Chapter11. ทำคะแนน

ตอนที่ 11. ทำคะแนน

หลังจากนั้น

@คอนโดแคลร์

“ขอบคุณมากนะคะที่มาส่งแคลร์ แล้วก็ที่เลี้ยงข้าวแคลร์ด้วย^^“ หญิงสาวหันมายิ้มให้ร่างสูง โดยหารู้ไม่ว่ารอยยิ้มของเธอมันทำให้หัวใจของเขาละลายมากแค่ไหน

”พี่ยินดีครับ เอาไว้เจอกันใหม่นะ“

”หรือถ้าเรามีปัญหาอะไร ทักหาพี่ได้ตลอดเลย“

“ขอบคุณอีกครั้งค่ะ”

“แคลร์ขอตัวก่อนนะคะ”

ว่าจบหญิงสาวก็เดินลงจากรถไป เธอไม่เข้าใจว่าตัวเองจะยิ้มทำไม หลังจากที่นึกขึ้นได้ ทำไมเธอจะต้องรู้สึกดีที่ได้ใช้เวลาอยู่กับลูคัสด้วย

“จะยิ้มทำไมเนี่ยแคลร์ เธอไม่ได้ชอบพี่เขาสักหน่อย” หญิงสาวเอ่ยบอกตัวเองขณะยืนอยู่ในลิฟต์

เห็นทีเธอคงบ้าไปแล้ว มีโอกาสได้ใกล้ชิดกับลูคัสแค่ไม่กี่ชั่วโมง หัวใจของเธอกลับว้าวุ่นไปถึงไหนต่อไหน จะว่าไป....ลูคัสเองก็เป็นผู้ชายที่ดูเป็นสุภาพบุรุษมากๆคนหนึ่ง มันคงไม่แปลกใช่ไหมที่เธอจะรู้สึกหวั่นไหวเล็กน้อย

ตกดึก

ครืด~ ครืด~

เจ้าของใบหน้าสวยหันไปมองโทรศัพท์ของตัวเองที่มีการแจ้งเตือนดังขึ้นมา แคลร์ที่กำลังนั่งเช็ดผมที่เปียกชุ่มของตัวเองอยู่ จึงหันมาหยิบโทรศัพท์ของตัวเองขึ้นดูว่าเกิดอะไรขึ้นในนั้น มีใครส่งอะไรมาหาเธอหรือเปล่า

Message

ลูคัส : ฝันดีนะแคลร์

ลูคัส : ส่งสติ๊กเกอร์

หญิงสาวทำตาโตออกมาอย่างตกใจ เมื่อเห็นว่าใครส่งข้อความมาหาเธอ ลูคัส!?

มือเล็กกดเข้าไปดูหน้าโปรไฟล์ของร่างสูงอย่างว่องไว ก่อนที่เธอจะเห็นว่าเขานั้นกดติดตามโซเชียลมีเดียของเธอมานานแล้ว แต่ทว่าเธอไม่เคยรู้มาก่อนเลย เพราะแคลร์เป็นคนที่ไม่ได้ชอบเล่นโซเชียลมากนัก

ตึกตัก ตึกตัก

เขารู้ได้ไงว่านี่คือแอคเคาท์ของเธอ แคลร์ยิ่งสงสัย ทุกอย่างที่ลูคัสทำ มันเหมือนไม่ใช่ความบังเอิญ มันเหมือนกับว่า....เขารู้ทุกอย่างอยู่ก่อนแล้ว หรือว่า

Message

แคลร์ : ฝันดีนะคะ

“คงไม่หรอกมั้ง” แคลร์เอ่ยพึมพัมกับตัวเอง ไม่อยากคิดเข้าข้างหรือหลงตัวเองมากเกินไปว่าลูคัสต้องการอยากจีบเธอ

เพราะเอาเข้าจริงแล้ว แคลร์ก็ไม่อยากปฎิเสธว่าการที่เขาเข้ามาทำดีกับเธอแบบนี้ มันทำให้หญิงสาวหวั่นไหวได้อย่างง่ายๆ เธอเองก็ใช่ว่าจะเคยมีความรักมามากมายเสียเมื่อไหร่ เรียกได้ว่าตอนอยู่ที่อังกฤษ พ่อเธอหวงยิ่งกว่าไข่ในหิน แค่ผู้ชายส่งยิ้มให้เธอ....บ้านก็แทบจะแตกแล้ว

