ตอนที่ 5 ปล่อนตัวปล่อยใจ NC

“แต่ผม… อื้ออ”

เสียงพูดเงียบทันทีหลังจากที่คริสโตเฟอร์ก้มลงปิดปากหวานด้วยปากอุ่นร้อนของตัวเอง

ริมฝีปากหยักแตะลงเบาๆก่อนจะส่งลิ้นร้ายไล่เลียรอบเรียวปากนุ่ม โอเมก้าตัวน้อยเม้มปากแน่นทว่าขณะที่กำลังจะเอ่ยห้ามกลับเป็นจังหวะที่เปิดโอกาสให้ลิ้นอุ่นร้อนสอดแทรกเข้ามาในโพรงปากพอดี

เสียงลิ้นชื้นเกี่ยวพันเฉอะแฉะ อัลฟ่าหนุ่มดูดดื่มโลมเลียตะกละตะกลาม มือหนาลูบไล้ชุดตัวบางจนร่นขึ้นมากองที่หน้าท้องแบนราบ ใช้เข่าแยกเรียวขาเล็กออกจากกันก่อนจะกรีดปลายนิ้วหยอกล้อส่วนอ่อนไหวกลางกายจนพีชญาสะดุ้งเฮื้อก

"Don't touch me"

"อ๊ะ"

พีชญาพยายามจะผลักอกคนบนร่างทว่าแขนเล็กกลับถูกรวบจับชูขึ้นเหนือหัวด้วยมือเพียงข้างเดียว

ชุดคลุมสีขาวถูกแหวกกว้างจนเห็นแผ่นอกล่ำ เผยให้เห็นศิลปะบนเรือนร่างที่เป็นเอกลักษณ์ไม่เหมือนใคร ลายเส้นลามขึ้นไปจนถึงลำคอแกร่งน่ายำเกรง มีบางส่วนที่ถูกถมดำปิดคาดว่าเจ้าของรอยสักอาจไม่พอใจหรืออาจเปลี่ยนใจไม่ชอบลายเก่าก็เป็นได้

กลิ่นดอกไม้หอมหวานส่งกลิ่นเย้ายวนภมรหนุ่มให้บินเข้าหา คริสโตเฟอร์จูบซ้ำๆจนพอใจก่อนจะเลื่อนริมฝีปากลงมาที่รำคอระหง ผิวนุ่มลื่นของพีชญาทำเขาอดใจไม่ไหวอีกต่อไป

“อะ อ้าา โอ้ย”

ริมฝีปากหนาขบเม้มก่อนจะดูดแรงๆจนเสียวจี๊ดที่ลำคอ พีชญาใจเต้นแรงไม่เป็นส่ำ ร่างกายเห่อร้อนบิดเร้าอ่อนระทวยกับสัมผัสที่ไม่เคยได้รับมาก่อนจนลืมที่จะห้ามปรามทั้งเขาและตัวเอง ไม่รู้ต้องทำตัวยังไง ครั้นจะขัดขืนร่างกายไม่รักดีกลับอ่อนปวกเปียกไม่มีแม้แต่แรงจะต่อต้าน

มือหนาลูบไล้สำรวจทั่วร่างอย่างพึงพอใจก่อนจะกระชากชุดที่คนตัวเล็กสวมใส่จนขาดออกจากร่างอย่างง่ายดาย เผยให้เห็นทุกสัดส่วนได้อย่างชัดเจน

ปลายปทุมถันสีชมพูระเรื่อใต้ผ้าลูกไม้ตัวบางชูชันล่อสัมผัส มือใหญ่เลื่อนไปยังแหล่งอาหารชั้นดี เห็นตัวเล็กๆแต่เท่าที่สัมผัสดูกลับไม่เล็กอย่างที่คิด

แถมยังเต็มไม้เต็มมือดีเสียด้วย

"ปล่อยครับ ได้โปรด…ขอเวลาให้ผมทำใจก่อน" พีชญาอ้อนวอนเสียงสั่นเครือน้ำตาคลอหน่วย

"ทำไมล่ะ เธอจะทรมานฉันไปถึงไหน" ชายหนุ่มหมายความตามที่พูด ถ้าไม่ได้กินลูกพีชเดี๋ยวนี้ ตอนนี้ เขาคงต้องตายแน่ๆ

หลังจากที่ไปพบกันในวันนั้นเขาก็ได้ปลดปล่อยกับใครอีกเลย ซึ่งมันผิดวิสัยของเขาอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน ไม่ว่าจะมองไปทางไหนหรือทำอะไรก็พาลนึกถึงแต่หน้าหวานและกลิ่นหอมเฉพาะตัวของโอเมก้าตัวน้อยตรงหน้าจนไม่มีอารมณ์จะไปมีอะไรกับใครได้อีก

พีชญามองตาปริ่มๆอย่างไม่เข้าใจสิ่งที่เขาพูด

"ผมยังไม่พร้อมครับ"

"พีช แทนตัวเองว่าพีชสิ" คริสโตเฟอร์กระซิบชิดริมฝีปากบางก่อนจะกดย้ำลงมาอีกครั้ง ยันกายขึ้นคล่อมคนตัวเล็กพร้อมทั้งสบสายตาคู่หวาน

"พีช เอ่อ..พีชยังไม่เคย" พีญชาออกแรงขัดขืนทว่าไม่อาจสู้แรงมหาศาลของเขาได้

"ไม่เคย เธอหมายถึงไม่เคยมีเซ็กซ์มาก่อนงั้นเหรอ?"

