Chapter 3

“ไม่ให้ฉันขับแน่นะ ฉันกลัวนายหลับใน รถชนเสาไฟฟ้า ฉันยังใช้ชีวิตไม่คุ้มเลย” ลลิลบ่นรำพึงรำพันกับตัวเอง

“ใช้ชีวิตไม่คุ้มเพราะขึ้นคานมานานน่ะเหรอ?” อคินแซว

“โอ้ย ฉันไม่ได้อยากมีแฟนให้เป็นภาระหรอก ที่ว่าใช้ไม่คุ้มเพราะฉันยังเดินสายทำบุญได้ไม่เต็มที่ต่างหาก ฉันยังมีอะไรต้องทำอีกเยอะแยะเลย”

“จะบวชเมื่อไหร่ก็บอก ฉันรออนุโมทนาบุญอยู่นะ ยายชี” อย่างที่รู้กันว่าลลิลปฏิบัติตนเป็นพุทธศาสนิกชนที่ดี ประพฤติดีปฏิบัติชอบทั้งกายวาจาใจ ส่วนอคินนั้นดื่มเหล้าเข้าผับเมาปลิ้นพูดจามึงมาพาโวยเป็นเรื่องปกติ โลกของเขาจึงต่างจากเพื่อนสาวโดยสิ้นเชิง ฉายา ‘ยายชี’ เป็นชื่อที่เขาเรียกลลิลเพราะอยู่ใกล้ยัยนี่ทีไรเขารู้สึกเลื่อมใสเหมือนอยู่ใกล้แม่ชียังไงชอบกล

“ไม่ให้ฉันขับแน่นะ นายอดนอนทั้งคืนนะอคิน” ลลิลเอ่ยขึ้นด้วยความห่วงใย ยิ่งเห็นเพื่อนสนิททำตาลอยๆแถมรอยคล้ำใต้ตายังชัดขนาดนั้น เป็นใครก็ดูออกว่าเขากำลังฝืนและพยายามต่อสู้กับง่วงงุนอย่างถึงที่สุด

“ถ้าเธอขับเราตายหมู่นะ ฉันไหวน่า” อคินรู้ดีว่าสกิลการขับรถของลลิลแย่มากถึงมากที่สุด พอเกิดภาวะฉุกเฉินเช่นมีรถปาดหน้าหญิงสาวจะขาดสติและขาดอำนาจการตัดสินใจอย่างทันท่วงทีเป็นผลให้เกิดอุบัติเหตุในที่สุด รอบล่าสุดมีสุนัขวิ่งตัดหน้ารถของเธออย่างกระชั้นชิดด้วยความรักสัตว์และเป็นทาสสุนัขตัวแม่ ลลิลหักพวงมาลัยเข้าข้างทางโชคดีที่ตกลงไปในคลองที่ไม่มีน้ำ หญิงสาวได้รับบาดเจ็บเล็กน้อย ตอนที่เธอโทรไปบอกเขา อคินกำลังนอนหลับสนิทเหมือนซ้อมตายเพราะเพิ่งออกจากมหาเวรมาหมาดๆ พอรู้ข่าวหมอหนุ่มรีบร้อนออกมาจากคอนโดด้วยความตกใจลืมกระทั่งใส่เสื้อมาแถมรองเท้ายังใส่รองเท้าแตะข้างหนึ่งผ้าใบข้างหนึ่ง ด้วยเพราะเป็นห่วงเพื่อนสนิทและเขาสัญญากับตัวเองว่าถ้าขับรถไปด้วยกัน เขาจะเป็นคนขับเองต่อให้ง่วงแค่ไหนก็ตาม หมอหนุ่มไม่ปล่อยให้หญิงสาวพูดอะไรอีก เขาเข้าไปนั่งฝั่งคนขับและออกรถทันที ร้านขายดอกไม้ที่ลลิลอยากไปอยู่ไม่ไกลจากคอนโดของอคินมากนัก ใช้เวลาบนท้องถนนราวๆสามสิบนาทีก็มาถึงร้าน Flowers by Tonmai นอกจากจะขายดอกไม้แล้วยังเป็นร้านคาเฟ่กึ่งร้านอาหาร ด้านในมีมุมถ่ายรูปสวยๆแถมยังมีเครื่องดื่มและอาหารนานาชนิดให้เลือกดื่มเลือกรับประทานอีกด้วย การตกแต่งร้านใช้ดอกไม้หลากสีสันทำเป็นซุ้มดอกไม้บ้าง ด้านในมีสวนที่จำลองคล้ายกับสวนหน้าปราสาทในยุโรป แบ่งเป็นโซนขายไม้ดอก ไม้ประดับและกระบองเพชรที่ปลูกไว้ในกระถางเล็กๆ ลลิลมองภาพตรงหน้าอย่างละลานตา เธอไม่รู้จะเริ่มต้นเดินจากตรงไหนเพราะไม่ว่าจะมองไปทางไหนก็เต็มไปด้วยต้นไม้ดอกไม้ที่เธออยากได้เต็มไปหมด

