ตอนที่ 6 Future Detective บทหนึ่ง ภาคกลาง

“ห้าวหาญไม่เบา ฉันชอบเด็กไฟแรงนะ”

          “แต่ไม่จำเป็นต้องปากดีทุกรอบหรอก ฉันรู้ว่าต้องทำอะไร ถ้านายรีบขนาดนั้นทำไมไม่เดินออกจากประตูห้องนี้ไปเลยล่ะ”

        บรรยากาศแตกต่างจากตอนที่น้องชายของท่านอยู่เป็นอย่างมาก ความสบาย ตลก รื่นเริงได้หายไปแล้ว เหลือเพียงความยำเกรง ดิบเถื่อน ตรงไปตรงมาของทายาทสูงศักดิ์ของดินแดน

          “ขออภัยครับ คุณชายใหญ่ ผมแค่ร้อนใจเพราะเห็นยังไม่ได้อธิบายอะไรเป็นชิ้นเป็นอัน” ชินภัทรขอโทษทันทีพลางโค้งทำความเคารพ

          “เห็นว่านายยังเด็ก ฉันจะปล่อยไปแล้วกัน”

          “ตามกฎของตระกูลกล่าวไว้ว่าห้ามลงโทษ ดุด่า หรือทำอะไรเกินกว่าเหตุสำหรับคนที่อายุน้อยกว่าหรือเท่ากับสิบปี”

          “เมื่อไหร่ที่นายอายุสิบเอ็ดปี มันคงไม่มีการละเว้น”

          “หวังว่าจะเข้าใจสิ่งที่ฉันพูด”

          กลิ่นอายความตายแผ่ออกมารอบตัวของว่าที่ผู้นำตระกูลภูนินทร์ลำดับถัดไป หน้าตาจริงจัง ดุดัน ไม่มีแววตาของการหยอกเล่นเลยสักนิด

          แสดงว่าก่อนหน้านี้คือภาพลักษณ์ที่แสดงให้น้องชายเห็นสินะ ความจริงนี่ต่างหากคือตัวตนที่แท้จริงของชายที่ชื่อว่า นนท์ภัทร ภูทนินทร์

          “เข้าใจแล้วครับ” ชินภัทรตอบรับอย่างว่าง่าย นึกขอบคุณกฎนั้นที่ช่วยให้รอดพ้นจากบทลงโทษมา

          “รางวัลแรกเป็นของผู้ที่สอบผ่าน จะได้รับเงินตามคะแนนที่สอบผ่านด้วยการเติมศูนย์เข้าไปต่อท้ายอีกสามหลัก เช่นใครสอบได้640คะแนน”

          “จะกลายเป็นเงิน 640,000 บาท เป็นค่าตอบแทนสำหรับผู้สอบผ่านในครั้งนี้ สำหรับผู้สอบไม่ผ่านจะได้รับเงินด้วยการเติมศูนย์เข้าไปหนึ่งหลัก”

          “เช่นใครสอบได้420คะแนน จะกลายเป็นเงิน 4,200บาท สำหรับคนสอบไม่ผ่านมารับเช็คจากฉันแล้วกลับบ้านได้เลย อีกสองปีค่อยมาทดแบบทดสอบอีกครั้ง”

          “จะมีการทำแบบทดสอบแบบนี้อีกสองครั้ง หากใครยังสอบไม่ผ่านอีก รอร่วมงานกันอีกทีตอนอายุยี่สิบแล้วกันนะ บางงานจำเป็นต้องอาศัยไหวพริบและทักษะจิตวิทยาด้วย”

          ระหว่างการอธิบายนั้นบุตรลำดับหนึ่งตระกูลภูทนินทร์ได้เขียนเช็คเงินสดสำหรับผู้สอบไม่ผ่านไว้ครบทั้งหมดทุกคน ไม่ว่าใครจะสอบผ่านหรือไม่ผ่านก็อยากให้เงินเป็นค่าเสียเวลาเหมือนกัน

