Ep. 1

ทันทีที่ก้าวย่างเข้ามาในร้านอาหารที่เพื่อนๆ สมัยมัธยมนัดเจอกัน ฉันต้องย่นจมูกกับความฉุนของส่วนผสมพิเศษจากทางภาคอิสาน กลิ่นปลาร้าอบอวลไปทั่วทั้งร้าน สายตาเกือบจะทุกคู่จับจ้องมาทางฉันโดยมิได้นัดหมาย ทำไมน่ะเหรอ? ชุดสปริงคอเลคชั่นใหม่จากแบรนด์วาเลนทิน่าห้องเสื้อชั้นนำจากกรุงลอนดอน ประเทศอังกฤษที่ฉันเลือกมาเดินกรีดกรายในวันนี้ เป็นเดรสแขนกุดหน้าสั้นหลังยาวกรอมเท้าสีชมพูประดับด้วยลูกไม้โปร่งที่ทำเลียนกลีบดอกไม้ปักไปทั่วทั้งชุด รองเท้าสีขาวของจิมมิชูวี่และกระเป๋าสะพายของเฟนดี้

“ไอริ ทางนี้” เสียงของยัยจินนี่เพื่อนสาวและเจ้าตัวก็ยังชูไม้ชูมือเรียกฉันด้วยความดีใจ ฉันถอดแว่นสีชาแบรนด์ดังออก ท่าถอดแว่นราวกับโพสท์ท่าถ่ายรูป ก่อนจะเดินราวกับอยู่ในรันเวย์ตรงไปยังโต๊ะของเพื่อนๆ

“ไอริ ยังสวยเหมือนเดิมเลย เผลอๆสวยกว่าเดิมด้วยซ้ำ” ยัยลิลลี่เพื่อนสาวอีกคนมองฉันด้วยแววตาชื่นชม เพื่อนคนนี้เพิ่งจะแต่งงานกับตำรวจหนุ่มเมื่อปีที่แล้ว ฉันสังเกตเห็นท้องของนางนูนขึ้นเด่นชัดคงกำลังมีน้องแน่ๆ

“ขอบใจนะ ใครออกไอเดียมาเจอกันร้านนี้เนี่ย” ป้ายร้านไก่ย่างส้มตำแม่มาลีโชว์หราอยู่ตรงหน้าฉันพอดิบพอดี คือไม่ได้กระแดะเลยนะสาบานได้ แต่ฉันไม่กินปลาร้าพอได้กลิ่นจึงรู้สึกเหม็นไปโดยอัติโนมัติ ยัยจินนี่กับยัยลิลลี่ทำหน้าเจื่อนๆ

“ขอโทษทีนะไอริ พอดีฉันแพ้ท้องอยากกินส้มตำเผ็ดๆปลาร้านัวๆ กินอย่างอื่นไม่ได้เลย อ้วกอย่างเดียว” ฉันมองอาหารตรงหน้าอันประกอบด้วย ตำปูปลาร้า ไก่ย่าง น้ำตกหมู อย่างพิจารณา ถ้าฉันแพ้ท้องบ้างลูกของฉันคงจะอยากกินสปาเกตตี้ พิซซ่า สเต็ก ซีซาร์สลัดอะไรประมาณนี้ล่ะมั้ง...

“ไอริกลับมาอยู่ยาวรึเปล่า เป็นยังไงบ้างได้ยินว่าจะทำห้องเสื้อที่อังกฤษ” ฉันแอบถอนหายใจเข้าลึกๆ เหตุผลที่ฉันกลับมาน่ะเหรอ?

ขณะที่ฉันกำลังอยู่ในงานปาร์ตี้ของห้องเสื้อวาเลนทิน่า กว่าจะได้รับเชิญฉันต้องอุดหนุนเสื้อผ้าของห้องเสื้อชื่อดังเกือบยี่สิบชุดหมดนั่นซื้อรถอีโก้คาร์ได้เกือบสองคันเลยทีเดียว

