะ แต่งตัวรอก็พอ)

ติ๊ด!

“เอ้า!”

โอเค จบดีลเอาแต่ใจตามสไตล์เฮียดีแลน -_-!

-เวลาต่อมา-

“สวัสดีค่ะหม่าม๊า”

“หนูพริกไทย~” หม่าม๊าของเฮียดีแลนไม่รับไหว้แต่เดินมากอดเลยค่ะ ฉันก็กอดตอบนะคะไม่รู้สึกกระอักกระอ่วนใจอะไรทั้งนั้นเพราะท่านน่ารัก เป็นมหาเศรษฐีที่ไม่หยิ่งเลย น่ารักมาก ๆ แต่พอตัดไปที่เฮีย...เหอะ ๆ ๆ ไม่พูดดีกว่า

“รถติดมากไหมลูก”

“ไม่ค่ะหม่าม๊า”

“จ้ะดีแล้ว ถ้างันเราเข้าไปข้างในกันดีกว่าร้านนี้อร่อยม๊ามากินประจำ”

“ค่ะ” ^^ หม่าม๊าพูดจบก็ควงแขนฉันเข้าไปในร้านทันที

“ไม่ทักทายลูกชายหน่อยเหรอครับหม่าม๊า” เสียงเฮียดีแลนดังมาจากข้างหลัง เหมือนจะแซวแต่เสียงดูไม่ค่อยขี้เล่นเลยไม่ค่อยกล้าคิดแบบนั้นแต่หม่าม๊ากับฉันก็หยุดเดินนะคะแล้วหม่าม๊าก็หันไปหาเฮีย

“ตามเข้ามาเลี้ยงข้าวม๊ากับน้องก็พอเถอะเฮียดีล”

“ฮึ ๆ ๆ โอเค ถ้างั้นเชิญเข้าไปก่อนเลยครับเดี๋ยวขอคุยธุระก่อนแล้วจะตามเข้าไป”

“จ้ะอาตี๋ ไปกันลูก” อาตี๋~ น่ารักเป็นบ้าเลย ดีแลนนี่ไม่ใช่ชื่อฝรั่งนะคะ ไม่มีชื้อ ดีแลนแดนฮ่องกงจ้ะ ลูกเสี้ยวฮ่องกงมาเลย

สูง หล่อ ล่ำ น่าปล้ำ เอ้ย! ไม่ใช่

สูง หล่อ ล่ำ น่าขย้ำ เอ้ย! ไม่ใช่ ๆ

สูง หล่อ ล่ำ ขาว ตี๋ ตาไม่รี แต่ดูตาเดียวก็รู้ว่ามีเชื้อสายลูกหลานแดนมังกรต่างหากล่ะ แหะ ๆ ๆ

แล้วดูหน้าเฮียดีแลนสิพอหม่าม๊าเรียกว่า อาตี๊ ต่อหน้ายัยลูกหมาอย่างฉันเฮียตี๋หน้าโหดสายตาดุดันก็กรอกตามองบนทันที ฮ่า ๆ ๆ

...ไอ้ตี๋~ ฮ่า ๆ ๆ

“หนูพริกไทยปกติชอบกินอะไรจ้ะ” หม่าม๊าพาเข้ามานั่งในร้านอาหารพอเมนูมาวางลงท่านก็ถาม

“หนูกินง่ายค่ะหม่าม๊าขอแค่เป็นอาหารไทยก็ชอบหมดเลยค่ะ” ^^

“จริงเหรอจ้ะ ไม่เหมือนเฮียเลย รายนั้นกินยากมาตั้งแต่เด็ก ยิ่งอาหารรสจัดนะลูกแค่ใส่พริกนิดหน่อยก็แทบจะไม่แตะ ยิ่งอาหารข้างทางนี่ไม่แตะเลยนะลูก แต่เฮียเขาไม่ได้เรื่องมากต้องกินอาหารหรู ๆ นะจ้ะเฮียเขาแค่กลัวไม่สะอาด อนามัยจัดมาตั้งแต่เด็กแล้วม๊าเครียดเหมือนกัน ใจจริงม๊าอยากจะชวนหนูไปกินร้านข้าวต้มเจ้าเด็ดเลยล่ะแต่เฮียเขาไม่น่าจะไปกับเราสองคน”

“อ้ะ ค่ะ” ฉันพยักหน้ารับยิ้มบาง ๆ ไม่ได้แสดงอาการอะไรออกมานอกจากรับฟังและรับรู้ถึงแม้ในใจจะเซอร์ไพรส์กับเรื่องที่ได้ยินจนถึงขั้นคิดว่าหม่าม๊ากำลังแกล้ง

