Chapter4 | ซื้อต่อ

#4​

​"เป็นอะไรของมึงวะไอ้ไค เกือบแพ้แล้วนั่น" ไอ้แน็คมันเดินมากอดคอผมเมื่อผมเดินลงจากรถมาด้วยอารมณ์หงุดหงิด

"ก็ยังถือว่าชนะอยู่" ผมตอบมัน

"ตั้งแต่มึงเจอน้องแพรวมึงไม่เป็นตัวของตัวเองเลยรู้เปล่า" ไอ้แอร์มันสมทบ

"อืม ต่อไปกูจะไม่เป็นแบบนี้อีก" ผมบอกมัน

เมื่อกี้ตอนที่แข่งรถอยู่ ผมเอาแต่นึกถึงผู้หญิงคนนั้น ตอนแรกก็พยายามสลัดเธอออกไปจากหัวแล้วนะ แต่ใบหน้าที่ดูอ่อนหวานของเธอแม่งก็เข้ามารบกวนจิตใจของผมอยู่ตลอด

"ถ้ามึงยังรักน้องแพรวอยู่ มึงก็..."

"กูไม่ได้รัก กูเกลียดยัยนั่นยิ่งกว่าอะไรพวกมึงก็รู้ ตอนนี้สิ่งที่กูต้องทำก็คือเอาคืน กูเคยบอกพวกมึงไปแล้วไม่ใช่ ว่าถ้ากูหาตัวเจอเมื่อไหร่ กูจะจัดการให้เป็นแบบที่กูเป็นเมื่อก่อน"

"กูกลัวมึงเลยเนี่ย" ไอ้แน็คมันพูดแล้วทำท่ากวนประสาทเบื้องล่างผม ผมเกียดไอ้สองตัวนี้ เข้ากันดียังไม่พอ พวกมันแม่งยังรู้เรื่องระหว่างผมกับยัยผู้หญิงคนนั้นแบบรู้ลึกรู้ดีรู้จริงอีกต่างหาก

"ถ้ามึงยังรักน้อง ทำไมถึงไม่เคลียร์ ไม่พูดกันดีๆวะ มึงคิดว่าพวกกูไม่รู้เหรอว่ามึงไม่เคยมีความสุขเลยตั้งแต่น้องแพรวออกจากชีวิตมึงไป"

ที่ไอ้แน็คพูดมันอาจจะถูก แต่ผมกับเธอคงไม่มีวันเป็นเหมือนเดิม เมื่อเธอทำให้ผมเกลียด เมื่อเธอเลือกที่จะเดินออกไปจากชีวิตของผม นั่นแปลว่าเธอเลือกแล้วที่จะรับผลที่ตามมา

ตอนคบกันผมเคยบอกเธอว่าผมไม่ชอบคนโกหก จะเลิกกันด้วยเหตุผลอะไรก็ตามแต่ แต่หนึ่งในนั้นจะต้องไม่ใช่การโกหกที่คนอย่างผมเกลียดมากที่สุด

เธอโกหกผมมาตลอดว่ารักผม โกหกผมมาตลอดว่าระหว่างเรามันดี โกหกผมว่าเธอไม่มีวันทิ้งผมไป โกหกผมว่าเธอจะไม่มีคนอื่น ตอแหล! เธอมันก็แค่ผู้หญิงแพศยาคนหนึ่งที่ผมไม่ควรเอาตัวเองเข้าไปยุ่งเกี่ยวด้วยถ้าไม่จำเป็น

"พวกมึงเลิกพูดถึงยัยนั่นสักที แล้วก็เลิกพูดให้พวกกูกลับไปเป็นเหมือนเดิมได้แล้ว พวกมึงฟังนะ กูเกลียดแพรว กูจะทำทุกอย่างให้แพรวไม่มีความสุข เพราะฉะนั้นพวกมึงควรอยู่เฉยๆ ไม่ควรสงสาร เพราะที่ผ่านมาพวกมึงก็รู้ว่ากูเป็นยังไง ไม่ว่ากูจะทำอะไร พวกมึงไม่ควรห้าม กูเคยจะตายเพราะยัยนั่นมาพวกมึงก็รู้ ไม่ว่ากูจะทำอะไร พวกมึงเตือนกูได้ถ้ากูทำเกินไป แต่สิ่งที่ห้ามทำเลยคือห้ามกู เข้าใจ?"