“นั่นเอเดรียนนี่นาลูกชายเจ้าของห้องเสื้อวาเลนทิน่า ตัวจริงหล่อมาก” สาวๆในงานลากเสียงคำว่ามากจนฉันต้องผละจากไวน์ชั้นดีที่เผลอดื่มเป็นแก้วที่สาม เงยหน้าขึ้นมามองหนุ่มหล่อสุดฮ็อตที่ใครๆกล่าวถึง ร่างสูงสวมเสื้อยืดสีดำกางเกงยีนส์สีเดียวกันเป็น Man In Black ที่น่าค้นหามาก ใบหน้าเรียวรับกับดวงตาสีเข้ม จมูกโด่งเป็นสันได้รูป ริมฝีปากแดงระเรื่อ ฉันถึงกับหายใจติดขัดขึ้นมาทันที นะ..นี่มันพ่อของลูกชัดๆ แทบอยากจะกลับไทยตอนนี้เพื่อเอามรดกที่มีทั้งหมดมาสู่ขอเอเดรียน แฮมิลตัน กลับไปนอนมองตาที่บ้าน แต่สมบัติที่มีทั้งตระกูลคงไม่พอเพราะเอเดรียนหนุ่มหล่อที่เป็นลูกชายเจ้าของห้องเสื้อรวยกว่านั้นอีกเป็นร้อยเท่าและพ่อของเขาเป็นถึง CEO บริษัทซอฟแวร์คอมพิวเตอร์ชื่อดังในอเมริกา เรียกว่ารวยในรวย..เอเดรียนกำลังยืนอยู่ท่ามกลางสาวๆที่ได้รับเกียรติเป็นแขกในงาน มีทั้งดารานางแบบชื่อดังและโนเนมอย่างฉันที่ได้รีบเชิญเพราะเป็นลูกค้าชั้นดี ฉันแอบมองหนุ่มฮ็อตตาปรอยด้วยความเคลิบเคลิ้ม..หืม..หล่อจัง ลอนดอน บอยของฉัน อยู่ๆดวงตาสีเข้มน่าค้นหาคู่นั้นก็มองมาทางฉัน หัวใจฉันเต้นรัว..ร่างสูงกำลังเดินมาราวกับพรหมลิขิต ฉันเผลอเอามือทัดผมที่หูด้วยความขวยเขินและกำลังคิดว่าจะทักทายเขาว่ายังไง หนุ่มหล่อเดินเข้ามาใกล้เข้ามาทุกที..ทุกที และหยุดอยู่ตรงหน้าพลางส่งยิ้มหล่อกระชากใจให้สาวสวยผมบลอนด์ที่ยืนหน้าฉันพอดี อ๋อ..ที่แท้ฉันเข้าใจผิดนึกว่าเขามองฉันที่แท้ก็...จริงๆแล้วฉันอาจจะไม่ใช่ไทป์ของเขา ที่อาจชอบผู้หญิงยุโรปแท้ๆตัวสูงผมบลอนด์

“คุณช่วยถอยไปได้ไหมครับ” เสียงทุ้มนุ่มสำเนียงอังกฤษแท้ๆเอ่ยขึ้น สาวผมบลอนด์ที่กำลังยิ้มหวานถึงกับหุบยิ้มแทบไม่ทันและขยับออกด้านข้างเพื่อเปิดทางให้เขาเดินมาหา..เอ่อ..ฉันเอง..ฉันแอบหยิกแขนตัวเองแรงๆ ก็เจ็บนี่นา

เอเดรียน แฮมิลตันตัวจริงเสียงจริงยืนอยู่ตรงหน้าฉัน

“สุภาพสตรีสาวสวยที่อยู่ตรงหน้าผมเป็นคนหรือนางฟ้ากันนะ” แค่คำทักทายคำแรกฉันก็แทบจะลอยละลิ่วขึ้นไปบนท้องฟ้าด้วยความเขินระดับล้าน ช่วงเวลาสำคัญที่ฉันกำลังจะตอบกลับ

ครืด...ครืด

โทรศัพท์มือถือสั่นระรัว

Daddy is calling…..ก็อยากตัดสายและพุ่งความสนใจไปที่ผู้ชายอยู่หรอกนะ..แต่ป๊ะป๋าคือผู้สนับสนุนหลักในการเรียนดีไซเนอร์พร้อมกับให้ทุนเปิดห้องเสื้อที่เจ๊งไปแล้วหลายรอบ ฉันต้องเลือกที่จะรับโทรศัพท์ก่อนแล้วค่อยสานสัมพันธ์ต่อก็ไม่สาย..

“ขอตัวสักครู่นะคะ พ่อฉันโทรมาจากเมืองไทย” ฉันส่งยิ้มให้หนุ่มหล่อ..และเดินหลบฉากออกมารับโทรศัพท์ที่ด้านนอกของห้องจัดเลี้ยง

“ว่าไงคะป่ะป๋า”

[ พ่อจองตั๋วให้ไอริแล้วนะ ลูกต้องกลับไทยพรุ่งนี้ ] ป๊ะป๋าพูดด้วยน้ำเสียงจริงจังอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน ผิดกับป่ะป๋าที่อารมณ์ดียิ้มหัวเราะอยู่ตลอดเวลา

“ทำไมต้องรีบขนาดนั้นล่ะคะ หรือว่าป๊ะป๋าหรือว่าม่ะม้าป่วยหนัก” แค่คิดว่าบุพการีเจ็บไข้ได้ป่วยหัวใจก็บีบรัดแน่นจนเจ็บ เสียงที่พูดออกไปสั่นเครือเหมือนน้ำตาจะไหลเสียให้ได้

[ ไอริ ฟังป๊ะป๋าดีๆนะลูก ธุรกิจบ้านเราเกิดปัญหา เรากำลังจะถูกฟ้องล้มละลาย ] คำว่าล้มละลายทำให้สมองของฉันมึนงงอยู่สักพัก ล้มละลายคือเราหมดตัวใช่ไหม? ฉันถามตัวเองซ้ำไปซ้ำมา

[ ไอจิก็กำลังเรียนปีสุดท้าย ป๊ะป๋ามืดแปดด้านจริงๆ เราอาจจะต้องกลับไปทำสวนที่บ้านเกิดของแม่ ] บ้านคุณยายทำไร่นาสวนผสมอยู่ทางภาคเหนือ ฉันเคยไปเมื่อตอนเด็กๆ มันค่อนข้างจะ..เอ่อ..กันดารไปสักนิด..แต่ถึงกระนั้นฉันก็ออกจากงานปาร์ตี้ของห้องเสื้อชื่อดังบึ่งรถกลับอพาตเมนท์และเก็บของกลับไทยทันที

ตัดภาพกลับมาที่ร้านไก่ย่างส้มตำแม่มาลี