"คะ ครับ"

"โอ้วว พระเจ้า" คริสโตเฟอร์อุทานอย่างตื่นเต้น

เขาไม่นิยมมีอะไรกับคนที่ยังเวอร์จิ้นเพราะไม่ชอบปัญหาที่จะตามมาทีหลังทว่ากับพีชญาการที่ได้รู้ว่าอีกฝ่ายยังไม่เคยมีความสัมพันธ์ลึกซึ้งกับใครสร้างความพอใจให้เขาเป็นอย่างมาก

"พีช…” พีชญาเม้มปากแน่นไม่รู้จะพูดอย่างไร

"เธอไม่เป็นห่วงแม่หรือยังไง แม่ของเธอต้องรีบผ่าตัดด่วนไม่ใช่เหรอ" น้ำเสียงทุ้มพร่าพูดตะล่อมกวางน้อยให้หลงกลตกหลุมพลาง

สำหรับเรื่องนี้คริสโตเฟอร์ได้สั่งให้คาร์ฟไปจัดการทุกอย่างเรียบร้อยแล้ว เขาติดต่อหาแพทย์เฉพาะทางที่อเมริกาบังคับแกมขู่เข็ญให้บินด่วนมาดูอาการตั้งแต่ก่อนที่พีชญาจะเดินทางมาถึงเสียอีก

พีชญาหลับตาลงเพื่อสะกดกลั้นน้ำตา จริงอย่างที่เขาว่า ชีวิตของแม่ตอนนี้ขึ้นอยู่กับการตัดสินใจของเขาทั้งหมด ยิ่งช้าก็ยิ่งเสี่ยง ไม่ว่าวันนี้หรือวันไหนก็ต้องเป็นของเขาอยู่ดี

ถ้าเริ่มตอนนี้จะได้จบเร็วขึ้น

คริสโตเฟอร์มองท่าทางที่เปลี่ยนไปของกวางน้อยตรงหน้าพร้อมมองสำรวจร่างกายและสัมผัสเนื้อผิวสีน้ำผึ้งแสนนุ่มนวล แม้จะไม่ขาวจัดแต่ก็ไม่ได้ดำจนเกินไปลูบไล้แล้วนุ่มมือเป็นความรู้สึกที่บรรยายไม่ได้

ชายหนุ่มยื่นมือไปถอดชุดที่ขาดหวิ่นไม่เหลือเค้าโครงเดิมออกให้เบามือก่อนจะมองสำรวจด้วยสายตาคม

ปลายปทุมถันสั่นไหวตามแรงหายใจของคนใต้ร่างกลิ่นกายหวานหอมเย้ายวนใจ

คริสโตเฟอร์รู้สึกลำคอแห้งเป็นผงเหมือนขาดน้ำมานานแรมปี ปลายลิ้นช่ำชองตวัดหมุนวนส่วนชูชันทำให้พีชญาสะดุ้งโหยง รู้สึกซาบซ่านลอยเคว้งคว้างกลางอากาศ อยากห้ามปลามแต่กลัวเสียงที่เปล่งออกมาจะเป็นเสียงน่ารังเกียจ

“อ๊ะ อึก” พีชญากัดริมฝีปากสะกดกลั้นเสียงน่าอาย

“อย่ากัดปาก”

นิ้วเรียวยาวกรีดกลายผ่านหน้าท้องแบนราบเกี่ยวกางเกงชั้นในตัวจิ๋วลายลูกไม้สีดำเข้าชุดออกอย่างง่ายดายก่อนจะขว้างไปอย่างไร้ทิศทาง

“ครางออกมาพีช ครางออกมาดังๆ ฉันชอบ” กระซิบบอกเสียงพร่าพลางขบเม้มใบหูขาวเพิ่มความเสียวกระสันให้ร่างบางบิดเร้าใต้ร่าง

"อะ อ้าา" เสียงครางแผ่วหลุดออกมา พีชญาสะดุ้งโหยงเบิกตากว้างเมื่อนิ้วยาวที่แสนร้ายกาจหยอกล้อส่วนแข็งขืนกลางกายผ่านไปยังรอยจีบสีหวานที่ไม่เคยมีใครเข้าใกล้มากก่อน

คริสโตเฟอร์จูบซับเสียงท้วงก่อนจะกดนิ้วร้ายเข้าไปในโพรงสวาทสีหวาน เริ่มจากหนึ่งนิ้วทักทายความคับแน่น ชายหนุ่มใช้ประสบการณ์ที่มากกว่าทำให้พีชญาโอนอ่อนยอมพลีกายพลีใจก่อนจะปล่อยให้แขนบางทั้งสองข้างให้เป็นอิสระ

“อ้าา ซี๊ด” มือหนานวดเฟ้นบริเวณยอดปทุมถันสลับซ้ายขวา พีชญาอ่อนปวกเปียกปล่อยตัวปล่อยใจอย่างว่าง่าย

คริสโตเฟอร์เลื่อนใบหน้าลงต่ำก่อนจะหยุดอยู่ที่ใจกลางกาย มองอย่างสำรวจรอยจีบกุหลาบแรกแย้มสีชมพูสวย ชายหนุ่มมั่นใจว่าคงไม่เคยมีแมลงผีเสื้อตัวไหนเคยได้ชมชิม คิดได้เช่นนั้นความเป็นชายกลางกายก็หึกเหิม ลาวาที่ไม่ได้ปลดปล่อยมานานแทบจะปะทุ

"อื้ออ หวานน หวานไปทั้งตัวเลย"มือหนาจับขาทั้งสองข้างแยกออกกลางอากาศก่อนจะส่งลิ้นร้ายชิมรสของน้ำหวานกลิ่นหอมเย้ายวน

"อะ อ้าา..าา" พีชญาดิ้นพล่านมือเท้าจิกเกร็ง เพียงแค่ปลายลิ้นสัมผัสก็สร้างความเสียวสะท้านไปทั่วร่าง "ยะ อย่าครับ คุณคริสโตเฟอร์" พีชญาหุบขาทว่าไม่สามารถทำได้

"ลูฟ เรียกฉันว่าลูฟสิ" ชายหนุ่มสั่ง ชื่อที่เฉพาะบุคคลที่สนิทมากๆเท่านั้นถึงจะเรียกได้

“ละ ลูฟ อย่าครับ อ๊าา”