ไม่กินเผ็ดอะไรล่ะวันนั้นยังให้เลือกหม่าล่าให้แถมกินหมดทุกไม่อยู่เลย ไหนจะแย่งกินยำมะม่วงนั่นอีก ถึงจะบ่นว่าเผ็ดเพราะตอนนั้นยำมะม่วงของฉันมันเผ็ดมากจริง ๆ แต่เฮียดีแลนก็กินไปหลายคำ ไม่ได้มีแค่หม่าล่ากับยำมะม่วงด้วยที่กินแต่อาหารทุกอย่างที่ฉันซื้อไปเฮียดีแลนเขาก็กินหมดถึงจะไม่ได้กินเยอะเท่าฉํนแต่เขาเอาเข้าปากทุกอย่างจริง ๆ ไหนจะเรื่องที่บอกว่าไม่กินอาหารข้างทางอีก ไม่ใช่แน่นอนเพราะวันนั้นทุกเมนูข้างทางล้วน ๆ หม่าม๊าแกล้งค่ะ แกล้งเม้าท์ลูกชายเล่นชัด ๆ

หลังจากนั้นหม่าม๊าก็ให้ฉันเลือกเมนุท่านสั่งไปสองสามอย่างส่วนฉันเกรงใจกลัวสั่งของที่หม่าม๊ากับเฮ๊ยดีแลนไม่ชอบแล้วกลัวไม่อร่อยด้วยเลยสั่งแค่อย่างเดียว พอเห็นฉันสั่งแค่นั้นหม่าม๊าเลยสั่งเพิ่งไปอีกหนึ่งเมนูเสร็จจากนี้ไม่นานเฮียดีแลนก็เดินเข้ามาในร้าน ออร่าของเฮียแกก็คือลูกชายมาเฟียที่หล่อเรี่ยราดจนคนทั้งร้านต้องมองด้วยความตกตะลึงชัด ๆ

ครืด~

“สั่งอาหารกันแล้วเหรอครับ” เขาเลื่อนเก้าอี้ข้างฉันพร้อมกับถามหม่าม๊า

“จ้ะ ม๊ากับน้องสั่งไปแล้วดีลจะกินอะไรล่ะดูเมนูเพิ่มไหม”

“ไม่เป็นไรครับ” เขาตอบหม่าม๊าแล้วก็ยกแก้วน้ำขึ้นมาดื่ม แต่เดี๋ยวนะ...นั่นแก้วฉัน -_-!

“เฮีย~” ฉันกระซิบเบา ๆ ตอนที่เขาดื่มน้ำเสร็จเขาเลยหันมามองนิดหน่อย

“อื้ม”

“เฮียหยิบผิดแก้ว อันนี้ของพริก” ฉันกระซิบบอกอีกรอบ ก็ไปได้เนอะไม่ดูเลยว่าหลอดมันมีรอยลิปสติกจาง ๆ อยู่

“เหรอ?” เออ ใช่ แต่ช่วยทำหน้าแปลกใจสักนิดสักหน่อยได้ไหมจะทำหน้านิ่งตอบกลับมาเหมือนสารจากฉันไม่มีอะไรเป็นใจความสำคัญเลยแบบนี้ไม่ได้นะ แล้วพอตอบเสร็จก็หันไปหยิบแก้วน้ำที่เป็นของเขามาวางไว้ให้ฉันก่อนจะยกแก้วน้ำแก้วเดิมไปดูดอีกรอบ

เฮียนี่นะ...กวนประสาท

“...”

ตึก ตึก ตึก

แล้ว...แล้วแกจะใจเต้นผิดจังหวะแค่เพราะเขากินน้ำผิดแก้วทำไมล่ะพริกไทย -///-

เพิ่งว่าเขากวนประสาทแต่แกกำลังคิดอะไรประสาท ๆ อยู่นะแกรู้ตัวรึเปล่า...

-เวลาต่อมา-

“นี่ครับคุณผู้ชาย” พี่พนักงานยื่นบิลค่าอาหารมาให้เฮียดีแลนก็รับมาแล้ววางตรงหน้าฉัน

“ฮะ?” อุทานแบบงง ๆ กับเฮียเบา ๆ อะไรของเฮียตัวเองบอกว่าหม่าม๊าชวนมากินข้าวแต่พอถึงเวลาเช็คบิลดันเอาบิลมาให้เด็กยากไร้อย่างฉันนี่นะ จะบ้าเหรอเฮี๊ย~

