EP 11 : พฤติกรรมประหลาด

“อ่ะ กาแฟของเฮียค่ะ” ฉันยื่นเครื่องดื่มให้เขาก็รับไปดื่ม ส่วนฉันก็ยืนรอ แต่พอดื่มเสร็จดันวางแก้วกาแฟลงแล้วนั่งกอดอกมองออกไปข้างนอกร้านซะงั้น

“เฮีย”

“อืม”

“ไม่ไปเหรอ”

“ไปไหน”

“เอ้า! ไปบ้านพริกไง” ถามมาได้ นี่ตั้งใจกวนประสาทแน่ ๆ แล้วดูนะหันมามองช้า ๆ สายตาเจ้าเล่ห์ด้วย ตั้งใจกวนประสาทชัวร์

“ชวนผู้ชายไปบ้าน?”

“เหอะ! ก็เฮียบอกจะไปส่ง แต่ถ้าขี้เกียจก็บอกเดี๋ยวกลับเอง พริกชิล ๆ อยู่แล้ว”

“ไม่ได้ขี้เกียจ นั่งพักก่อน” เขาพูดจบก็พยักพเยิดหน้าไปด้านข้างหนึ่งครั้งบังเอิญฉันฉลาดมากด้วยไงเลยเดินไปนั่ง

“เฮียจะนั่งนานไหมอ่ะ” ก้นถึงเก้าอี้ปุ๊บฉันก็ถามเขาปั๊บเขาเลยหันมามองนิดหน่อย

“ทำไม”

“อยากกินเค้ก แต่ถ้านั่งไม่นานเดี๋ยวซื้อกลับบ้านก็ได้ค่ะ” ^^

“ไปซื้อสิ เอาไป” เขาพูดจบก็ยื่นโทรศัพท์มาให้

“ไม่เอา ๆ เฮีย พริกจ่ายเอง...” / หมับ!

“ไป” โอ้โห~ หยิบโทรศัพท์ฉันที่เจ้าของเขาเพิ่งวางลงบนบาร์พร้อมกับตอนที่ตูดแตะเก้าอี้ไปถือไว้เลย มัดมือชกชัด ๆ หยิบไปแล้วเลิกสนใจฉันด้วยนะ มือข้างหนึ่งจับโทรศัพท์แล้วอีกข้างก็ยกกาแฟขึ้นมาดื่มหน้าตาเฉย

“เฮียป๋าขนาดนี้ไม่โอนมาให้สักหมื่นไปเลยล่ะ”

“ไม่”

“ชิส์!” กวนตีน

“น้อย ไม่ให้”

“พ่อคนรวย~”

“ฮึ ๆ ๆ ไปซื้อขนมไป”

“พาสเวิร์ดโทรศัพท์ค่ะ” ในเมื่ออยากเลี้ยงก็ไม่ขัดแล้วกัน หกสิบเจ็ดสิบบาทเองเชื่อสิอีตาเฮียนี่เปย์ผู้หญิงเยอะกว่านี้ประมาณหมื่นเท่า

“เอามา” เขายื่นมือมาฉันเลยวางโทรศัพท์คืนให้ ลืมไปว่าพาสเวิร์ดโทรศัพท์สำคัญเพราะต่อให้จำพาสเวิร์ดเน็ตแบงค์ได้แต่ถ้าปลดล็อกโทรศัพท์ไม่ได้ต่อให้เน็ตแบงค์พาสเวิร์ดง่าย ๆ อย่างศูนย์หกตัวมันก็เปล่าประโยชน์

“เฮีย” รับไปกดนานจังวะ?

“อืม”

“ได้ยังอ่ะ นี่เอาไปปลดล็อกให้หรือเอาไปตอบแชทผู้หญิง”

“เสือก”

OoO

ไอ้...เฮี๊ย!!!

“เสร็จแล้ว” ได้ด่าว่า เสือก ปุ๊บปลดล็อกเสร็จปั๊บเชียว นี่อยากถามมากว่าตั้งใจเล่นโทรศัพท์ต่อเพื่อให้ฉันถามแล้วจะได้ด่ารึเปล่า?