"ทำไมล่ะ พีชไม่ชอบหรอ หื้ม" หากแต่คริสโตเฟอร์ไวกว่าชายหนุ่มดันตัวขึ้นมาสบตากับคนตัวเล็กนิ่งอย่างต้องการคำตอบ

"มันสกปรกครับ" พีชญาเขินอายเกินกว่าจะสบตากับเขา

รอยยิ้มร้ายกาจผุดขึ้นอีกครั้งบนใบหน้าหล่อเหลา พีชญาช่างไร้เดียงสาและน่าทะนุถนอม

การเตรียมความพร้อมไม่ใช่เรื่องยาก เขาอยากทำให้ประสบการณ์ครั้งแรกของพีชญาน่าจดจำที่สุด

ในขณะเดียวกันก็อยากให้พีชญามีความสุขกับเซ็กส์ครั้งนี้จนลืมไม่ลง

"สกปรกหรอ งั้นคืนนี้ฉันจะทำความสะอาดให้พีชทุกซอกทุกมุมเลยดีไหม" ร่างสูงไม่รอฟังคำตอบ ใบหน้าเลื่อนลงต่ำไปยังกลางกาย ลิ้นร้ายแสนช่ำชองชอนไชรอยจีบสีหวานกระดกขึ้นลงอย่างคนมากประสบการณ์ กดจมูกโด่งเป็นสันสูดดมกลิ่นดอกไม้นานาพันธุ์อย่างไม่นึกรังเกียจ

สาบานเลยว่าเขาไม่เคยทำอย่างนี้ให้ใครมาก่อน

พีชญาเป็นคนแรก

"อ๊ะ อ้าา" พีชญากำลังจะร้องห้ามแต่ในหัวสมองกลับตื้อไปหมด ร่างเล็กแอ่นโค้งลอยตัวขึ้นจากเตียงกว้าง เปล่งเสียงครวญครางน่าอายออกมาจนคนที่กระทำได้ใจ

คริสโตเฟอร์ยกยิ้มอย่างพอใจ ลิ้นร้ายตวัดเลียส่วนน่ารักแข็งขืน ปลายสีชมพูผลิตน้ำหวานเจื่องนอง ผีเสื้อหนุ่มกระดกดื่มใช้ปากครอบครองกายเล็กหอมหวาน

"อื้ออ ลูฟ อ๊ะ อ้าาา" พีชญาครางกระเส่าเมื่อถูกรุกรานจากทั้งด้านบนและด้านล่าง ตัวลอยแอ่นโค้งเห็นทางสวรรค์อยู่ไม่ไกลก่อนที่คริสโตเฟอร์จะหยุดการกระทำลงเสียดื้อๆ

ร่างสูงยกยิ้มร้าย หยัดกายขึ้นมาเสมอดวงหน้างดงามก่อนจะจูบอย่างอ่อนโยนจนคนตัวเล็กเกือบลืมหายใจ

"พีชทั้งหอมและหวานไปทั้งตัวเลย" ชายหนุ่มว่าก่อนจะจูบซับเหงื่อที่ผุดขึ้นตามไรผมให้ สูดดมความหอมที่เขาชอบกว่าน้ำหอมราคาแพงเสียอีก

"ฉันขอเข้าไปในตัวพีชนะ" เอ่ยขออนุญาติก่อนจะจับมือเล็กมาจับเจ้ามังกรตัวเขื่องใต้อันเดอร์แวร์อย่างขอความเห็นใจ จับมือบางชักรูดขึ้นลงเป็นจังหวะเนินนาบ

พีชญาหน้าแดงลามไปจนถึงใบหูเอียงอายกับสัมผัสของเขา มือหนาลูบไล้ผิวนวลเนียนอย่างหลงไหลรอฟังคำตอบ

โอเมก้าตัวน้อยพยักหน้าเป็นคำตอบก่อนจะเส่มองไปทางอื่นอย่างเอียงอาย สังเกตเห็นรอยสักต่างๆบนตัวของเขาแต่กลับสะดุดสายตาที่รอยแผลเป็นกรีดเป็นทางยาวตั้งแต่กลางอกแกร่งลามไปจนถึงลำคอและรอยแผลประปรายทั่วร่างกาย

กำลังจะเอื้อมมือไปจับทว่ากลับถูกมือหนารวบจับอีกครั้ง พีชญาสะดุ้งสุดตัวเมื่อร่างหนาทับทับลงมารุนแรงจนแทบหายใจไม่ออก

คริสโตเฟอร์กระชากปราการชิ้นสุดท้ายของตนก่อนจะเหวี่ยงไปอย่างไม่ใยดี สองกายเปลือยเปล่านัวเนียแนบชิด มือหนาเปิดลิ้นชักหัวเตียงหยิบหลอดเจลหล่อลื่นที่ไม่คิดว่าจะได้ใช้ออกมา จับเรียวขางามยกขึ้นก่อนจะปาดเจลเนื้อเย็นทาบริเวณรอบรอยจีบหวานและทารอบมังกรตัวเขื่องของตน จ่อที่ปากทางเข้าก่อนจะกดเข้าไปช้าๆทีละนิดจนมิดลำ

“อื้อ อ๊ะ เจ็บ พีชเจ็บ เอาออกไปก่อนครับ” พีชญาอ้อนวอนเสียงสั่นเครือ “ได้โปรด...”

“เจ็บแค่แป๊บเดียว อย่าเกร็งสิ มันจะทำให้พีชเจ็บมากขึ้น” คริสโตเฟอร์กระซิบปลอบอย่างใจเย็น

คริสโตเฟอร์นิ่งให้พีชญาได้ปรับตัว ช่องทางคับแน่นจนเขาขยันขยื้อนตัวตนไม่ได้ มันบีบรัดรุนแรงและอบอุ่นจนชายหนุ่มแทบทนไม่ไหว

เขาอยากจะโจนจ้วงอย่างสุดกำลัง แต่ก็อดสงสารคนใต้ร่างไม่ได้ พีชญาจะเจ็บปวดทรมานกับการมีสัมพันธ์ลึกซึ้งครั้งแรก

ตาหวานน้ำตาคลอจ้องมองเขาอย่างน่าสงสารทว่าคริสโตเฟอร์กลับชอบใจ

เพี้ยะ!

