Chapter3 | ความทรงจำ

#3

​"แล้วมันเข้ามายุ่มย่ามกับเรารึเปล่า" พี่พัทธ์ถามขึ้นอีก ส่วนสายตาก็กำลังมองฉันอย่างประเมินอยู่

"ไม่นี่คะ ไม่เห็นเขามายุ่งอะไรกับแพรวเลย"

"แน่เหรอ? ไม่น่าเชื่อว่าคนอย่างไอ้ไคโรจะปล่อยให้ผู้หญิงที่มันรักมากหลุดมืออีกครั้ง" พี่พัทธ์ว่าพลางอุ้มเจ้าตัวเล็กแล้วหันหลังเพื่อที่จะกลับเข้าห้องส่วนตัวของตัวเอง

"เขาไม่ได้รักแพรวแล้วค่ะ เขาเกลียดแพรวไปแล้ว ไม่แปลกที่เขาจะไม่ยุ่ง" ฉันบอกพี่พัทธ์เมื่อได้ยินเสียงเขาเปิดประตูห้อง

"หึ" ฉันไม่ได้หันไปมองแต่ได้ยินเสียงพี่พัฒน์แค่นเสียงว่า 'หึ' แค่คำเดียวเท่านั้น ก่อนที่เขาจะปิดประตูห้องลงอย่างแผ่วเบา

คนอย่างเขาน่ะเหรอจะยังรักฉันอยู่ ไม่มีทางแน่นอน ไม่มีทางที่เขาจะยังรักฉันทั้งที่ฉันเป็นคนทิ้งเขามาเมื่อสองปีก่อนหรอก

ฉันสัมผัสได้ถึงความโกรธเกลียดและเคียดแค้นอยู่ในแววตาและน้ำเสียงของเขา ฉันสัมผัสได้ถึงความน่ากลัวและความอันตรายอยู่รอบๆตัวของพี่ไคโร

ถ้าฉันไม่มีเรื่องให้ต้องทน ฉันคงจะไม่อยู่ที่นี่ คำว่าอดทนอีกหน่อยของพี่พัทธ์ นั่นหมายความว่ฉันต้องอดทนให้มากกว่าเดิม เพราะเขาเจอฉันแล้ว เขาคนนั้น คนที่เคยมีความทรงจำร่วมกันกับฉัน เขาคนนั้น...คนที่ฉันยังรักเขาไม่เคยเปลี่ยน

แต่เพราะความรักของเราสองคนมันเป็นไปไม่ได้ ฉันเริ่มเข้าไปในชีวิตของเขาเพราะความแค้น ฉันกะจะเข้าไปแก้แค้นแทนพี่ชายของตัวเองแต่สุดท้ายก็ดันหลงรักเขาจนถอนตัวไม่ขึ้น

จากที่บอกพี่พัทธ์ว่าจะทำให้เขารักและสลัดเขาทิ้งภายในไม่กี่เดือน แต่เวลามันก็ล่วงเลยมาจนเกือบปี ตลอดเวลาที่คบกันฉันกับพี่ไคโรมีเรื่องให้ทำกันเยอะมาก

ไม่ว่าจะไปเที่ยว ไปกินข้าว ไปดูหนัง ไปออกทริป พวกเราสองคนทำร่วมกันมาหมดทุกอย่างแล้ว จากที่แค่จะหลอกให้เขารักมันกลับกลายเป็นว่าเป็นฉันเองที่ตกหลุมรักเขาจนถอนตัวไม่ขึ้น

ฉันหาเรื่องใส่ตัวจนเรื่องของเราสองคนบานปลายมากถึงขั้นที่ทำให้ชีวิตเกือบพัง

และฉันจะไม่ยอมให้มันเกิดแบบนั้นอีกแล้ว ขอให้ฉันได้ทำอะไรบางอย่างให้สำเร็จก่อน จากนั้นเขาจะทำร้ายฉันยังไงไม่ว่า ฉันจะยอมรับการกระทำของตัวเองทั้งหมด

