ตอนที่ 4 ทางเลือกเดียว

ตอนที่ 4

ระหว่างเดินทางกลับมาที่โรงพยาบาลพีชญาคิดทบทวนวนไปมาหลายตลบ

ทำไมต้องเป็นเขา

ในเมื่ออีตาบ้าคนนั้นก็ประกาศกร้าวว่ามีเงินทองมากมายมหาศาลขนาดนั้นทำไมไม่ไปหาคนที่เต็มใจจะมอบกายพลีใจ

ทำไมต้องมาบังคับแกมขู่เข็นคนที่ไม่เต็มใจอย่างเขาด้วย

พีชญามองผ่านกระจกบานใสเข้าไปยังเตียงผู้ป่วยที่มารดานอนหลับอยู่

แม่จ๋าาา แม่กำลังฝันดีอยู่ใช่ไหม พักผ่อนนานไปแล้วนะ ฟื้นได้แล้วนะครับ

เนินนานในห้วงความคิด ร่างเล็กหันมองผู้มาใหญ่ก่อนจะเช็ดน้ำตาที่กำลังไหลอาบสองข้างแก้มอย่างไม่รู้ตัว

"เจ๊ ปะ ไปไหนมาเหรอครับ" พีชญามองผู้มาใหม่ด้วยแววตาสงสัย

"พีชเจ๊มีอะไรจะคุยด้วยหน่อยจ๊ะ" เจ๊น้ำจับมือร่างบางให้เดินตามมานั่งที่ม้านั่งที่ว่างอยู่ "เมื่อกี้เจ๊เข้าไปคุยกับคุณหมอเรื่องอาการของพี่น้อยมา"

หลังจากฟังอาการล่าสุดของมารดาที่ยังไม่เป็นที่น่าพอใจสำหรับทีมแพทย์ผู้รักษา หมออลันแนะนำให้ผ่าตัดอีกครั้งทว่ามีข้อแม้ว่าต้องจ่ายค่าผ่าตัดครั้งแรกก่อน

‘คนไข้มีภาวะสมองบวมที่เป็นเหตุทำให้คนไข้ยังไม่ฟื้น ซึ่งตอนนี้อาการมีแต่ทรงกับทรุด ผมอยากแจ้งกับญาติตรงๆว่าคนไข้จำเป็นต้องผ่าตัดอีกครั้งและจะมีอาจารย์หมอจากกรุงเทพฯเข้าร่วมการผ่าตัดในครั้งนี้ด้วย’

แม่คงเจ็บมากๆเลยใช่ไหมครับ พีชญาขบคิดพลางยกมือขึ้นปิดเสียงสะอื้น สงสารมารดาสุดหัวใจแต่ก็ยากที่จะทำใจปล่อยให้ท่านจากไปในตอนนี้

ในเมื่อยังมีหนทางรักษาได้แม่ก็ต้องหายสิ

แม้จะมีโอกาสแค่น้อยนิดแต่เขาจะทำทุกอย่างเพื่อให้แม่อยู่กับเขาให้นานที่สุด

มือบางล้วงเข้าไปในกระเป๋าก่อนจะดึงกระดาษแผ่นเล็กออกมา

ตัดสินใจไม่นานจึงต่อสายไปยังเบอร์ของผู้ชายคนนั้นทันที

ขอยื้อเวลาทำใจ ดีกว่าปล่อยให้แม่จากไปโดยไม่ทำอะไรเลย

อย่างน้อยเขาก็จะไม่เสียใจทีหลัง

……

ร่างสูงของคริสโตเฟอร์ ลูฟเฟอร์ ทรูอัลฟ่าเจ้าของกลิ่นต้นสนบนเทือกเขาเดินขึ้นมาจากสระว่ายน้ำส่วนตัวขนาดใหญ่ ผมเปียกลู่ตามกรอบหน้าถูกเสยขึ้นลวกๆ เนื้อตัวที่เต็มไปด้วยกล้ามเนื้อซิกแพคเรียงตัวสมบูรณ์แบบ