คริสโตเฟอร์ยกมือหนาตบหน้าตัวเองแทนที่จะทำร้ายคนตัวเล็กกลิ่นคาวเลือดคละคลุ้งในโพรงปาก กัดฟันจนกรอบหน้าขึ้นเป็นสันกรามชัดเจนความกำหนัดรุงแรงสัญชาตญาณสัตว์ป่าในเลือดลุกโชน

หากคนตรงหน้าไม่ใช่พีชญาเขาคงไม่อดทนขนาดนี้

“ผ่อนคลายนะคนดี เชื่อใจพี่นะ”

“ฮึก ฮื้ออ จะ เจ็บ”

พีชญาร้องไห้เพราะความเจ็บปวด น้ำตาเม็ดใสไหลอาบข้างแก้ม ทั้งเจ็บทั้งจุกบริเวณช่องทางรักด้านหลังก่อนจะเงียบลงเพราะคริสโตเฟอร์ก้มลงมาปิดปากของเขาไว้ ดูดซับเสียงร้องหายเข้าไปในลำคอ ตามองตาก่อนชายหนุ่มจะจูบซับน้ำตาที่เล็ดออกมาอย่างอ่อนโยนเพื่อช่วยให้อีกคนผ่อนคลายความเจ็บปวดลง

คริสโตเฟอร์เริ่มเดินหน้าต่อช้าๆไม่เร่งรีบ จูบแผ่วเบาอ่อนโยนเบี่ยงเบนความสนใจและบรรเทาความเจ็บปวดให้พีชญาอย่างน่าประหลาด

ร่างบางปรือตามองด้วยความงุนงง ดวงตาหม่นมัวไปด้วยไฟพิศวาส

“อ้าา พีช เธอเป็นของฉัน ซี๊ดดด”

“อ๊ะ อ้าา”

“พูดออกมาสิ บอกสิว่าเธอเป็นของฉันคนเดียว”

"พีช อ้า พีชเป็นของคุณ"

"ดีมาก เด็กดี" คริสโตเฟอร์กระซิบบอกแผ่วเบาก่อนจะเคลื่อนไหวร่างกายอย่างเนินนาบเป็นการให้รางวัลคนใต้ร่าง

“ลูฟฟ...อ๊ะ อ้าาาา..” พีชญาครางอย่างทรมานหากแต่กลับสุขสมกับความรู้สึกแปลกใหม่ที่ได้รับ

“พีช อ้าา แน่นเป็นบ้า ซี๊ดดด” คริสโตเฟอร์กระซิบชิดอกอิ่มและก้มลงดื่มกินบ้างอย่างหลงไหล ปากหนาขบกัดสร้างรอยสีกุหลาบไว้เป็นทาง ท้าวแขนสองข้างลำตัวโอเมก้าตัวน้อยที่สั่นเทาอยู่ใต้ร่าง

พายุสวาททวีความรุงแรงขึ้นเรื่อยๆ เสียงเนื้อกระทบเนื้อเป็นจังหวะดังขึ้นต่อเนื่อง

“อ้าาา…ซี้ดด..” คริสโตเฟอร์ยังเคลื่อนไหวร่างกายอย่างต่อเนื่องไม่ยอมหยุด จังหวะรักเริ่มร้อนแรงขึ้นเรื่อยๆ กลิ่นฟีโรโมนผสมผสานคละคลุ้งกลางอากาศ

“พีช สะ เสียว อ้าา...” เสียงหวานครวญครางทุกจังหวะที่ร่างสูงใหญ่หยัดกายเข้าหา พีชญาเบียดส่วนล่างสู้เขาเพราะอารมณ์พิศวาทที่มีอย่างทวีคูณจนลืมความเจ็บปวดไปจนหมดสิ้น

ชายหนุ่มโจนจ้วงร่างกายแกร่งสมส่วนอย่างไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อย เอวสอบงัดเสยจนพีชญาต้องจิกปลายนิ้วกับแผ่นหลังกว้างเพิ่มระบายอารมณ์จุกที่มาพร้อมกับความเสียวซ่านจนเลือดซิกสร้างความกระสันให้อัลฟ่าหนุ่มเป็นอย่างมาก

“พีช อ้าา..แน่นมากที่รัก โอ้วว” คริสโตเฟอร์เปล่งเสียคำรามราวกับสัตว์ป่าช่องทางคับแน่นกระตุกรัดแก่นกายจนแทบขาดเป็นสองท่อน มือหนาดึงทึงผมตัวเองสร้างความเจ็บปวด

"พีชจะสะ เสร็จ อ๊า จะเสร็จแล้ว อ้าา อะ"

"พร้อมกันนะที่รัก ซี๊ดดด อื้ออ"

พีชญากรีดร้องออมมาอย่างสุดเสียงดวงตาปรือปรอย กระตุกถี่ๆสะท้านขึ้นลงเมื่อมองเห็นปลายทางสวรรค์รำไร เป็นจังหวะพอดีกับที่อัลฟ่าหนุ่มเหงยหน้ากระตุกเกร็งแรงๆสองสามครั้งก่อนสงบลง ปลดปล่อยเชื้อพันธุ์ทุกหยาดหยดเข้าไปในโพรงสวาทคับแน่น

ทว่าครั้งเดียวไม่เคยพอสำหรับคริสโตเฟอร์

มือหนาช้อนอุ้มร่างปวกเปียกขึ้นมาแนบอกก่อนจะเดินตรงไปยังห้องน้ำ วางร่างเปลือยเปล่าไร้อาภรณ์ที่เคาน์เตอร์อ่างล้างหน้า ความเย็นเฉียบทำให้พีชญาขนลุกซู่

“อ๊ะ..จะทำ อื้ออ”

