Ep. 2

“ไอริกลับมาอยู่ยาวรึเปล่า เป็นยังไงบ้างได้ยินว่าจะทำห้องเสื้อที่อังกฤษ” ห้องเสื้อที่ว่าถูกพับโครงการทิ้งทั้งหมดและตอนนี้ฉันกลายเป็นไฮโซตกอับกำลังจะถูกฟ้องล้มละลายอยู่รอมร่อ..แถมน้องชายก็ยังไม่รู้จะมีเงินเรียนต่อรึเปล่าเพราะไอจิเรียนหลักสูตรนานาชาติ มหาวิทยาลัยเอกชนชื่อดัง ค่าเทอมแพงหูฉี่แต่ถึงยังไงก็ต้องหาเงินค่าเทอมเทอมสุดท้ายให้น้องเรียนต่อจนจบให้ได้..

“ก็มาอยู่ยาวเลยล่ะ” ฉันตอบ หนุ่มๆในร้านหลายคนส่งสายตามองฉัน บางคนมากับแฟนก็ยังแอบเหล่สายตาส่งยิ้มกระลิ้มกระเหลี่ยให้ฉัน ทำไงได้ก็สวยนี่คะ..ฉันทัดผมส่งยิ้มโปรยเสน่ห์ไปรอบๆ

“โซคดีแล้วลูกได้จังหวัดใกล้บ้าน แล้วจั่งย้ายเมือบ้านเฮา” ภาษาท้องถิ่นที่ฉันไม่เคยได้ยินมาก่อนดังขึ้น แต่ถ้าต้องเดาน่าจะเป็นภาษาอิสานเพราะร้านไก่ย่างส้มตำแม่มาลี ปลาร้านัวๆน่าจะถูกใจคนท้องถิ่นทางภาคตะวันออกเฉียงเหนือ

“ลูกคงคิดฮอดบ้านหลายๆ บ่อฮู้ว่าสิมีโอกาสเมือบ้านบ่อ ปีแรกคือสิงานหลาย” เสียงทุ้มนุ่มฟังดูลื่นไหลทำให้ภาษาอิสานดูน่าฟังอย่างบอกไม่ถูก อยู่ๆฉันหันขวับไปตามเสียงนั้น โต๊ะข้างๆ มีหญิงชายวัยกลางคนและชายหนุ่มผิวขาวจัดนั่งอยู่ ชายหนุ่มที่พูดภาษาอิสานนั่งเยื้องจากฉันพอดี เขาพูดภาษาอิสานได้อย่างมีเสน่ห์ต่างจากภาพที่ฉันคิดไว้ คือน่าเป็นคนผิวคล้ำโหนกแก้มสูง แต่ผู้ชายที่ว่ากลับมีผิวขาวเนียน ดวงตาเรียวรีสีอ่อน จมูกโด่งเป็นสัน ผิวพรรณดีเหมือนไม่เคยโดนแดด นี่มันพระเอกซีรี่ส์เกาหลีชัดๆ เขากำลังปั้นข้าวเหนียวเป็นก้อนกลมๆจิ้มไปที่ชิ้นส่วนของปลาร้าซึ่งยังคงรูปเป็นตัวปลาส่งเข้าปากแล้วเคี้ยว ฉันรู้สึกขมคออ้าปากค้างอย่างตกตะลึง..ดวงตาเรียวรีคู่นั้นหันมาสบตากับฉันพอดี OMG… ฉันเบือนหน้าหนีทันที ผู้ชายอะไรจกข้าวเหนียวจิ้มปลาร้าเป็นตัว..อี๋..ทำได้ไง

“ไอริ สั่งอะไรเพิ่มไหม” อาหารที่กินตอนเช้าพุ่งขึ้นมาจ่อที่คอ..

“ขอตัวกลับก่อนนะ ฉันไม่ไหวแล้ว..อุ๊..” ฉันมองหาห้องน้ำและวิ่งตรงไปปล่อยทุกอย่างออกไปอย่างกลั้นไม่อยู่..ไปหาสปาเกตตี้กินดีกว่า ปลาร้าคงไม่ใช่แนว...

บนโต๊ะอาหารเช้า ป๊ะป๋ากับม่ะม้ายังคุยหยอกล้อต่อซิกราวกับบ้านเราไม่ได้จะถูกยึดและถูกฟ้องล้มละลายในอีกไม่กี่วันข้างหน้า ไอ้เจ้าไอจิน้องชายก็ไม่ได้ดูทุกข์ร้อนที่จะมีเงินจ่ายค่าเทอมในเทอมสุดท้าย ยังนั่งสั่งชิ้นส่วนรถยนต์ออนไลน์อย่างมีความสุข เฮลโล..บอกฉันทีมีฉันคนเดียวที่เครียดและคิดมากกับภาระหนี้สินของบ้านใช่ไหม?