ลำคอ แผ่นอกและแผ่นหลังถูกจับจองด้วยลายสักของเหล่าเทพเจ้ากรีกโรมันและสัญลักษณ์ของแก๊งอย่างรูปหัวกระโหลกปีศาจ หยดน้ำที่เกาะตามแผงอกล่ำยิ่งทำให้ชายหนุ่มดูเซ็กซี่ขึ้นไปอีก

คาร์ฟมือขวาคนสนิทเดินถือเสื้อคลุมและสมาร์ทโฟนเครื่องหรูที่กรี๊ดร้องเป็นเวลานานเนื่องจากมีสายเข้าส่งให้นายเหนือหัว

ชายหนุ่มใส่เสื้อคุมพร้อมกับรับผ้าขนหนูมาเช็ดผมอย่างลวกๆ ใจเต้นตึกตัก นัยน์ตาสีนิลกาฬวาววับต้องแสงอาทิตย์มองเบอร์แปลกที่โทรเข้ามาก่อนจะควบคุมเสียงให้เป็นปกติและกดรับสาย

ทั้งสองต่างนิ่งเงียบไม่มีใครยอมพูดก่อน คริสโตเฟอร์ได้ยินเสียงถอนหายใจของอีกฝั่ง

“เอ่ออ สะ สวัสดีครับ” ในที่สุดพีชญาก็เป็นฝ่ายพูดขึ้นก่อน คริสโตเฟอร์ยิ้มร้ายก่อนจะถามออกไปทั้งที่รู้อยู่เต็มอก

“อะ แฮ่ม ใคร!”

เขาบันทึกเบอร์โทรอีกฝ่ายในมือถือตั้งแต่วันแรกที่คาร์ฟหาข้อมูลมาให้แล้ว

(ผมพีชญาครับ) ปลายสายบอกเสียงแผ่วก่อนจะรวบรวมความกล้าถามออกไป (ผม คือผมอยากจะคุยกับคุณเรื่องข้อเสนอที่….)

“ฉันเข้าใจแล้ว”คริสโตเฟอร์ตัดบท "เธออยู่โรงพยาบาลใช่ไหม"

(ครับ)

"ฉันจะส่งคนไปหา เธอต้องไปตรวจร่างกายและฉีดยาคุมกำเนิดให้เรียบร้อย"

เขารอสายจากอีกฝ่ายเป็นเวลากว่า 28 ชั่วโมงจนต้องหากิจกรรมต่างๆทำระหว่างรอคำตอบ ดื่มบ้างเพื่อให้ตาหลับแต่อย่างอื่นกลับตื่นตัวอยู่ตลอดเวลาเมื่อนึกถึงใบหน้าและกลิ่นหอมหวานที่คอยวนเวียนอยู่ในห้วงความคิด

(ครับ แล้วผม เอ่ออ ผมต้องเริ่มงานวันไหนครับ)

“วันนี้เลย แฮ่ม! หลังจากที่ตรวจร่างกายเสร็จ คงไม่ต้องให้บอกนะว่าตอนนี้ฉันอยู่ที่ไหน” อัลฟ่าหนุ่มพูดตระกุกตระกักก่อนจะวางสายโดยไม่รอฟังคำคัดค้านจากอีกฝ่าย

“ฮ่ะๆๆ ในที่สุดเธอก็โทรหาฉัน”

การ์ดนับสิบที่คอยคุ้มกันอยู่ประจำจุดต่างๆมองหน้ากันเมื่อจู่ๆผู้เป็นนายก็หัวเราะออกมาเสียงดังหลังจากวางสาย

"คาร์ฟ! นายเห็นไหมว่าพีชญาโทรหาฉัน"

"เห็นครับ"

"เธอคงจะคิดถึงฉันจนไม่เป็นอันกินอันนอนเลยล่ะสิ หรือนายว่าไง"

"แต่ผมว่าคงเพราะแม่ของคุณพีชญาอาการทรุดหนักและต้องผ่าตัดด่วน เขาคงไม่มีทางเลือกและต้องการเงินของนายมากกว่านะครับ"

"ฉันไม่ต้องการความคิดเห็นจากนาย"

"อ้าว ขอโทษครับ" คาร์ฟก้มหน้ามองปลายเท้า

อะไรของเขาวะ พอพูดความจริงหน่อยก็ทำเป็นรับไม่ได้ เฮ้อ

….