“หยุดคิดมากได้แล้วแคลร์ เราไม่ได้ชอบพี่เขาสักหน่อย” หญิงสาวพยายามข่มความคิดของตัวเอง ไม่ให้ฟุ้งซ่านมากจนเกินไป

เธอตัดสินใจวางโทรศัพท์ลงก่อนจะล้มตัวลงนอน โดยไม่รู้ตัวเลยว่า....อีกฟากของเมืองกำลังมีชายหนุ่มที่นอนมองแชทเธอแล้วยิ้มอยู่

อีกด้าน

“หึ” ลูคัสเผยยิ้มออกมา เขานอนกอดหมอนข้างพร้อมกับนึกถึงบทสนทนาที่เกิดขึ้นกับแคลร์ในวันนี้อย่างมีความสุข

Message

อายตา : เราคิดถึงลูคัส

”.......“

ใบหน้าหล่อหุบยิ้มลงทันควัน เมื่อเห็นข้อความถัดมาที่เพิ่งเด้งขึ้นใหม่ เขาถอนลมหายใจออกมาอย่างรู้สึกรำคาญเล็กน้อย เพราะตั้งแต่วันนั้น...อายตาก็เอาแต่ส่งข้อความมาหาเขาไม่หยุด

ร่างสูงจึงตัดสินใจวางโทรศัพท์ลง เขาอยากเข้านอนโดยปราศจากสิ่งรบกวนใจ ซึ่งโชคดีที่เรื่องของแคลร์ยังพอทำให้เขาลืมเรื่องงี่เง่าก่อนหน้าลงไปได้บ้าง

สองสัปดาห์ต่อมา

ปึง!

เสียงร่างสูงเดินออกมาจากรถยนต์คันหรูของตัวเอง ก่อนจะรีบตรงดิ่งเดินไปหาแคลร์ที่กำลังยืนถือกระเป๋าและหนังสือสำหรับเปิดเรียนวันแรกอยู่เต็มมือ ลูคัสเห็นแบบนั้นก็ไม่รอช้าที่จะรีบกึ่งวิ่งกึ่งเดินเข้าไปหาเธอทันที

“รอพี่นานไหม ขอโทษนะที่มาช้า”

“ไม่เป็นไรค่ะ^^ ขอบคุณมากนะคะที่มารับแคลร์“

หญิงสาวเอ่ยบอกด้วยรอยยิ้ม ตอนแรกเธอรู้สึกเกรงใจลูคัสมากๆ ถ้าหากจะปล่อยให้เขามารับในวันเปิดเทอมวันแรกแบบนี้ ความจริงไม่เคย์เดนหรือครูซต้องเป็นฝ่ายมารับเธอ แต่เนื่องจากลูกพี่ลูกน้องของเธอต้องเตรียมตัวเก็บกระเป๋าเพื่อบินกลับอังกฤษภายในไม่กี่วัน ทำให้แคลร์ไม่อยากทักไปรบกวนสองคนนั้น หญิงสาวตัดสินใจว่าเธอจะเดินทางไปมหาวิทยาลัยด้วยตัวเองในวันแรก แม้จะไม่คุ้นทางแต่หญิงสาวก็อยากลอง

แต่ทันทีที่ลูคัสรู้เรื่องนี้(หลังจากเขาส่งข้อความมาคุยกับเธอแทบทุกวัน) ชายหนุ่มจึงอาสาขอเป็นคนไปส่งเธอทีมหาลัยวันนี้เอง เพราะอีกสองอาทิตย์เขาเองก็ต้องบินไปฝึกงานที่เกาะอันดาราเช่นกัน ทำให้ลูคัสอยากจะใช้ทุกนาทีที่มีค่า ทำคะแนนกับแคลร์ให้ได้มากที่สุด

“เลิกขอบคุณได้แล้ว”

“มาเถอะ เดี๋ยวพี่ช่วยถือ” เขาเอื้อมไปรับหนังสือในมือของเธอมาไว้แนบอก

“ขะขอบ....เอ่อ แหะๆ ไปกันเถอะค่ะ”