ให้เขาเกลียดฉันนั่นแหละดีที่สุดแล้ว เกลียดจนไม่อยากจะมองหน้ากันไปเลยยิ่งดี

ไคโร TALK :

​"มึงลากน้องแพรวไปทำอะไรตั้งนานวะไอ้ไค ไหนมึงเหลา" หลังจากที่ผมมาถึงสนามแข่ง ไอ้แน็คกับไอ้แอร์ก็รีบเดินเข้ามากอดคอผมพลางคะยั้นคะยอถามเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อช่วงเที่ยงทันที

"เออ ไหนมึงบอกว่าเกลียดน้องเขาไง ทำไมมึงลากเขาไปแบบนั้นวะ?"

"ก็เกลียดไง" ผมบอกพวกมันออกไป

"มึงแม่งโกหกไม่เนียนเลยไอ้ห่า" ไอ้แอร์มันทำท่าจะตบหัวผม แต่พอผมหันไปถลึงตาใส่มันมันก็ลดมือลงทันที

"กูโกหกเหี้ยไร?" ผมถามมัน หงุดหงิดไม่หาย ยิ่งนึกถึงสีหน้านิ่งๆที่ไม่รู้สึกอะไรของแพรวผมก็ยิ่งหงุดหงิด

"มึงคิดอะไร มึงรู้สึกยังไงมึงรู้ดีอยู่แก่ใจ มึงไม่เคยลืมน้องแพรวได้พวกกูรู้ แต่มึงควรเลิกเเค้นที่น้องเขาทิ้งมึงไปสักที น้องเขาอาจจะ..."

"ไม่มีข้อยกเว้นสำหรับคนที่ทำให้กูเจ็บ ใครทำกูก่อน เวลาที่กูเอาคืน กูจะไม่ไว้หน้าใครทั้งนั้น" ผมตอกกลับไอ้แอร์ออกไป

ที่มันพูดก็ถูก ผมไม่เคยลืมแพรวได้ ผมเกลียดเธอมากก็จริง แต่ความจริงที่ไม่เคยเปลี่ยนไปเลยก็คือ ผมยังรักเธออยู่ ไม่ว่าเธอจะทำผมเจ็บแค่ไหน ผมเกลียดเธอแค่ไหน แต่ผมก็ยังรักเธออยู่ไม่เคยเปลี่ยน

"มึงมันเลือดเย็น" ไอ้แน็คมันว่า

"กูเป็นได้มากกว่านั้นอีก"

"มึงเปลี่ยนไปเยอะเลยรู้มั้ยไอ้ไค ทำไมมึงต้องเก็บเอาเรื่องนั้นมาคิดอยู่ได้วะ ลืมๆไปแล้วเริ่มต้นใหม่กับคนใหม่ไม่ดีกว่าไง ทำไมมึงต้องรอน้องแพรว"

"กูไม่ได้รอ ผู้หญิงแพศยาคนนั้นไม่มีอะไรดีที่ทำให้กูต้องรอ"

"คร้าบ กูเชื่อมึง ไอ้สัส!! อย่าให้กูรู้ว่ามึงแอบกลับไปกินน้องแพรวนะมึง คราวนี้พวกกูจะไม่มานั่งปลอบมึงเหมือนสองปีที่แล้วแน่นอน"

"กูมีเเข่ง ไม่มีเวลามาฟังเรื่องไร้สาระของพวกมึงสองตัวหรอก ไปล่ะ..."

"แหมๆๆพอพูดถึงเรื่องน้องแพรวทำเป็นรับไม่ได้ กูรู้ว่าตอนนี้มึงกำลังเจ็บอยู่ คนอย่างมึง หลอกคนอื่นได้ แต่..."

ปัง!!!