คริสโตเฟอร์อาบน้ำแต่งตัวรอพีชญาบนเตียงกว้าง เนินนานในความคิดของเขาหากแต่จริงๆแล้วเวลาผ่านไปแค่ไม่กี่ชั่วโมง

พีชญาเดินทางมาถึงโรงแรมเกือบ 2 ทุ่มหลังจากตรวจสุขภาพร่างกายเสร็จ

ร่างเล็กใช้เวลาอยู่บนท้องถนนนานกว่าปกติเนื่องจากการจราจรที่ติดขัด ก่อนจะนำพาร่างอ่อนแรงขึ้นมายังชั้นบนสุดของโรงแรมที่เขาทำงานอยู่

พีชญามองประตูบานใหญ่ตรงหน้าด้วยจิตใจที่ห่อเหี่ยว ไหนจะเป็นห่วงมารดาที่ยังหลับไหลไม่ได้สติ ไหนจะต้องเป็นห่วงความปลอดภัยของตนเองอีก

ทว่าเขาตัดสินใจแล้วและจะถอยหลังไม่ได้เด็ดขาดเพราะตอนนี้ชีวิตของคนที่รักสุดหัวใจสำคัญกว่าอะไรทั้งหมด

แม้กระทั่งศักดิ์ศรีของเขาเอง

ก็อก ก็อก ก็อก

พีชญาเคาะประตูเป็นสัญญานให้คนที่อยู่ข้างในรับทราบถึงการมาของเขา

“เชิญ”

เมื่อเข้ามาด้านใน พีชญารู้สึกถึงบรรยากาศภายในห้องที่เย็นยะเยือก รู้สึกร้อนๆหนาวๆเฉกเช่นครั้งแรกที่เข้ามาที่นี่ ยกแขนทั้งสองข้างขึ้นมากอดเพื่อให้ความอบอุ่นแก่ตัวเอง

พีชญามองสำรวจห้องที่ดูเปลี่ยนไปเล็กน้อยก่อนจะหันกลับมาสบกันกับเจ้าของห้องที่จ้องมองเขาอยู่ก่อนหน้า

“นั่งก่อนสิ” ร่างสูงบอกเสียงเรียบ แผ่กระแสอบอุ่นส่งให้คนที่ยืนกอดตัวเองแน่นพร้อมกับยื่นเอกสารรายละเอียดและข้อตกลงต่างๆที่จะเกิดขึ้นหลังจากนี้ให้อีกฝ่ายอ่าน

พีชญารับมาอ่านทุกหน้าทุกบรรทัดอย่างละเอียดใช้เวลานานพอสมควร

“เอาเป็นว่าเธอเสนอมาได้เลยว่าต้องการอะไรเป็นพิเศษนอกเหนือจากที่ระบุในสัญญาอีกหรือเปล่า” คริสโตเฟอร์เอ่ยเสนออย่างใจปล่ำ

“ขอบคุณครับแต่ผมคงไม่ต้องการอะไรเพิ่มแล้ว แค่อยากรู้ว่าผมมีสิทธิ์ทำอะไรได้บ้างนับจากวันนี้เป็นต้นไป” โอเมก้าตัวน้อยเงยหน้าขึ้นมองชายหนุ่มอย่างไม่เกรงกลัวเมื่อเริ่มปรับตัวได้

“เธอหมายถึงอะไร เช่น..”คริสโตเฟอร์เลิกคิ้วขึ้นสูงและถามอย่างไม่เข้าใจ

“ผมสามารถทำงานอย่างอื่นได้ไหม แล้วงานใหม่นี้เวลาเข้างานกี่โมง เวลาเลิกงานกี่โมงครับ” พีชญาสอบถามรายละเอียดเกี่ยวกับหน้าที่ที่ต้องทำอย่างจำนน

“ได้สิ...ตามสบาย งานไม่ยากเกินกว่าที่เธอจะทำได้ เอาตามที่เธอสะดวกก็แล้วกัน แต่เวลาที่ฉันเรียกหาต้องมาในทันที”

พีชญาก้มหน้าก่อนจะตอบเสียงแผ่ว “ครับ”