ผมร่ายยาวพูดกับไอ้แอร์และไอ้แน็คออกไป

"คร้าบพ่อ พวกผมเข้าใจที่พ่อพูดทุกอย่างเลยคร้าบ" ดูมันสองตัว พูดพร้อมกันอย่างกับนัดกันมายังไงอย่างนั้น

ผมได้แต่ส่ายหัวให้กับพวกมันสองตัวแล้วขับรถกลับมาบ้านด้วยหัวใจที่มันปวดตุบๆ

ผมได้เจอกับแพรวหลังจากที่ไม่ได้เจอกันมาสองปี ที่หัวใจผมมันเต้นแรง ที่หัวใจผมมันปวดตุบๆ มันอาจจะเป็นเพราะแผลของผมยังไม่หายดี หรือไม่ผมก็อาจจะอยากแก้แค้นเธอจนตัวสั่นก็ได้

หลายวันต่อมา

ACE PUB

"วันนี้สาวๆแม่งเยอะฉิบ มึงดูโต๊ะโน้นดิไอ้ไค เชี่ยยย นมจะหลุดออกมากองอยู่บนโต๊ะอยู่แล้วเว้ย" ไอ้แอร์มันไม่พูดเปล่า มันพูดไปด้วยชี้มือไปทางโต๊ะที่มีแต่บรรดาผู้หญิงหน้าตาดีอยู่เต็มโต๊ะไปด้วย

"มึงไปชี้เขาแบบนั้นเดี๋ยวผัวขาก็เอาขวดมาตีหัวมึงอีกหรอก" ผมพูดกับไอ้แอร์พร้อมกับผลักหัวมันออกไปแรงๆ ไอ้นี่มันวอนหาตีนเก่ง

คราวก่อนก็โดนกระทืบจนเกือบตายอยู่ในผับเพราะเรื่องผู้หญิง คราวนี้มันยังจะเปรี้ยวอีก

"คราวนี้กูไม่กลัวเพราะกูมีมึง" มันว่าพลางหัวเราะร่าแล้วกอดคอผมเดินมาถึงโต๊ะที่จองเอาไว้

"เอ้า นั่งสิครับพ่อคุณ จะรอให้ใครมาตัดริบบิ้นเชิญ" เสียงไอ้แน็คมันเรียกผมในระหว่างที่ผมกำลังมองทะลุความมืดไปยังโต๊ะที่อยู่ริมสุดตรงทางเดินที่สามารถเดินผ่านเพื่อไปเข้าห้องน้ำได้

"เดี๋ยวกูมา ชงเหล้ารอเลย" ผมบอกไอ้แน็คแล้วหันไปตบบ่าไอ้แอร์ที่ทำหน้างงเบาๆ

"นั่นมึงจะไปไหนวะ? เพิ่งมาถึงเองนะเว้ย" เสียงไอ้แอร์ตะโกนไล่หลังผมมา แต่ผมไม่ได้ตอบมันหรอก เพราะตอนนี้ผมกำลังสนใจผู้หญิงกับผู้ชายคู่หนึ่งที่กำลังนั่งคลอเคลียกันอยู่ต่างหาก

"คลอเคลียกันขนาดนี้ ฉันว่าเปิดห้องแล้วไปเอากันเลยเถอะ" ผมเดินไปหยุดอยู่ตรงโต๊ะนั้น ก่อนที่จะขยับปากพูดออกไป