“จ่าย” บะ...บ้า~ คำว่าจ่ายแค่พูดเบา ๆ ก็เจ็บแล้วนะเฮีย

“เฮีย... / ขอไปเข้าห้องน้ำก่อน จ่ายให้เรียบร้อยล่ะ” ฉันกำลังจะคุยกับเขาเบา ๆ ว่า เฮียล้อเล่นใช่ไหม แต่เขาทำให้ฉันต้องหยุดทุกคำพูดเพราะเขาวางโทรศัพท์ลงมาตรงหน้าฉันซะก่อน แล้วจากนั้นฉันก็พูดไม่ออกทำได้แค่ฟังเขาพูดประโยคล่าสุดเมื่อกี้นี้ไง พอเขาพูดจบก็ลุกแล้วหันไปบอกหม่าม๊าว่าจะไปเข้าห้องน้ำก่อนพอเฮียไปฉันก็มองไปที่หม่าม๊า แล้วยังไงต่อรู้ไหมคะ หม่าม๊ามองฉันแล้วก็ยิ้มกรุ้มกริ่มเลยไง

“เอ่อ...”

“จ่ายก่อนดีกว่าลูก น้องพนักงานเขารอนานแล้ว” หม่าม๊าเสียงหวานแต่สายตาล้อเลียนมากเลยอ้ำอึ้งไปเลยสิคะ

เฮียนะเฮีย เล่นอะไรเนี่ย!

แล้วยังไงต่อ? รหัสปลดล็อกหน้าจอคือ?

ติ๊ด!

“...” กำลังบ่นในใจแต่พอหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดูมันก็ปลดล็อกหน้าจอเรียบร้อย นี่เขายังไม่ลบ Face ID ของฉันทิ้งเหรอ?

ไม่มีอะไรหรอกสงสัยลืมมั้ง เอาวะจ่ายก็จ่าย ถึงจะเป็นการจ่ายค่าอาหารที่เกร็งมากเพราะไม่รู้หม่าม๊าเขาจะคิดยังไงที่ฉันดันยุ่งกับอินเตอร์เน็ตแบงค์กิ้งของลูกชายหม่าม๊าได้

“เรียบร้อยค่ะ” ฉันยิ้มให้พี่พนักงานหลังจากสแกนจ่ายค่าอาหารเรียบร้อย

“เฮียเขาใจดีกับหนูพริกไทยน่าดูเลยนะจ้ะ”

“คะ? เอ่อ...เฮียเขาน่าจะขี้เกียจสแกนจ่ายเงินเองน่ะค่ะหม่าม๊า”

“ฮ่า ๆ ๆ จ้ะ อาจจะแค่นั้นเนอะ แล้วพี่เติ้ลสบายดีไหมจ้ะ”

“สบายดีค่ะหม่าม๊า” น่าจะสบายดีนะคะแต่ไม่เจอหน้ากันมาพักหนึ่งแล้วน่าจะสองอาทิตย์แล้วรึเปล่า คิดถึงเหมือนกันนะเดี๋ยววันนี้โทรหาดีกว่า ปกติไม่ค่อยได้โทรคุยกันหรอกถึงจะเป็นพี่น้องกันก็ตาม ก็พี่ชายฉันถึงจะใจดีกับน้องสาวมากแต่เขามีธุรกิจต้องดูแลแถมยังมีแฟนด้วยนี่นะ

“วันหลังเดี๋ยวเราชวนพี่เติ้ลมากินข้าวด้วยกันดีกว่าม๊าไม่เจอพี่เติ้ลของหนูนานแล้ว”

“ได้ค่ะหม่าม๊า” ฉันยิ้มหวานรับไปหนึ่งกรุบ ดีใจนะคะที่มีผู้ใหญ่เอ็นดูฉันกับพี่เติ้ล ^^

ติ๊ง!

Yaya : วันนี้ไปดื่มที่ไหนคะ

อุ้ย! ไม่ได้ตั้งใจอ่านข้อความนะแต่มันเดิ้งขึ้นที่หน้าจอแสงหน้าจอสว่างเลยเหลือบมองแค่นั้นเอง

สาว ๆ เยอะจังเลยนะเฮียดีแลนเนี่ย ใครได้เป็นแฟนเฮียคงปวดหัวน่าดู อีกอย่างเท่าที่ได้ยินมาวีรกรรมเฮียก็ใช่ย่อย ไม่ใช่เสือตัวพ่อนะคะ อย่างเฮียเขาเรียกว่าบรรพบุรุษต้นตระกูลของเสือผู้หญิงเลยต่างหาก คิดดูสิขนาดปริ๊นซ์ที่ไม่เจ้าชู้แถมยังอบอุ่นใจดีมาก ๆ มีแค่ฉันที่แอบชอบยัยน้องแพมยังเป็นแบบนั้นแล้วกับคนอย่างเฮ๊ยดีแลนที่ทั้งหล่อ รวย ล่ำ กล้ามแน่น สูง ขาว ตี๋ มีดุหัวจรดใต้ฝ่าเท่าแถมยังเป็นเพลย์บอยตัวต้นตระกูลอีก คิดเอาแล้วกันว่าคนที่เป็นเมียเฮียดีแลนจะประสาทแดกแค่ไหน -_-!