“เฮียก็เอามา...ทำอะไรอ่ะเฮีย?” ยื่นมือขอโทรศัพท์จะเอาไปสแกนจ่ายแต่เขาดันหันหน้าจอมาหา แถมไอ้ที่อยู่ตรงหน้าจอก็ยัง...

“อีกรอบ” เขาหมุนหน้าจอไปดูแล้วหันหน้าจอกลับมาหาฉันอีกครั้งจากนั้นก็ทำแบบเดิม

ติ๊ง!

“โอเค เสร็จแล้ว เอาไป”

“...” ฉันที่มือยังยื่นค้างไว้รับโทรศัพท์มาแบบงง ๆ พอมันอยู่ในมือและคนวางหันไปสนใจกาแฟกับชมวิวที่ส่วนมากจะเป็นบรรยากาศคนเดินลงจากรถไปทางห้องน้ำหลายต่อหลายคนฉันก็เหลือบตามองโทรศัพท์ที่ล็อกหน้าจออีกครั้งแล้ว

นี่มัน...อะไรวะเนี่ย?

ฉันงงแต่ก็ไม่เซ้าซี้ คนอย่างเฮียดีแลนถนัดทำอะไรแปลก ๆ อยู่แล้วเลยไม่ได้พูดอะไรมากมายนอกจากเดินไปสั่งเค้กที่ตัวเองอยากกิน กดโทรศัพท์เพื่อสแกนใบหน้าแล้วก็เข้าไปจ่ายเงินในแอพพลิเคชั่นธนาคารที่ฉันจำรหัสได้เพราะเมื่อวานเพิ่งกดรหัสไปตั้งหลายรอบ

หันกลับมาอีกทีเฮียดีแลนก็ยังนั่งอยู่ท่าเดิมเลยได้โอกาสมองแผ่นหลังของเขาอยู่ตรงนี้เงียบ ๆ สักพัก

เขา...ทำเพื่ออะไร

เมื่อกี้เขาเพิ่งเพิ่มใบหน้าสวย ๆ กับลูกกะตาใส ๆ ของน้องพริกไทยเข้าไปใน Face ID นะคะ นี่อย่าบอกนะว่า...

“...”

บ้า~ คิดไปได้ ไก่ออกลูกเป็นไข่ยังง่ายกว่าให้เฮียคิดอะไรกับแกอีกนะพริกไทย ไม่ใช่หรอก

แต่เดี๋ยวนะ ไก่ก็ออกลูกเป็นไข่อยู่แล้วนี่หว่า ^_^!

แต่เรื่องนั้นช่างเถอะพริกไทย จะออกลูกเป็นตัวเป็นไข่ไม่สำคัญ สำคัญที่เรื่องที่แกคิดมันไม่ใช่หรอก เฮียดีแลนอยากแกล้งเลยเล่นใหญ่แค่นั้นแหละเดี๋ยวเสร็จจากตรงนี้ก็ลบหน้าแกออกแค่นั้นก็จบ อย่าไปคิดเยอะเสียระบบประสาทเปล่า ๆ

ฉันมองเขาแล้วคิดอะไรคนเดียวไปเรื่อยซึ่งแน่นอนว่ามันเป็นเรื่องที่เกี่ยวกับเฮียทั้งหมดเพราะพฤติกรรมประหลาดเล่นใหญ่ไม่น่าไว้วางใจของเฮียจนกระทั่งพนักงานเดินผ่านหน้า ผ่านไปพร้อมขนมที่ฉันสั่ง

ได้แล้วเหรอ? นี่แกนินทาเฮียในใจนานพอสมควรเหมือนกันเนอะพริกไทย

“เฮีย” ฉันเดินมานั่งหลังจากปล่อยให้พี่พนักงานเสิร์ฟเค้กและฟินกับความหล่อของเฮียดีแลนได้ตามสบาย

“อืม มีไร”

“กินไหม”

“ไม่”

“อาฮะ” ฉันพยักหน้ารับแล้วก็หยิบโทรศัพท์มาเล่นด้วยมือซ้ายส่วนมือขวาก็ตักเค้กเข้าปาก เช็คข้อความหน่อยดีกว่า มีใครส่งอะไรมาหาพริกไทยไหมนะ

Jinny : คิดถึงจังเลยค่ะ

Maybe : พี่ไม่ตอบข้อความหนูเลย

Sutthida : วันนี้ดื่มที่ไหนคะ

Lala watanika : เมื่อคืนสนุกมากเลย ขอบคุณนะคะพี่ดีแลน

Nikka :รับสายหน่อยได้ไหม?