วันนี้คนค่อนข้างเยอะ ไม่แปลกเลยที่ผมจะเจอคนรู้จักแบบนี้

"แล้วมึงมาเสือก....อะไร" เสียงของผู้ชายที่ผมรู้จักดีดังขึ้นหลังจากที่ผมพูดจบ แต่แล้วท้ายประโยคเสียงของมันก็ขาดหายไปหลังจากที่มันหันมาแล้วเจอผมมองอยู่

"หวัดดีครับพี่ไคโร...มาเที่ยวเหรอพี่" คำพูดของมันนอบน้อมลงทันทีที่เห็นว่าเป็นผม ไอ้ผู้ชายคนนี้ไม่ใช่ใครที่ไหนหรอก มันชื่อมอสเป็นรุ่นน้องที่โรงเรียนเก่าของผมเอง

มันดูเมามากนะ แต่มันก็ยังจะอุตส่าห์จำผมได้ ทั้งๆที่ไม่ได้เจอกันมานานมากแล้ว

"ขอคุยกับเด็กมึงหน่อย" ผมบอกมันแล้วตวัดสายตาไปมองผู้หญิงแพศยาที่กำลังนั่งหน้าซีดหน้าเซียวอยู่เมื่อเห็นผม

"ไม่ใช่เด็กผมหรอกพี่ พอดีผมซื้อน้องเขามาน่ะ" ไอ้มอสมันตอบผม พลางยกแก้วเหล้าเพื่อที่จะดื่มมัน

"ซื้อมา?" ผมทวนคำพูดมันก่อนที่จะกวาดสายตามองผู้หญิงข้างกายมันตั้งแต่หัวจรดเท้า

"ครับ นี่ก็ใกล้หมดเวลาแล้ว พี่จะซื้อต่อเหรอ?"

"อือ กูขอซื้อต่อเลยแล้วกัน พอดีมีเรื่องต้องคุยกันยาว"

"น้องเขาน่ารักดีนะพี่ คุยเก่งด้วย แต่แม่งเล่นตัวสัสๆอะ" ไอ้มอสมันหันมากระซิบกระซาบกับผมด้วยอาการที่เมาจนแทบจะยืนไม่อยู่ ส่วนยัยผู้หญิงคนนั้น....

"จะไปไหนล่ะครับน้องแพรว พี่ไคโรเขาจะซื้อต่ออะ ขายมั้ย?" ไอ้มอสมันหันไปถามในระหว่างที่เธอกำลังจะปลีกตัวออกไป

"ไม่ค่ะ แพรวไม่ขาย หมดเวลาทำงานของแพรวแล้ว ขอตัวนะคะ"

"พี่ไคโรเขากระเป๋าหนักนะ อาจให้ทิปมากกว่าพี่ก็ได้ คนนี้อ่ะฮอตจะตาย ไม่เสียดายแย่เหรอ" ไอ้มอสหันไปพูดกับแพรว

ตรงที่เราอยู่กันเสียงเพลงมันไม่ค่อยดังเท่าไหร่ ผมเลยได้ยินที่ไอ้มอสพูดกับแพรวทุกคำ

เธอปรายตามองผมเล็กน้อยก่อนที่จะแสยะยิ้มออกมาแล้วพูดว่า...

"ไม่เห็นจะต้องเสียดายเลยค่ะ ผู้ชายคนนี้...แพรวกินจนเบื่อแล้ว" เธอหันไปตอบไอ้มอสก่อนที่จะลงจากเก้าอี้แล้วทำท่าจะเดินออกไปจากตรงนี้

"แต่ฉันมีท่าใหม่ที่อยากจะลอง เผื่อเธอจะชอบ!!!" ผมเดินเข้าไปคว้าตัวเธอเอาไว้ จากนั้นก็ลากเธอเข้ามาในห้องน้ำแล้วจัดการเหวี่ยงให้เธอลงไปนั่งอยู่บนฝาชักโครก

ปัง!!!

ผมปิดประตูห้องน้ำลงแล้วจัดการล็อกมันอย่างแน่นหนา จากนั้นก็...