-เวลาต่อมา-

“นั่นมันไอ้ที่เธอชอบไม่ใช่เหรอยัยลูกหมา”

จึก!

ไม่พูดก็ไม่มีใครว่าเป็นใบ้นะเฮียคนอุตส่าห์แกล้งเดินไปอีกท่งทำเป็นให้เห็นแล้วนะ แล้วนี่มันเป็นอะไรโลกกลมเหี้ย ๆ เอ้ย! โลกกลมจริง ๆ แยกจากหม่าม๊าเมื่อสิบนาทีก่อนแต่บังเอิญเหมือนจะกินเยอะกินเพลินเลยมีอาการจุกท้องแน่นหน้าอกขึ้นมานิดหน่อย แค่เล่าให้ฟังเฮียดีแลนเขาก็เลี้ยวรถจอดร้านสะดวกซื้อที่อยู่แล้วบอกจะลงมาซื้อยาลดกรดให้น่าจะกลัวฉันตายในรถแหละแต่ฉันก็เกรงใจไงคะเลยลงมาด้วยซึ่งความจริงไม่น่าลงมาเลย

“...” ฉันไม่ตอบไม่คุยกับเฮียดีแลน ฉันสนใจแค่มองหายาที่ตัวเองต้องการเท่านั้น รีบซื้อรีบไป

“ทักทายไหม” นี่ดูไม่ออกเหรอว่าไม่อยากสนใจสองคนนั้นไอ้คนที่ยืนอยู่ข้างหลังถึงได้ถามอีก

“เงียบเลยเฮีย แล้วก็เลิกพูดมั่วพริกไม่ได้ชอบเพื่อนสนิทตัวเอง” ฉันตอบแต่มือหยิบยาตาก็จ้องของในมือเช่นกัน รีบซื้อยาเท่านั้นที่สมควรทำที่สุด

“นึกว่าชอบ”

“ไม่ได้ชอบ เฮียหยุดพูดเลยนะไม่งั้นพริกจะโกรธเฮีย"

หมับ~

“เหรอครับ”

“...” เฮียดีแลน...เป็นบ้าอะไร

ตึก!

ตึก ตึก ตึก!

ฉัน...ฉันโดนเขาวางมือบนหัวเบา ๆ แล้วก็กระซิบพูดคำพูดเมื่อกี้ข้างหูฉันจากด้านหลัง นี่เขา...

“อุ้ยพี่พริกไทยนี่นา บังเอิญจังเลยค่ะ พี่ปริ๊นซ์ ๆ มาดูซิว่าแพมเจอใคร”

“...” กำลังใจเต้นผิดจังหวะเพราะการกระทำแปลก ๆ ของเฮียจนทำอะไรไม่ถูกแต่ดันมีเสียงอันไม่พึงประสงค์ดังขึ้น ทำไมไม่แกล้งทำเป็นมองไม่เห็นเหมือนกันไปซะ ไม่ชอบขี้หน้ากันก็ต่างคนต่างอยู่ไปสิยะ

“...ไงจ้ะ” ฉันหันไปมองในขณะที่หัวยังมีมือของเฮียวางอยู่แล้วก็ทักด้วยเสียงที่บอกเลยว่าไม่ได้ยินดี ส่วนปริ๊นซ์ที่น่าจะเลือกของกินอยู่ห่างออกไปพอสมควรก็หันมามอง สีหน้านายนั่นเต็มไปด้วยความแปลกใจแล้วก็เดินมาทางนี้

“พี่พริกไทยมาทำอะไรแถวนี้คะ ไม่คิดว่าจะบังเอิญเจอกันนะคะ” เหอะ! ก็รู้หรอกว่าแปลกใจแต่ไม่ต้องปลอมก็ได้มั้ง แกล้งพูดดีทำไมถ้าในใจอยากตบตีฉันจนตัวสั่น น่ารำคาญ

“พี่ก็ไม่คิดว่าจะเจอเหมือนกัน” ฉันตอบส่ง ๆ

“มาทำอะไรแถวนี้พริกไทย แล้วนี่มาทำ... / แล้วนี่ แฟน พี่พริกเหรอคะ” เสียมารยาท

“จ้ะ แฟนพี่เอง นี่เฮีย...พี่ดีแลน เฮียคะนี่น้องแพมแฟนปริ๊นซ์ค่ะ” ไม่แนะนำว่า เฮียดีแลน หรอกนะเดี๋ยวยัยน้องแพมจะเรียกเฮียตาม สงสารเฮียเขา

“สวัสดีค่ะพี่ดีแลน” ทำไมต้องทำเสียงหวานเบอร์นั้น ไม่เห็นหัวผัวตัวเองที่ยืนอยู่ข้าง ๆ เหรอ?