“อคิน ดูตรงไหนก่อนดี” น้ำเสียงของหญิงสาวสั่นพร่าด้วยความดีใจปนตื่นเต้นที่มาเจอร้านถูกใจ ทว่าสารถีของเธอนอนพิงโซฟาตัวยาวหน้าซุ้มดอกไม้และหลับไปเรียบร้อย

“อ่าว..หลับแบบไม่บอกไม่กล่าวเลย” ลลิลอมยิ้ม ดีเหมือนกันอคินจะได้พักผ่อน เธอรู้ดีว่าหลังจากเลิกงานหมอหนุ่มต้องการการพักผ่อนแค่ไหน แต่เพราะเขาคงเป็นห่วงที่เธอมาคนเดียวก็เลยมาเป็นเพื่อน แบบนี้แหละลลิลถึงได้รักอคินมากกว่าเพื่อนทุกคน เขาเข้าใจเธอทุกอย่างราวกับเป็นคนๆเดียวกัน

“ต้องการดูอะไรเป็นพิเศษไหมครับ” ร่างสูงของชายหนุ่มในชุดฟอร์มสีเขียวติดป้ายชื่อว่า ‘ต้นไม้’ บนหน้าอกข้างขวา ใบหน้าหล่อเหลาคร้ามคมยิ้มให้เธออย่างเป็นมิตร

“พอดีจะเลือกต้นไม้ไปตกแต่งร้านกาแฟค่ะ แต่ไม่รู้ว่าจะซื้อต้นอะไรไปตกแต่งดี” ลลิลมองไม้ดอกไม้ประดับที่มีมากมายนับร้อยชนิดแล้วหนักใจเพราะพันธุ์ไม้ที่นี่สวยงามไปหมด

“เป็นร้านกาแฟแนวไหนครับ ผมจะได้แนะนำถูกว่าควรตกแต่งด้วยต้นอะไรดี”

“ฉันอยากทำเป็นห้องสมุดค่ะ คือฉันสะสมหนังสือเยอะมาก อยากให้คนที่มาร้านได้ผ่อนคลายกับการอ่านหนังสือไปพร้อมกับดื่มเครื่องดื่มชนิดพิเศษของที่ร้านค่ะ อุ้ย!! ฉันคงพูดเยอะไป ขอโทษที่พล่ามเรื่องไม่เป็นเรื่องนะคะ” ลลิลลืมไปว่าผู้ชายตรงหน้าไม่ใช่อคิน คนที่จะทนฟังเธอพูดได้เป็นวันๆโดยไม่บ่นสักคำ

“ไม่เป็นไรครับ ถ้าคุณลูกค้าอธิบายได้ละเอียด ผมก็จะแนะนำได้ง่ายขึ้นครับ”

“ขอบคุณนะคะคุณ เอ่อ..ต้นไม้” ลลิลอ่านชื่อตามป้ายที่ติดไว้

“เรียกไม้เฉยๆก็ได้ครับ คุณลูกค้า” ชายหนุ่มยิ้มกว้างจนตาหยี