"พี่จะทำอะไร?" ยัยผู้หญิงแพศยาถามผมออกมาอย่างตื่นตระหนกตกใจ

"ฉันคงพาเธอเข้ามาดูวิวในห้องน้ำมั้ง" ผมตอบเธอออกไปแล้วจัดการปลดเข็มขัดของตัวเองออก

"ไม่น่าเชื่อว่าจะตกต่ำถึงขั้นขายตัวให้ผู้ชายเลยนะ" ผมเหยียดยิ้มมุมปากแล้วพูดตอกหน้าเธออกไป

"พี่ไคพูดอะไร แพรวไม่ได้ขายตัวสักหน่อย พี่เขาก็แค่ซื้อ...อื้อออ!!!" ผมไม่อยากได้ยินคำพูดโกหกอะไรที่มันจะออกมาจากปากของเธออีกแล้ว

คนขี้โกหกก็ต้องพ่นแต่คำโกหกออกมาวันยันค่ำ ไหนๆเธอก็คงจะพรุนมาทั้งตัวแล้ว โดนผมไปอีกสักครั้งคงจะไม่เป็นไร

ไหนๆก็ขายแล้ว งั้นผมก็จะซื้อเธอเอง

"อื้ออออ!!! อ่อยอ๊ะ!!!" แพรวพยายามประท้วงเมื่อผมบดขยี้ริมฝีปากลงไปด้วยความกรุ่นโกรธ ยิ่งนึกถึงคำพูดที่เธอเคยบอกว่ารักผมผมก็ยิ่งโกรธ

การที่ผมได้ย่ำยีเธอ มันคงเป็นการเอาคืนวิธีหนึ่งที่ผมจะทำให้เธอเจ็บใจเล่นๆ

"ไอ้นั่นมันจ่ายเธอเท่าไหร่ฉันไม่รู้ แค่คืนนี้ฉันจ่ายเธอหนึ่งหมื่นบาท แลกกับตัวเธอ โอเคมั้ย?" ผมยัดเงินปึกหนึ่งใส่กระเป๋าสะพายของแพรว จากนั้นก็จับเธอให้พลิกตัวไปอีกทางแล้วจัดการจับบั้นท้ายของเธอให้ยกขึ้นเล็กน้อย

"หยุดนะ! จะทำอะไรของพี่ แพรวไม่ได้ขาย! อย่า! อย่านะพี่ไค!!" แพรวยังคงขัดขืนผม แต่ผมไม่เชื่อหรอกว่าเธอจะไม่ชอบ ผู้หญิงที่ร่านและแพศยาแบบเธอ ร้อยทั้งร้อยชอบให้ผู้ชายทำแบบนี้อยู่แล้ว

มืออีกข้างของผมจับเอวคอดของแพรวเอาไว้ก่อนที่จะลากมันผ่านเสื้อตัวบางที่เธอสวมอยู่ ผมลูบไล้มันตั้งแต่เอวเล็กจากนั้นก็ลากไล้มันมาจนถึงหน้าท้องที่แบนราบของเธอ

"รอยอะไร?" ฝ่ามือผมชะงักเมื่อสัมผัสถึงรอยอะไรบางอย่างที่อยู่บนหน้าท้องของแพรว ถึงรอยมันจะไม่ได้ใหญ่นัก แต่ผมก็สัมผัสได้ว่ามันเป็นทางยาวพอสมควร

ไปโดนอะไรมาวะ?

พลั่ก!

พอรู้ตัวอีกทีผมก็โดนเธอพลักจนแผ่นหลังกระแทกกับผนังห้องน้ำอย่างจัง

สายตาของเธอมองมาที่ผมอย่างเจ็บปวดก่อนที่จะเป็นฝ่ายเปิดประตูห้องน้ำแล้วเดินจากไปโดยปล่อยให้ผมยืนอึ้งอยู่พักใหญ่

ไอ้สายตาคู่นั้นที่มองมา...มันหมายความว่ายังไงวะ?