เพราะโดนสายตาแกร่งจับจ้องเอาไว้ แคลร์จึงไม่กล้าพูดคำว่าขอบคุณออกไปอีก จังหวะนั้นเองเป็นจังหวะที่แคลร์ได้สติ ดวงตาของเธอเผลอมองตาแผ่นหลังแกร่งของเขา ก่อนที่ใบหน้าขาวสวยจะค่อยๆแดงก่ำขึ้นมา ลูคัสในชุดนักศึกษา....มันดูหล่อและเท่มากๆ ทำเอาแคลร์ที่เพิ่งได้เห็นครั้งแรกเผลอตกอยู่ในภวังค์อย่างห้ามไม่ได้

“แคลร์....พร้อมไหม” เขาหันมาถาม หลังจากเห็นหญิงสาวยืนนิ่งอยู่นาน

“คะ? พะพร้อมค่ะ! แคลร์พร้อมแล้ว!“ หญิงสาวเอ่ยตอบอย่างตื่นเต้น

วันนี้เป็นการเปิดเทอมวันแรก หญิงสาวจึงรู้สึกทำตัวไม่ถูก เธอจิตนาการไม่ออกว่าพอไปถึงที่นั่นทุกอย่างจะเป็นอย่างไร แต่เธอหวังว่าทุกอย่างจะผ่านไปได้ด้วยดี

”โอเค งั้นไปกันเถอะ“

”ค่ะ“

@มหาวิทยาลัยริชบูม

รถคันหรูแล่นเข้ามาจอดในมหาวิทยาลัยริชบูม ภายในระยะเวลาไม่กี่นาที แคลร์กระพริบตาปริบๆมองเหล่านักศึกษาที่ใส่ชุดเหมือนกันด้วยหัวใจที่เต้นแรง ในที่สุดวันนี้ก็มาถึง ความฝันของเธอ....การได้มาเป็นนักเรียนแลกเปลี่ยนที่เมืองไทย มันทำให้แคลร์รู้สึกเหมือนความฝันสำเร็จไปอีกขั้น

“เดี๋ยวพี่เดินไปส่งที่ตึก” เสียงทุ้มเอ่ยขึ้น เขารีบเดินลงจากรถ ช่วยหญิงสาวถือข้าวของ ก่อนจะเดินไปส่งเธอที่ตึกเรียน

นั่นก็คือตึกของคณะศิลปศาสตร์เอกภาษาอังกฤษที่แคลร์เลือกที่จะย้ายเทียบโอนมาที่นี่

“ตึกนี้แหละ” เขาพูดก่อนจะยื่นทุกอย่างไปให้เธอ

“ขอบคุณค่ะ”

“รู้ใช่ไหมว่าตัวเองเรียนชั้นไหน”

หญิงสาวพยักหน้า เธออ่านทำความเข้าใจทุกอย่างมาอย่างดี

“ตั้งใจเรียนนะ เดี๋ยวตอนเย็นพี่มารับ”

“มารับ?” แคลร์เลิ่กคิ้วขึ้นสูง รู้สึกไม่เข้าใจในคำพูดของลูคัสเล็กน้อย เธอแค่ขอให้เขามาส่งเท่านั้น เขาไม่จำเป็นต้องมารับเธอ

“อืม พี่จะมารับเรา”

“ไว้เจอกันนะ”

ฟึ่บ

มือหนาเอื้อมมาลูบหัวเล็กเบาๆ ก่อนจะส่งยิ้มให้แล้วเดินออกไป แคลร์ที่โดนจู่โจมด้วยความละมุนอย่างไม่ทันตั้งตัวก็ได้แต่ยืนแน่นิ่ง หัวใจเต้นระว่ำไปกับความหล่อบาดใจของลูคัสที่วันนี้มันพุ่งทยานสูงขึ้นในสายตาของเธออย่าวมหาศาล

“มะไม่นะแคลร์! จะชอบพี่เขาง่ายๆแบบนี้ได้ยังไง!“ เธอตำหนิตัวเองเพื่อเรียกสติ ก่อนจะรีบเบี่ยงเบน พาตัวเองเดินเข้าลิฟต์ไป หวังให้สมองลืมเหตุการณ์เมื่อครู่ไปชั่วขณะ

ตอนนี้หญิงสาวเริ่มรับรู้แล้วว่าลูคัสอันตรายต่อใจของเธอ