คริสโตเฟอร์บดจูบปากบางที่กำลังจะเอื้อนเอ่ย จับขาเล็กทั้งสองข้างแยกออกกว้างก่อนจะแทรกกายเข้ามา ลิ้นร้อนไล่เลียไปตามไรฟันตวัดหยอกล้อลิ้นเล็ก ดูดดึงริมฝีปากอวบอิ่มบวมเจ่อจนห่อเลือด ความเจ็บจี๊ดทำให้พีชญาต้องนิ่วหน้า กลิ่นคาวเลือดคละคลุ้งในโพรงปากของทั้งคู่

“ฉันจะเข้าไปแล้วนะ”

“ตะ ตรงนี้เหรอครับ”

“ใช่ อ้าา”

“อื้ออ บะ เบาหน่อย อ๊ะ”

“แน่นเหมือนเดิมเลย ซี๊ดด อ้า อย่าขมิบแรงสิ”

“ผม อะ ผมไม่ อ๊ะ ไม่ได้ตั้งใจ” พีชญาตอบเสียงกระท่อนกระแท่น ร่างกายของเขาตอบสนองต่อสิ่งเร้า เอ่นกายบดเบียดส่วนใหญ่โตที่เชื่อมติดกันอยู่สวนทางกับความคิด

มือหนากอดล็อคที่เอวเล็กแน่น เสือกสนแก่นกายใหญ่โตเนินนาบเพื่อให้อีกฝ่ายปรับตัว มองหน้าตัวเองในกระจกที่ขึ้นเป็นฝ้าจากอุณหภูมิในห้องที่สูงจากลมหายใจของทั้งคู่

ความต้องการที่พุ่งสูงขึ้นทำให้เขาแทบแตกออกเป็นเสี่ยงๆ เสียงเนื้อกระทบเนื้อดังลั่นห้องน้ำแสนคับแคบ คริสโตเฟอร์จับขาเล็กเกี่ยวเอวสอบก่อนจะค้ำสองแขนกับเคาน์เตอร์อ่างล้างหน้า เอวสอบขยับเสยแก่นกายหนักๆทุกครั้งไม่เว้นจังหวะ

“อ๊ะ อ้า เจ็บครับ ฮื้ออ เบาๆ จุก อ๊ะ” พีชญาร้องห้ามหัวสั่นหัวคลอน พยายามผลักอกเขาออกทว่าไม่สามารถสู้แรงร่างสูงได้ ใบหน้าเล็กเหยเกทั้งจุกทั้งเสียวจนน้ำตาไหล

“สะ เสียว มะ ไม่ไหวแล้ว อ้าา” เอวสอบขยับโจนจ้วงไม่หยุดพัก พีชญากระตุกเกร็จเสร็จสมเป็นครั้งที่สองติด ส่วนน่ารักคายน้ำสีขาวขุ่นเลอะเทอะหน้าท้องแกร่ง เหงื่อเม็ดโตผุดขึ้นตามเนื้อตัว จิกเล็บคมกับบ่าแกร่งระบายความเสียวซ่านเชิดใบหน้ารับจูบหยาบโลนเสียงลิ้นร้อนเกี่ยวพันเฉอะแฉะดังแข่งกันเสียงเนื้อกระทบเนื้อด้านล่าง

มวลอากาศภายในห้องอุ่นร้อนขึ้นจนทำให้กระจกบานใสขึ้นเป็นฝ้าเบลอ กลิ่นฟีโรโมนสองกลิ่นแผ่ซ่านไปทั่วห้องเพิ่มความกระสันกำหนัดให้แก่ทั้งสองร่าง

“อือ จะเสร็จแล้ว อ๊าา พีช” คริสโตเฟอร์กระตุกเกร็งรุนแรง กล้ามเนื้อทุกส่วนหดเกร็งขึ้นเป็นลอนสวยอย่างเห็นได้ชัด ปล่อยน้ำสีขาวขุ่นเข้าไปในโพรงสวาทอุ่นร้อนแช่ค้างอยู่อย่างนั้น บางส่วนเอ่อล้นออกมาไหลยืดลงตามพื้นกระเบื้อง

เกยคงกับไหล่มนอย่างหมดแรง ฟังเสียงหอบหายใจของอีกฝ่ายพลางยกยิ้มร้ายในกระจก

เขาอิ่มทั้งกาย อิ่มทั้งใจ สุขสมจนบรรยายออกมาเป็นคำพูดไม่ได้

ป๊อก!

พีชญาหลับไหลหมดเรียวแรง รู้สึกเย็นวาบส่วนอ่อนไหวขมิบรัวๆคายน้ำสีขาวขุ่นเปรอะเปื้อนหว่างขาด้านในเมื่อส่วนเติมเต็มถูกถอดถอนออกไป ใบหน้าเล็กซบอกกว้างพลางหลับตานิ่ง

คริสโตเฟอร์อุ้มร่างบางขึ้นในท่าเจ้าสาว เปิดน้ำอุ่นในอ่างจากุชชี่ก่อนจะวางร่างบางลงอย่างเบามือ สอดตัวลงไปนั่งซ้อนด้านหลังให้แผ่นหลังเนียนแนบชิดกับแผงอกกว้าง กกกอดเอวเล็กเข้าหาตัวก่อนจะหลับตานิ่งเนินนาน กระแสน้ำอุ่นทำให้เขาผ่อนคลายและสบายตัวมากขึ้น

มองใบหน้าเล็กที่หลับตานิ่งไร้เรียวแรงปล่อยให้เขาจับพลิกจับหงายไม่ขัดขืน มือหนาลูบไล้ลงมาจนถึงท้องน้อยแยกหว่างขาเรียวออก

“อื้อ อย่า” พีชญาลืมตาปรือสติสัมปชัญญะที่หลงเหลืออยู่สั่งให้เขาตะครุบมือหนาที่แสนซุกซนของคนด้านหลังทว่าช้ากว่าเขาเพียงเสี้ยววินาที

“ฉันจะทำความสะอาดให้”