“คุณคะ เราจะไปเที่ยวไหนกันดี มัลดีฟดีไหมพอดีฉันซื้อชุดว่ายน้ำมาใหม่” ม่ะม้าของฉันเพิ่งจะอายุสี่สิบปลายๆ โดยเทคโนโลยีความงามที่ก้าวล้ำพอเดินกับฉันเป็นพี่สาวได้สบายๆ ว่าแต่เมื่อวานแม่ยังไปทำสวยอย่างสบายใจเฉิบ

“ป๊ะป๋า ไอจิอยากได้รถใหม่” รถใหม่งั้นเหรอ? ที่น้องมันมีอยู่ก็สิบคันและแต่ละคันก็แพงหูฉี่รวมถึงค่าแต่งรถเข้าไปอีก

“อยากได้รุ่นไหนลูก เดี๋ยวเรียนจบป๋าซื้อให้” เดี๋ยวนะ!! นี่ตกลงบ้านเรากำลังตกอับไม่ใช่เหรอ? ฉันคิดทั้งคืนจะขนพวกของแบรนด์เนมที่มีอยู่ขายเพื่อเป็นค่าเทอมให้น้อง แต่สิ่งที่ทุกคนกำลังทำอยู่มันคืออะไร..ฉันต้องพับความฝันที่จะเป็นดีไซเนอร์แถมยังกำลังจะได้ออกเดตกับเอเดรียน แฮมิลตันหนุ่มหล่อสุดฮ็อต ฉันแทบจะร้องไห้ออกมา..ปัง!! เผลอตบโต๊ะอาหารด้วยความโมโห ทุกคนสะดุ้งและหันมามองฉันโดยพร้อมเพรียงกัน

“ใครก็ได้ช่วยบอกไอริที บ้านเรากำลังจะจนไม่ใช่เหรอคะ แต่ม่ะม้ากับป๊ะป๋ายังแพลนกันเที่ยวต่างประเทศแถมยังจะซื้อรถใหม่ให้ไอจิอีก” ฉันพูดอย่างเหลืออด น้ำตาซึมที่หางตาด้วยความอัดอั้นตันใจ

“ไอริ ป๊ะป๋ายังไม่ได้คุยกะไอริจริงจัง แต่ป่ะป๋ารู้ว่าถ้าทำเพื่อครอบครัวไอริต้องตกลงแน่นอน” ป่ะป๋ามองหน้าฉันอย่างจริงจัง..

“เรามีทางที่จะไม่ให้บ้านเราโดนฟ้องล้มละลายใช่ไหมคะ” แววตาฉันทอประกายอย่างมีความหวังที่จะได้กลับไปเฉิดฉายบนรันเวย์และไปสานต่อความสัมพันธ์กับหนุ่มฮ็อตลูกชายเจ้าของห้องเสื้อชื่อดัง

“ลูกฉลาดมาก สมแล้วที่เป็นลูกรักของป๊ะป๋า” ป่ะป๋ายิ้มกว้าง

“ทำยังไงคะป๊ะป๋า” ฉันช้อนสายตาถามด้วยความอยากรู้ แววตาทอประกายความสุข

“ไอริจำคุณลุงธวัชชัยได้ไหม เพื่อนรักของป่ะป๋า” คุณลุงธวัชชัยไฮโซแดนเสียงแคนดอกคูณ เศรษฐีเมืองขอนแก่น เพื่อนรักสมัยเรียนมหาวิทยาลัยของป๊ะป๋า

“เกี่ยวอะไรกับคุณลุงธวัชชัยคะ”

“ก็ลุงชัยจะยื่นมือเข้ามาช่วยบริษัทของเราแต่ว่า...” ฉันแทบกลั้นหายใจเมื่อป่ะป๋าเว้นระยะการพูด

“ไอริต้องแต่งงานกับลูกของลุงธวัชชัย”

“แต่งงาน!!!” ฉันพูดด้วยความตกใจ ตามมาด้วยเสียงกรีดร้อง..แต่งงานนะไม่ใช่เล่นขายของ มันเป็นเรื่องที่ทำกันง่ายๆได้ที่ไหน

“ทำไมต้องเป็นไอริด้วย ให้ไอจิแต่งเลยค่ะ จะได้เอาเงินสินสอดมาส่งเสียค่าเทอมตัวเอง” ฉันโบ้ยหน้าไปทางน้องชายตัวดีที่วันๆเอาแต่ผลาญเงินพ่อแม่ไปแต่งรถ ใช้ชีวิตอยู่ตามสนามแข่งรถ ทำตัวเสเพลไปวันๆ คราวนี้ควรจะทำตัวเป็นประโยชน์บ้าง

“ไอริ..ลูกลุงชัยเป็นผู้ชาย ไอจิจะไปแต่งงานด้วยได้ยังไง”

“ไอริไม่แต่ง...” ฉันยื่นคำขาด คนบ้าที่ไหนจะไปแต่งงานกับคนที่ไม่รู้จักถึงจะรวยมากก็เหอะแต่มันไม่ใช่ฉัน..