ผมปิดประตูรถพลางเร่งเครื่องยนต์ให้เสียงดังที่สุดเท่าที่จะทำได้

ผมไม่ได้โกรธที่ไอ้แน็คกับไอ้แอร์มันพูดหรอกนะ แต่ผมเกลียดตัวเองฉิบหายเลย เกลียดตัวเองที่แม่งยังรักผู้หญิงคนนั้นอยู่ได้ ทั้งๆที่เธอทำให้ผมเจ็บมากขนาดนี้ผมแม่งก็ไม่เคยเลิกรักเธอได้เลยแม้แต่วินาทีเดียว

แม่งเป็นเหี้ยไรนัก!

ก็แค่ผู้หญิงคนแรก แฟนคนแรก แล้วยังไงวะ!

เป็นเหี้ยอะไรนักถึงแม่งไม่ลืมสักที ทั้งที่ตั้งใจไว้แล้ว ทั้งที่พูดว่าเกลียดเธอต่อหน้าคนอื่นไปแล้ว แต่ใจผมแม่ง...ไม่เคยรักดีเลย

ตลอดสองปีที่ผ่านมาผมไม่เคยมีคนอื่น ผมไม่เคยเปิดใจให้ใคร ไม่ใช่เพราะผมยังรอเธอ แต่ใจผมมันเจ็บจนไม่สามารถเปิดรับใครเข้ามาได้อีกจริงๆ

มีผู้หญิงหลายคนมาเสนอตัวให้ผมทุกครั้งที่มีการแข่งรถ หรือแม้กระทั่งเวลาไปเที่ยวก็ยังมีผู้หญิงเข้ามาเกาะแกะ

แต่คนอย่างผมมันเจ็บแล้วจำ ผมไม่เคยสนใจผู้หญิงหน้าไหนอีก ไม่ว่าผู้หญิงคนนั้นจะสวยมาก หรืออยากรู้จักผมมากแค่ไหนก็ตาม

ผมเหมารวมหมดว่าผู้หญิงที่เข้ามาเพียงเพราะแค่อยากจะสูบเงินจากผม พวกเธอคงไม่มีความจริงใจอะไร

'แพรวไม่มีทางมีคนอื่นหรอก'

'แพรวรักพี่ไคจะตาย'

'แพรวรักพี่ไคมากนะคะ พี่ไครักแพรวมั้ย'

ก๊อกๆๆๆ

"ว่าไงมึง?"

"มัวเหม่ออะไรวะมึง? ใกล้เวลาแข่งแล้ว" ไอ้แอร์มันดึงสติผม

ไอ้พวกนี้ถึงมันจะปากหมา ถึงจะกัดผมแซะผมเก่ง แต่พวกมันมีความจริงใจให้ผมแบบที่ผู้หญิงคนนั้นไม่เคยมี

พวกมันรักผมจริงๆแบบที่ผู้หญิงคนนั้นไม่เคยรู้สึกกับผม

"โทษทีกูคิดอะไรไปเรื่อยเปื่อย" ผมบอกมัน แต่ก่อนที่ผมจะเลื่อนกระจกปิดเสียงของไอ้เเน็คก็ดังขึ้นบ้าง

"เรื่องอะไรที่ทำให้หนักใจก็โยนทิ้งมันไปก่อน ถ้ามึงวอกแวกครั้งนี้มึงแพ้แน่"

"อืม ขอบใจพวกมึง"

ผมรับคำไอ้สองตัวนั้นแล้วตั้งหน้าตั้งตาจดจ่ออยู่แต่กับการแข่งรถ เดิมพันครั้งนี้เงินไม่สูงก็จริง แต่ผมจะแพ้ไม่ได้

ถ้าผมแพ้ ผมจะไม่มีฉายาว่าไคโรไร้พ่ายอีก

ผู้หญิงคนนั้น...ถึงเธอจะยังอยู่ในความทรงจำของผม

แต่ผมอาจลืมไปว่าผมไม่เคยอยู่ในความทรงจำของเธอ เพราะฉะนั้น...ผมคงต้องทำให้เธอตายไปและหายไปจากความทรงจำของผมสักที...