“แต่เวลาเลิกงาน อืม อันนี้ไม่สามารถบอกได้แฮะ….มันกำหนดไม่ได้ด้วยสิ” ชายหนุ่มตอบคำถามเสียงกรุ้มกริ่มอย่างอารมณ์ดี

"ครับ"

ปรากฎรอยน้ำตาในนัยน์ตาคู่สวยแต่แค่เพียงชั่วครู่ก็หายไป พีชญาเชิดหน้าขึ้นจนคริสโตเฟอร์ได้แต่มองอึ้งๆ จากกวางน้อยที่อยู่ในห้วงทุกข์กลายเป็นคนเข้มแข็งในพริบตา เปลี่ยนไปจนเขายังอดแปลกใจไม่ได้

เด็กหนุ่มตรงหน้ามีอะไรหลายอย่างที่ไม่เหมือนใคร ทั้งน่าค้นหา ฉลาดเอาตัวรอดและไม่ยอมแพ้ในโชคชะตา

แม้จะโดนบีบจนไม่มีทางเดินก็พร้อมที่จะสู้

“ผมอยากทราบว่างานที่ผมกำลังจะทำนี้ ผมต้องทำอะไรบ้าง” เขาไม่รู้ว่าต้องเตรียมตัวยังไง จะปรึกษาใครก็ไม่ได่เพราะไม่อยากให้ใครรู้เรื่องนี้โดยเฉพาะเจ๊น้ำกับแม่

“หน้าที่หลักก็คือทำให้ฉันพอใจ ส่วนงานแม่บ้านที่เธอทำอยู่ถ้ามีแรงทำไหวก็ทำเลย ฉันไม่ห้าม”

คริสโตเฟอร์ไม่เคยเอาเปรียบใครแม้วิธีการมันจะเป็นการบังคับแต่ชายหนุ่มก็จ่ายค่าตอบแทนอย่างดี เขาแน่ใจเลยละว่าค่าตอบแทนครั้งนี้คุ้มสะยิ่งกว่าคุ้มสำหรับพีชญา

พีชญาหน้าร้อนเห่อ เข้าใจในสิ่งที่คนตัวโตพูดทุกอย่างแล้วไหนจะสายตาแพรวพราวที่ส่งมานั่นอีก

ตั้งใจจะใช้งานกันหนักจนไม่ให้เขาทำอย่างอื่นเลยหรือไง

“ส่วนถามว่าเริ่มงานวันไหน วันนี้เลย ถ้าพร้อมแล้วก็ไปอาบน้ำได้เลยฉันเตรียมชุดไว้ให้แล้ว"

"แต่ผม…"

"ถ้าเธอยินยอมก็เซ็นเอกสารนี้ซะ"

"..."

"ฉันจะไปรอที่เตียง”

อัลฟ่าหนุ่มลุกขึ้นยืนเต็มความสูง พีชญาเพิ่งสังเกตว่าตอนนี้เขาใส่ชุดคลุมอาบน้ำเรียบร้อยแล้ว

….

พีชญาเดินออกมาจากห้องน้ำในเวลาต่อมาพร้อมกับชุดนอนตัวบางผ้าลูกไม้สีดำที่บางยิ่งกว่าหมูสไลด์ในร้านบุฟเฟ่ต์ชาบูเสียอีกแถมยังสั้นมากจนเห็นแก้มก้นอวบงอน มีแค่จีสตริงตัวเดียวที่ปิดจุดน่ารักกลางกาย

แต่ถามว่าปิดได้ไหม ก็ไม่

ร่างเล็กเดินไปที่เตียงกว้างด้วยท่าทางขัดเขินดึงเสื้อด้านล่างด้านบนก็โผล่ เจ้าของห้องนอนหลับตานิ่งสนิท พีชญาเตรียมจะหมุนตัวกลับออกไปทว่าเสียงกังวาลกลับดังขึ้นเสียก่อน

“จะไปไหน วันนี้ฉันเมื่อยมากรู้สึกปวดหลังเหมือนมันจะหลุดออกมาเป็นชิ้นๆเลย เธอช่วยนวดให้หน่อยสิ”