“...อะไรวะ?” ฉันมองข้อความทุกข้อความที่ปรากฏตรงหน้า มันคืออะไร? ทำไมชื่อแต่ละคนที่เห็นฉันไม่รู้จักไม่คุ้นแม้แต่คนเดียว

“...” เดี๋ยวนะ ข้อความพวกนี้มาได้ไง?

“อ่านพอรึยัง หรือจะตอบให้ด้วย”

“...คะ?” ฉันกำลังงงกับข้อความพวกนี้หันไปช้า ๆ แล้วอ้าปากพูดคำเดียวสั้น ๆ แต่เต็มไปด้วยความสงสัย พอฉันมองหน้าเขาเฮียดีแลนก็ชูโทรศัพท์ในมือเขามาให้ฉันดูช้า ๆ

“เฮ้ย! ขอโทษ ๆ เฮีย พริกลืมว่านี่โทรศัพท์เฮีย แฮะ ๆ ๆ” ยิ้มอ่อนขำแห้งเลยค่ะ เขินจัง ก็ว่าอยู่แชทไม่คุ้นเลย ^_^!

ดีนะที่เฮียดีแลนไม่ด่า เขาแค่ส่ายหน้าแล้วหันกลับไปดื่มกาแฟต่อพริกไทยเลยกดล็อกหน้าจอโทรศัพท์แล้ววางคืนให้เฮียเบา ๆ ตรงหน้าเฮียแล้วหยิบโทรศัพท์ของตัวเองคืนมา

นี่สินะของจริง พริกไทยเอ้ย~ เซ่อซ่าจริง ๆ แต่จะว่าไป...เฮียนี่ดองแชทเก่งเหมือนกันเนอะ ไม่อ่านสักคนเพราะตอนที่ยังงงลองเลื่อนหน้าจอลงเห็นมีข้อความเยอะมากที่ยังไม่เปิดอ่าน หล่อเลือกได้จริง ๆ

PAM Rattikan

บทนางเอกเหรอ? นางเอกจริงต้องหาผัวเป็นของตัวเองได้นะซิส

Chotika และ 156 คนถูกใจ

Chotika คนเดิม?

.........PAM Rattikan แก กล้าถาม จะมีใครหน้าด้านเท่าคนนี้

Bam Bam หนูแอบสืบจนรู้แล้ว จริงเหรอคะพี่แพม

.........PAM Rattikan รอดูดีกว่าเนอะ ไม่เหลืออดพี่แพมคงไม่พูดหรอกน้องแบม

.........Bam Bam เป็นกำลังใจให้นะคะคนสวย อยู่ทีมพี่นะคะ

.........Chotika ทีมเมียหลวง อุ๊ย!

.........PAM Rattikan ไม่อยากเป็นเมียหลวงค่ะ อยากเป็นเมียคนเดียวแต่ทำไมโลกนี้ต้องมีคนอยากเป็นเมียน้อย ไร้ศักดิ์ศรี

BEAM เม้าท์ฉ่ำอีกแล้ว

.........Chotika เม้าท์ให้คนรู้ไปเลย ทำไมต้องอาย คนเลวสิที่ต้องอาย

.........BEAM พี่เขาจะอายเหรอคะเพื่อน?

.........PAM Rattikan อายมันไม่หายคันนะ แล้วเขาจะอายเพื่อ?

“...”

ผู้หญิงพวกนี้นี่มัน...

“...เฮีย” ฉันจ้องหน้าจอ ตาไม่กระพริบ มือก็เริ่มสั่นแล้วปากก็

“อื้ม” เขาขานรับฉันก็หันไปมอง

“...”

“เป็นอะไร”

“...”

“พริกไทย เป็นอะไร” เพราะฉันไม่พูด เอาแต่มองเขาแต่หน้าตาคงแสดงอารมณ์โกรธจัดมั้งเสียงเขาที่พูดถึงได้ดุมาก

“เฮีย...ช่วยแกล้งเป็นแฟนให้พริกหน่อยสิ”