“งื้ออ ไม่เอา เจ็บ” ร่างบางพูดเสียงเบาหวิวคล้ายละเมอ หัวคิ้วขมวดอย่างขัดใจ

“เธอจะได้นอนหลับสบายๆไง”

“อื้อ จะนอน” โอเมก้าตัวน้อยกัดปากแน่นใบหน้าแดงส่ายไปมา

มือหนาบีบครีมอาบน้ำลูบทำความสะอาดส่วนน่ารักที่สงบนิ่งก่อนจะเลื่อนมายังรอยจีบสีหวานด้านหลังอย่างเบามือเพราะกลัวคนที่หลับจะรู้สึกตัว นิ้วยาวคว้านลึกทำความสะอาดอย่างที่บอกไปก่อนหน้า กวาดน้ำสีขาวขุ่นที่ฝากฝั่งไว้ในรูเล็กนุ่นหยุ่นออกมาให้ได้มากที่สุด

หากไม่ทำแบบนี้พรุ่งนี้พีชญาต้องไม่สบายแน่

“อ้า อือ” พีชญาครางอย่าขัดใจหลับตาปี๋ส่ายหน้าไปมา กัดปากกลั้นเสียงน่าอาย

“เจ็บอดทนหน่อยนะ” เสียงทุ้มเอ่ยถามคล้ายกำลังปลอบเด็ก อุ้มช้อนร่างบางขึ้นมา ใช้ผ้าเช็ดตัวซับน้ำออกจากร่างกายให้ แล้วพาไปนอนที่เตียงจัดท่าทางการนอนให้ดีๆก่อนจะห่มผ้านวมผืนหนาให้คนตัวเล็กอบอุ่นที่สุด

คริสโตเฟอร์กลับออกมาจากห้องน้ำเมื่อทำธุระส่วนตัวเสร็จ ยกหูโทรหาลูกน้องคนสนิทเพื่อถามไถ่อาการมารดาของคนที่นอนหลับไหลอยู่กลางเตียงกว้าง

(แม่คุณพีชญาผ่าตัดเสร็จเรียบร้อยแล้วครับ คุณหมอบอกว่าไม่มีอะไรต้องห่วงอาการจะดีขึ้นตามลำดับ ตอนนี้แค่รอให้ฟื้นตัวครับ) คาร์ฟรายงาน หลังจากคุณหมอผ่าตัดเสร็จเขาก็โทรแจ้งผู้เป็นนายทันที (คุณหลุยส์ถามหาคุณลูฟด้วยครับ)

“ฝากขอบคุณไอ้หมอด้วย บอกมันว่าตอนนี้ฉันไม่ว่าง เดี๋ยวไปเลี้ยงขอบคุณทีหลัง”

(เอ่อ คุณหลุยส์กลับไปแล้วครับ)

“เอ้า ไอ้เวรนี่ รีบอะไรนักหนาวะ” ตาคมจ้องคนที่ขยับตัวไปมาก่อนจะบอก “แค่นี้ก่อนนะ”

บอกเพียงแค่นั้นก่อนจะกระโดดขึ้นเตียงกว้าง คริสโตเฟอร์เอนกายลงนอนตะแคงก่อนจะดึงร่างบอบบางเข้าสู่วงแขน มองหน้าคนข้างตัวเนินนาน

แม้จะใช้เพทุบาย เอาความเป็นความตายของมารดามาบังคับในทีแรก แต่เขาก็แน่ใจว่าความบริสุทธิ์ที่พีชญามอบให้เขานั้น

อีกฝ่ายเต็มใจให้เขาจริงๆ

….

พีชญาลืมตาตื่นขึ้นมาในช่วงสายของวันใหม่ กระพริบตาปริ่มๆเพื่อปรับโฟกัสก่อนจะสะดุ้งลุกขึ้นนั่งบนเตียงกว้าง

“โอ้ย” ร่างบางนิ่วหน้า ปวดร้าวไปทั้งตัวโดยเฉพาะบริเวณท้องน้อยและช่องทางด้านหลัง

กลิ่นฟีโรโมนสองกลิ่นผสานคละคลุ้งกลางอากาศ

เขาจำได้ทุกอย่าง

จำได้ทุกคำพูดของตัวเอง

สภาพบนเตียงยับยู่ยี่บ่งบอกเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น ผ้าห่มผืนหนากองอยู่ที่เอวบางขอด ทำให้คนที่เปิดประตูห้องน้ำออกมามองมาที่เขาอย่างอึ้งๆ

"ยั่วกันแต่เช้าเลยเหรอ" เสียงทุ้มเอ่ยอย่างขบขัน

พีชญาดึงผ้าห่มขึ้นมาปกคลุมร่างกายที่เปลือยเปล่าของตนเองอย่างร้อนรน

"ตื่นนานแล้วเหรอ"

ร่างบางเม้มปากแน่นกลั้นเสียงกรีดร้องอยู่ใต้ผ้าห่มผืนหนา น้ำตาคลอหน่วยก่อนจะหยดลงมาตามหางตา ไม่กล้าสู้หน้าอีกฝ่ายเพราะตอนนี้เขาก็ไม่ต่างอะไรจากเด็กขายตัวแลกเศษเงินของผู้ชายคนนั้น

เพื่อทดแทนบุญคุณของมารดาผู้เป็นที่รักจากนี้คงต้องก้มหน้าก้มตาจำทน

จนกว่าจะถึงวันที่มีอิสรภาพ

เมื่อนึกถึงมารดาร่างเล็กจึงลุกขึ้นนั่งอีกครั้งก่อนจะยกชายผ้าห่มขึ้นมาห่อหุ้มร่างกายเปลือยเปล่า

คริสโตเฟอร์มองผ้าห่มที่ขยับเขยื้อนบนเตียงกว้างก่อนรอยยิ้มแรกของเช้าจะปรากฎแต่งแต้มบนหน้าหล่อเหลา

"วันนี้ฉันไม่ออกไปไหน เธอล่ะ จะไปไหนหรือเปล่า"

