4. เชฟมาตรฐานสูงกับครัวดิน (ตอนปลาย)

“แม่... แม่เก่งจังครับ”

หลินชิงยิ้มบาง ๆ “ข้าวต้มสุกแล้ว ไปกินกันเถอะ”

มื้อเช้าวันนั้นแม้จะเป็นเพียงข้าวต้มมันเทศธรรมดา แต่หลินชิงก็สามารถปรุงรสน้ำซุปด้วยขิงและกระเทียมป่าจนหอมฉุย ช่วยขับลมและสร้างความสดชื่น เสี่ยวเหยากินจนแก้มตุ่ยพลางชมไม่ขาดปากว่าอร่อยที่สุด

หลังมื้ออาหาร หลินชิงสะพายตะกร้าไม้ไผ่เก่า ๆ พาเด็ก ๆ มุ่งหน้าเข้าสู่ป่าหลังหมู่บ้าน

ทันทีที่เข้าสู่ชายป่า สัญชาตญาณเชฟมิชลินของเธอก็ทำงานหนัก เธอไม่ได้มองป่าเป็นเพียงต้นไม้ แต่มันคือคลังวัตถุดิบชั้นยอด

“เสี่ยวเฟิง ดูนี่สิ นี่คือเห็ดหอมป่า รสชาติมันจะเข้มข้นกว่าเห็ดทั่วไป ส่วนตรงนั้น นั่นคือต้นหอมป่าและขิงเถื่อน เราเก็บไปให้หมด”

หลินชิงสอนเด็ก ๆ ให้รู้จักการแยกแยะพืชผักอย่างละเอียด เธอใช้ความรู้ด้านพฤกษศาสตร์ที่สั่งสมมาจากการเสาะหาวัตถุดิบออร์แกนิกในชาติก่อนมาประยุกต์ใช้ จนกระทั่งเธอเดินลึกเข้าไปถึงบริเวณใต้ต้นไม้ใหญ่ที่ปกคลุมด้วยมอสเขียวขจี

“โอ๊ะ!” หลินชิงอุทานด้วยความดีใจ เธอพบสิ่งที่คนในยุคนี้มองข้าม แต่มันคือราชาแห่งวัตถุดิบในโลกตะวันตก

“นี่มัน... เห็ดทรัฟเฟิลดำ!”

แม้จะเป็นชนิดท้องถิ่นและดอกไม่ใหญ่นัก แต่กลิ่นหอมที่เป็นเอกลักษณ์ของมันก็ทำให้หลินชิงตาเป็นประกาย เธอค่อย ๆ ใช้ไม้เขี่ยดินออกและเก็บมันอย่างเบามือ

เสี่ยวเฟิงมองก้อนสีดำ ๆ ในมือแม่ด้วยความสงสัย

“แม่ครับ ก้อนดำ ๆ เหมือนถ่านนี่กินได้จริง ๆ เหรอ?”

“กินได้สิจ๊ะ และมันจะเปลี่ยนชีวิตพวกเราด้วย” คนเป็นแม่กล่าวด้วยความมั่นใจ

เย็นวันนั้น หลินชิงไม่ได้ทำอาหารแค่พอกิน แต่เธอเริ่มวางแผนการค้า เธอแบ่งเห็ดป่าที่หามาได้ส่วนหนึ่งมาทำเมนู ‘เห็ดป่าผัดน้ำมันหอยสูตรลับ’ โดยใช้เครื่องปรุงรสที่เธอแอบไปแลกมาจากบ้านเพื่อนบ้านด้วยซาลาเปามันเทศเมื่อเช้า

กลิ่นหอมเย้ายวนโชยไปไกลจนชาวบ้านที่เดินผ่านไปมาต้องชะงักเท้า เสี่ยวเหยานั่งอยู่หน้าบ้านคอยบอกใครต่อใครว่า

“แม่หนูทำอาหารเก่งที่สุดในโลกเลยค่ะ!”

คืนนั้น ก่อนนอนเสี่ยวเฟิงเดินเข้ามาหาผู้เป็นแม่ที่กำลังนั่งจดบันทึกรายการวัตถุดิบลงบนกระดาษเก่า ๆ เขาไม่ได้พูดอะไร แต่กลับนำริบบิ้นผ้าเก่า ๆ ที่เขาเคยเก็บซ่อนไว้มาวางบนโต๊ะ

“แม่ครับ... เอาไว้มัดผมนะครับ แม่จะได้สวย ๆ”

หลินชิงมองริบบิ้นสลับกับใบหน้าเขินอายของลูกชาย เธอรู้สึกถึงความร้อนผ่าวที่ขอบตา เธอรวบตัวเด็กชายเข้ามาในอ้อมกอด

“ขอบใจนะเสี่ยวเฟิง แม่สัญญา พรุ่งนี้ที่ตลาดนัด... เราจะมีเงินซื้อข้าวสารขาวและหมูสามชั้นกลับมาแน่นอน”

ท่ามกลางความมืดมิดของยุค 80 ในใจของหลินชิงกลับสว่างไสว เธอเริ่มมองเห็นเส้นทางที่จะพาครอบครัวนี้ก้าวไปสู่ความมั่งคั่ง โดยมี ‘รสชาติ’ เป็นอาวุธสำคัญ