“ครับ” เฮียดีแลนรับการทักทายแล้วขยับมือมาวางที่ไหล่ฉันเหมือนกำลังโอบไหล่เบา ๆ ถ้าเป็นปกติอาจจะขยับตัวออกเพราะเราไม่ได้เป็นอะไรกันแต่ตอนนี้เป็นค่ะ ถึงจะเป็นแฟนปลอม ๆ ก็ตามเถอะ

“แล้วนี่เธอมาทำอะไรแถวนี้พริกไทย”

“เรามากินข้าวน่ะ”

“กินข้าว?”

“อื้ม”

“มาไกลมากเลยนะ พริกไทยไม่ค่อยชอบรถติดนะครับ อย่าพามาไกลบ่อย ๆ นะครับเดี๋ยวยัยนี่บ่นแล้วจะรำคาญ” ปริ๊นซ์หันไปบอกเฮียดีแลนซะงั้น พูดเหมือนติดตลกแซวเล่น พอปริ๊นซ์พูดจบเฮียดีแลนก็รั้งไหล่ฉันให้ฉันขยับเข้าใกล้มากขึ้น

“อื้ม ฉันรู้ แต่วันนี้แม่ฉันเขาอยากพาลูกสะใภ้มากินอาหารร้านอร่อยแถวนี้เราสองคนเลยต้องมากันไกลหน่อย” เฮีย~ ลูกสะใภ้อะไรล่ะ -///- แล้ว...แล้วแกจะแอบเขินอะไรล่ะยัยบ้าพริกไทย

“ครับ แล้ว... / บังเอิญเจอกันที่นี่ก็ดีเลยค่ะจะได้ถามเลยว่าพี่พริกไทยชวนพี่ดีแลนรึยังคะ” ปริ๊นซ์จะพูดอะไรไม่รู้แต่แฟนปริ๊นซ์รับบทชาวบ้านสองพูดแทรกซะงั้น แล้วยังแกล้งทำเสียงสดใสอีกนะ ยัยนี่นี่มัน...น่าตบ แล้วก็น่าตบยิ่งขึ้นเพราะเพิ่งพูดเรื่องที่ทำฉันอารมณ์ไม่จอย

“ชวน? / ชวนอะไร?” เฮียพูดสั้น ๆ พร้อมกับมองฉันส่วนปริ๊นซ์ถามแฟนตัวเองด้วยความไม่เข้าใจ

“ไม่มีอะ... / ชวนไปเที่ยวทะเลค่ะ พอดีว่าแพมกับพี่ปริ๊นซ์จะไปเที่ยวทะเลกัน ฉลองครบรอบหนึ่งปีน่ะค่ะแต่ไปสองคนน่าจะเหงาเลยอยากให้พี่พริกไทยไปด้วยเพราะพี่พริกไทยอยู่กับคู่เรามาตลอด แล้วพอดีพี่ปริ๊นซ์เขามาเล่าให้ฟังว่าพี่พริกไทยมีแฟนแล้วเลยอยากให้พี่พริกไทยชวนแฟนไปด้วย ไปสองคู่น่าจะสนุกนะ พี่ดีแลนกับพี่พริกไทยไปด้วยกันนะคะ”

“เราสองคนไม่... / อื้ม ได้สิครับ”

“เฮีย...” พูดไม่ออก เฮียจะไปตกลงแบบนั้นกับยัยนี่ทำไม เฮ้อ~ หาเรื่องหาราวหาเหาใส่หัวชัด ๆ นะเฮีย

“ไปจริง ๆ นะคะ ตกลงแล้วนะไม่ใช่ถึงวันไปแล้วเทปล่อยคู่เราไปกันสองคนนะแพมไม่ยอมแน่”

“ไม่เบี้ยวหรอกครับ จะไปที่ไหนบอกพริกไทยมาเลยแล้วกันนะ ดีเลยเฮียอยากพาพริกเที่ยวพอดีถ้างั้นเราก็ไปกับเพื่อนพริกเลยนะครับ”