"ผม เอ่ออ ผมจะไปโรงพยาบาลครับ" ก่อนจะมีเสียงอู้อี้ดังออกมาจากผ้าห่มผืนโต

"จะไปยังไงแล้วจะกลับกี่โมง เดี๋ยวฉันให้คนไปส่ง" คริสโตเฟอร์ละจากหน้ากระจกก่อนจะเดินกลับมาที่ปลายเตียงกว้าง

"ผะ ผมไปเองได้ครับ จะกลับมาตอนเย็นๆ" พีชญาเปิดผ้าห่มออกก่อนจะมองไปที่ร่างหนาที่จ้องเขาอยู่ก่อนหน้า

โอเมก้าตัวน้อยก้มหน้างุดก่อนพวงแก้มใสจะแดงระเรื่อลามไปจนถึงใบหูเมื่อนึกถึงเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นเมื่อคืนระหว่างเรา

"ตามใจ ฉันสั่งอาหารเช้าไว้แล้วรีบออกมากินก็แล้วกัน"

พีชญาเงยหน้าขึ้นมองอีกครั้งเมื่อได้ยินเสียงเดินออกจากห้อง รีบรวบผ้าห่มปิดบังร่างกายของตนเองแล้วเดินเข้าห้องน้ำไปอย่างทุลักทุเล

"โอ๊ย.."

ขยับตัวก้าวเดินก็รู้สึกเจ็บแปลบที่บริเวณช่องทางด้านหลัง มือเล็กกุมท้องน้อยประครองตัวเองมายังหน้ากระจกบานใหญ่ เมื่อเงยหน้ามองกระจกก็ต้องตกใจ

ร่างกายของผู้ชายคนที่สะท้อนอยู่ในกระจกที่อยู่ตรงหน้านี้คือเขาจริงๆเหรอ

ผมเผ้าดูยุ่งเหยิงกระเซอะกระเซิงไม่เป็นทรง ปากบางบวมช้ำและห่อเลือด มีรอยจูบระบายตั้งแต่ลำคอจนถึงอกอิ่มกระจายไปทั่วจนถึงหว่างขาด้านใน

พีชญาหน้าแดงปลั่งหัวใจเต้นรัวแรงเมื่อหวนคิดถึงเหตุการณ์เมื่อคืนที่ผ่านมา

บทรักที่แสนอ่อนหวานรวมทั้งความกระหายที่เร่าร้อนรุนแรง ก่อนจะจบลงด้วยความสุขสมแทบขาดใจ

มือเล็กตกแก้มตัวเองสองสามทีเพื่อเรียกสติ

สะบัดใบหน้าไปมาก่อนจะเริ่มทำความสะอาดร่างกาย ล้างคราบไคลและรอยต่างๆที่คริสโตเฟอร์ประทับไว้ในทุกส่วนบนร่างกาย แม้แต่จุดซ่อนเร้นก็ไม่อาจพ้นจากสัมผัสของเขา

ตอนนี้เขาเป็นห่วงมารดาสุดหัวใจ หลังจากอาบน้ำเสร็จเขาจึงรีบนุ่งผ้าเช็ดตัวที่มีไว้บริการในห้องน้ำก่อนจะออกมายังห้องแต่งตัวที่อยู่ภายในห้องน้ำใหญ่ เนื่องจากเขาไม่ได้เตรียมของใช้ส่วนตัวมาด้วย สายตาเหลือบไปเห็นชุดเดิมของตัวเองที่ยังอยู่ในสภาพเดิมก่อนจะคว้าขึ้นมาแต่งตัวในห้องแต่งตัวที่เป็นทางเชื่อมกับห้องน้ำทันทีด้วยกลัวว่าอัลฟ่าหนุ่มจะกลับเข้ามาอีกครั้ง

คริสโตเฟอร์เข้ามาในห้องเมื่อเห็นว่าเวลาผ่านไปเนิ่นนานแล้ว หลังจากที่พีชญาหายลับเข้าห้องน้ำไปนานจนเขารู้สึกเป็นห่วง ชายหนุ่มมองเตียงนอนที่ยับยู่ยี่ด้วยดวงตาพราว

ร่องรอยสีแดงฉานที่หลงเหลืออยู่บนผ่าปูที่นอนทำให้เขาอดปลาบปลื้มไม่ได้

ความน่ารักไร้เดียงสาของอีกฝ่ายทำให้ชุ่มชื่นหัวใจอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน

เขาจะเป็นคนแรกและคนเดียวของพีชญา

…..

เมื่อเดินออกจากห้องน้ำหลังจากแต่งตัวเสร็จเรียบร้อยก็เห็นคริสโตเฟอร์นั่งจิบกาแฟอยู่ สายตาจับจ้องที่น้ำทะเลสีใสเบื้องหน้า

ตรงหน้าเป็นอาหารเช้าที่พอจะกินสักห้าหกคนได้ พีชญาเดินตัวลีบออกมาด้วยความขัดเขินทำตัวไม่ถูก

"มากินอาหารเช้าด้วยกันก่อนสิ เมื่อคืนเสียแรงไปมากไม่ใช่หรือไง"

"ขอบคุณครับ แต่ผมต้องรีบไปโรงพยาบาล" เอ่ยออกมาด้วยเสียงตะกุกตะกักพลางก้มหน้างุด

อายจนไม่กล้าสบตากับเจ้าของห้อง

เขามองหากระเป๋าเป้ที่ตนสะพายมา หลังจากที่เห็นว่าวางอยู่ที่โซฟาตัวกว้างจึงเดินไปหยิบหวังจะเช็คเครื่องมือสือสารในกระเป๋า

พีชญาใจหายเมื่อเห็นสายไม่ได้รับจากเจ๊น้ำหลายสาย กลัวว่าจะเกิดเหตุการณ์ไม่ดีกับมารดาอีก

รีบโทรกลับไปจนเกือบลืมไปว่าในห้องไม่ได้มีแค่เขาคนเดียวแต่ยังมีสายตาคมอีกคู่ที่จ้องมองเขาอยู่ทุกเคลื่อนไหว