แม้จะหลับตาแต่ทุกส่วนในร่างกายของเขากลับตื่นตัวอยู่ ยิ่งได้กลิ่นหอมอ่อนๆของสบู่เหลวผสมผสานกับกลิ่นดอกไม้นานาพันธุ์จากตัวของโอเมก้าตัวน้อยหลังอาบน้ำโชยมาแตะจมูกยิ่งทำให้ความเป็นชายตื่นตัวขึ้นมาจนปวดหนึบรุนแรงอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน

“เออ...” พีชญามองหน้าอัลฟ่าหนุ่มก่อนจะก้าวขาที่สั่นเทาเดินไปตรงยังเตียงกว้าง

“ถ้าพร้อมแล้วก็เริ่มได้เลย” ชายหนุ่มพูดเร่งเร้า

“จะ จะให้ผมเริ่มจากตรงไหนก่อนครับ”

“นวดขาก่อนก็ได้ มันเมื่อยล้าบริเวณนั้น” คริสโตเฟอร์บอกก่อนจะซ่อนรอยยิ้มเอาไว้แทบไม่ทัน “อือ… ต้นขาน่ะ”

เขาให้คนเตรียมน้ำมันนวดไว้ให้เมื่อวันก่อนเพราะตั้งใจไว้ว่าจะให้พีชญานวดให้เสียหน่อย

มือบางเทน้ำมันนวดอโรม่ากลิ่นหอมอ่อนๆลงไปที่ต้นขาแกร่งทั้งสองข้างของชายหนุ่มพร้อมลูบไล้อย่างเบามือก่อนจะออกแรงนวดวนขึ้นลงช้าๆเน้นๆตามที่เคยเรียนมา

คิดเสียว่าอีกฝ่ายเป็นลูกค้าคนหนึ่งก็แล้วกัน

“ขึ้นมาบนเตียงสิ จะได้ทำถนัดๆ”

พีชญาแอบมองค้อนก่อนจะทำตามอย่างว่าง่าย ร่างเล็กปีนขึ้นมาบนเตียงกว้างอย่างทุลักทุเล ทว่าเท้าไม่รักดีดันมาก้าวพลาดจนสะดุดล้มลงกับเตียงทับลงบนตัวของคริสโตเฟอร์พอดีจนต้องหลับตาปี๋ ตลอดลำตัวแนบชิดจนแทบเป็นเนื้อเดียวกัน

ทุกอย่างรอบตัวเหมือนหยุดเคลื่อนไหวพีชญาลืมตาขึ้นมองทั้งที่สติไม่อยู่กับเนื้อกับตัว เขามั่นใจว่าเขาไม่น่าซุ่มซ่ามขนาด กระทั่งได้ยินคนใต้ร่างหัวเราะหึในลำคอ

ชัวร์เลย เขาโดนอีตาบ้านี่แกล้งชัดๆ

พีชญาเขินจนหูอื้อ ใบหน้าร้อนผ่าวขึ้นสีแดงระรื่อลามไปจนถึงใบหู

"จะนอนอยู่ตรงนี้อีกนานไหม"

"ผม เออ ผมขอโทษครับ" บอกเสียงแผ่วก่อนจะมองสบตากันเนินนาน

เหมือนแรงดึงดูดของทั้งสองที่มีต่อกัน กลิ่นกายหอมหวานเย้ายวนจนไม่อาจทัดทานสัญชาตญาณดิบเถื่อน ความต้องการที่มีพุ่งสูงขึ้นจนไม่อาจห้ามใจ

อัลฟ่าหนุ่มใช้แรงที่เหนือกว่าพลิกร่างบางลงมานอนด้านล่างก่อนจะจ้องมองคนตัวเล็กที่หลับตาปี๋ แขนแกร่งกักตัวพีชญาไม่ยอมให้ขยับหนีจากร่างของเขาได้

“อย่าดิ้นสิ เดี๋ยวชุดก็หลุดกันพอดี” เขาแกล้งขู่พร้อมมองชุดผ้าลูกไม้ตัวบางที่ร่นขึ้นจนเห็นโคนขาอ่อนชัดเจน

“คุณ ปะ ปล่อยผมก่อนได้ไหม ผมนวดไม่ถนัด”

“ไม่ต้องนวดแล้ว เรามาทำอย่างอื่นกันดีกว่า”

“แต่… อื้ออ”