          ผู้สอบผ่านในวันนี้ก็ไม่ได้หมายความว่าจะได้ร่วมงานเร็วขนาดนั้น ต้องผ่านการทดสอบช่วงหกเดือนนี้ไปให้ได้ หากใครไม่ผ่านก็ต้องวนกลับมาสอบใหม่เหมือนคนอื่น

          “ผมมีน เป็นพ่อบ้านส่วนตัวของคุณชายใหญ่”

          “หลังจากนี้ผมจะเป็นคนอธิบายทุกอย่างแทนเอง เนื่องจากคุณชายใหญ่ต้องเซ็นเอกสารอนุมัติจำนวนมาก ไม่น่าสะดวกแล้วครับ แต่ทุกอย่างยังอยู่ในห้องทำงานแห่งนี้โปรดวางใจ”

          มีนค่อนข้างมีไหวพริบมากกว่าใคร เลยได้รับเลือกให้มาเป็นพ่อบ้านส่วนตัวของทายาทลำดับต่อไปของตระกูล ทั้งกิริยา มารยาท รวมถึงการประเมินสถานการณ์ถือว่าเฉียบขาดมาก

“พวกคุณทั้งสี่จะต้องเข้ารับการอบรมฝึกงานชั่วคราว ตลอดหกเดือนนี้ จะต้องทำงานตามตารางที่ผมเป็นคนจัดไว้ให้ครับ มีโอกาสทำผิดพลาดได้ทั้งหมดหกครั้ง”

          “งานทุกอย่างเป็นงานภายในตระกูล ยังไม่ใช่งานของบริษัท เพราะฉะนั้นความผิดพลาดจะไม่รั่วไหลออกไปยังภายนอก”

          “หากทำผิดครบหกครั้งจะต้องวนกลับไปสองใหม่ในอีกสองปีข้างหน้า มีโอกาสสอบใหม่อีกสองครั้ง หลังจากนั้นถ้าสอบไม่ผ่านค่อยกลับมาร่วมงานอีกทีตอนอายุยี่สิบครับ”

          “สำหรับน้องชายทั้งสองของพวกคุณมีโอกาสผิดพลาดได้ทั้งหมดสิบสองครั้ง หากมีอีกครั้งก็จะต้องวนกลับไปสอบใหม่เช่นกันครับ เกณฑ์นี้จะคงอยู่จนกว่าผู้เข้าร่วมสอบจะอายุครบสิบห้าปี จะเหลือเกณฑ์ผิดหกครั้งเช่นกัน”

          “หากสงสัยตรงไหน สามารถสอบถามได้เลยครับ” มีนจัดแจงอธิบายทุกอย่างจนหมด แต่อยากให้ใครสักคนถามออกมา อาจจะไม่เข้าใจหัวข้อบางอย่างก็ได้

          “ระหว่างทำการทดสอบตลอดหกเดือนนี้ เป็นการฝึกงานแบบไปกลับหรือว่าเป็นการอาศัยอยู่ที่นี่ครับ” ชัชวินถามตรงประเด็น

“อาศัยอยู่ที่นี่ครับ”

          “ระหว่างนี้อาหารการกิน เสื้อผ้า ทุกอย่างเป็นใครเป็นคนออกค่าใช้จ่ายครับ” จิรายุเป็นฝ่ายถามบ้าง

          “ตระกูลภูนินทร์เป็นผู้รับผิดชอบทุกอย่าง”

          “เวลาพักเที่ยงกับเลิกงานเหมือนกันครับ หรือแตกต่างกันตามอายุ” ชินภัทรเริ่มถาม

          “เป็นคำถามที่ดีครับ คุณชินภัทร ขอตอบว่าแตกต่างกันแน่นอนเพราะคุณยังเด็กเกินกว่าจะต้องอดทนนอนดึกแบบพวกเรา นอนภายในสี่ทุ่มและเริ่มตื่นแปดโมงเช้า”

          “ส่วนของทางฝั่งพี่ชายคุณจะเป็นนอนภายในเที่ยงคืนและเริ่มตื่นแปดโมงเช้าเหมือนกัน”

          มีนตัดสินใจตอบอย่างละเอียดเพราะพวกเขายังเด็กเกินกว่าจะต้องอดนอนโดยไม่จำเป็น