(พีชลูก หายไปไหนมาเจ๊โทรหาทั้งคืนเลย) ปลายสายถามด้วยความกังวล

"พะ พอดีพีช เอ่อ" พีชญาเงียบไป หน้าหวานเห่อแดงเมื่อหวนคิดถึงเหตุการณ์เมื่อคืน

(พีชคงจะทำงานใช่ไหมลูก พี่น้อยปลอดภัยแล้วนะเจ๊เลยรีบโทรบอกพีชน่ะ)

น้ำนึกแปลกใจเมื่ออยู่ๆคุณหมอก็แจ้งว่าจะผ่าตัดด่วนทันที ทุกอย่างเกิดขึ้นไวมากจนลืมโทรบอกหลาน กว่าจะผ่าตัดเสร็จก็กินเวลาไปเกือบ 4 ชั่วโมง พี่น้อยถูกย้ายตัวไปที่ห้องคนไข้พิเศษทันที มีทั้งคุณหมอและพยาบาลวิ่งเข้าวิ่งออกดูอาการทุกๆ 30 นาที

อย่างกับว่าเป็นคนไข้วีไอพียังไงยังนั้น

คุณหมอที่เข้ามาตรวจอาการตอนสายแจ้งว่าคนไข้อาการดีขึ้นแล้วตามลำดับ เธอจึงรีบโทรหาพีชญาแต่เจ้าตัวกลับไม่รับสาย

จึงทำให้เธอคิดเอาเองว่าหลานอาจจะติดงานอยู่

"จริงหรอครับเจ๊" พีชญาดีดตัวขึ้นจากโซฟาอย่างตื่นเต้น ขณะนี้หน้าคมสวยเต็มไปด้วยรอยยิ้มจนทำให้คนที่มองอยู่ต้องอมยิ้มตาม "พีชจะรีบไปเดี๋ยวนี้เลยครับ"

ไวเท่าความคิดร่างบางแล้วสะพายเป๋ไว้ด้านหลัง ตั้งท่าจะเดินออกไปทว่าถูกเรียกไว้เสียก่อน

"เดี๋ยว! อย่าเพิ่งไป" คริสโตเฟอร์แอบมองอยู่นาน เห็นทุกการกระทำของอีกฝ่ายก่อนจะเดินเข้าไปใกล้และดึงร่างบางเข้ามากอดไว้ทั้งตัวจนร่างบางจมหายเข้าไปในอกกว้าง

"อะ อะไรเหรอครับ" พีชญาถามอย่างสงสัย

"แค่จะบอกว่าตอนเย็นเดี๋ยวฉันให้คนไปรับ ไปเก็บของใช้ส่วนตัวที่จำเป็น เธอต้องมาอยู่ที่นี่กับฉัน"

"ครับ" ร่างเล็กตอบรับพร้อมกับขืนตัวออกจากอ้อมกอด เตรียมจะออกไปติดตรงที่คริสโตเฟอร์ยังไม่ยอมปล่อย

"ฉันมีความสุขมาก พีชล่ะ มีความสุขเหมือนกันหรือเปล่า" คริสโตเฟอร์กระซิบถามแผ่วเบา

ยิ่งมองก็ยิ่งหลง เมียใครวะเนี้ยทำไมสวยจัง

"ผมรู้หน้าที่ดีครับ ผมมันก็เป็นนางบำเรอไม่ควรมีความรู้สึกอะไรทั้งนั้น" พีชญาตอบอย่างเสียงแข็ง

ที่พูดออกไปนั่นคือความจริง เขาไม่ควรมีความรู้สึกอะไรทั้งนั้น ไม่ควรมีความทุกข์และความสุข สิ่งที่ควรทำคือทำตามที่อีกฝ่ายบอกเพราะมันคือหน้าที่ในหกเดือนที่เขาต้องรับผิดชอบ หากคิดเกินไปกว่านี้ถ้าวันใดที่คริสโตเฟอร์เบื่อขึ้นมาคนที่เสียใจก็คือเขาเองทั้งนั้น

หน้าที่ของเขาคือมอบความสุขแค่บนเตียงให้อีกฝ่ายเท่านั้น

“ใช่! รู้ตัวก็ดีแล้ว"

ด้วยน้ำเสียงและวาจาแข็งกระด้างของชายหนุ่มทำให้พีชญาเชิดหน้าตอบเสียงแข็งเช่นกัน

"ครับ ผมไม่ลืมแน่นอน คุณไม่ต้องเป็นห่วง"

"ฉันไม่ได้เป็นห่วงเธอ แต่ฉันเป็นห่วงตัวเองต่างหาก ถ้าวันไหนเธอคิดจะจับฉันขึ้นมาจะทำไง"

"ไม่มีวันนั้นแน่นอนครับ"

เขาไม่มีสิทธิ์เรียกร้องอะไรอยู่แล้ว แค่อดทนเพื่อรอวันที่เป็นอิสระ

ไม่ควรรู้สึกอะไรทั้งนั้น

ปัง!

ท่าทางเย็นชาทำให้คนมองหายใจฟึดฟัด คริสโตเฟอร์เงยหน้ามองตาขวางหลังจากเสียงประตูปิดลง ชายหนุ่มรู้สึกขัดใจเป็นอย่างมากทุกครั้งที่เขาเอ่ยปากออกไปไม่ว่าจะเรื่องอะไรพีชญาเป็นต้องขัดขึ้นมาทันที ทั้งที่เสียตัวให้เขาแล้วแท้ๆแทนที่จะมาออดอ้อนเอาใจทำให้เขารักเขาหลงแต่นี่นอกจากจะไม่ใยดีแล้ว ยังจะมาแสดงท่าทางต่อต้านเขาอีก

ดีเหมือนกัน! เขาจะทำให้อีกฝ่ายเห็นว่าเขาก็ไม่ได้สนใจเหมือนกัน

หึๆ แล้วเราจะได้เห็นดีกันแน่พีชญา