ตอนที่ 2: รอยเลือดบนผ้าไหมและเสียงโหยหวนของหุบเขา - 2

ในเวลาเดียวกันที่ด้านหลังห้องโถง ลุงเต่า น้าปู และแม่ปลาไม่ได้นั่งเฉย ๆ พวกเขาเห็นเหตุการณ์ทั้งหมดผ่านม่านกันลม

"ไอ้วาเลนไทน์มันติดกับแล้ว ยัยรูทนั่นมันปีศาจชัด!" น้าปูสบถพลางรีบคว้าย่ามที่บรรจุระเบิดแป้งและพริกไทยขึ้นมา

"เราต้องดึงความสนใจทหารพวกนั้น ไม่งั้นไอ้หนุ่มนั่นโดนสับเป็นหมูบะช่อแน่" ลุงเต่าที่ปกติจะดูเชื่องช้ากลับคว้าตะหลิวเหล็กขนาดยักษ์และฝาหม้อน้ำมันร้อน ๆ ออกมาอย่างคล่องแคล่ว

"แม่ปลา! เจ้าไปเตรียมทางระบายน้ำหลังระเบียงนะ ข้ากับน้าปูจะลุยเข้าไปเอง"

ความตลกที่เคยมีหายไปเหลือเพียงความบ้าระห่ำที่ดูเหมือนจะเป็นมุกตลกที่ขำไม่ออก น้าปูวิ่งพรวดเข้าไปกลางวงล้อมทหารแล้วขว้างระเบิดพริกไทยใส่กองไฟในเตาผิง แสงสีส้มวาบขึ้นพร้อมกับควันสีดำที่ทำให้ทุกคนในโถงเริ่มจามและสำลักอย่างรุนแรง

"เอ้า ไฟไหม้! ใครไม่อยากตายรีบหนีเร็ว"

ลุงเต่าตะโกนพลางเอาฝาหม้อฟาดเข้าที่หัวของทหารยามที่กำลังจะแทงวาเลนไทน์จากด้านหลัง เสียง 'เคร้ง' ดังสนั่นพร้อมกับร่างทหารที่ร่วงลงไปนอนวัดพื้น

"โทษทีนะไอ้น้อง ฝาหม้อข้ามันแข็งกว่าหัวเจ้านิดหน่อย!"

ท่ามกลางกลุ่มควันที่หนาทึบและเสียงไอโขลกของเหล่าขุนนางผู้สูงศักดิ์ วาเลนไทน์อาศัยจังหวะนี้พุ่งเข้าหาอาลีเซียที่กำลังยืนเคว้งคว้าง เขาไม่ได้สวมกอดหรือเอ่ยคำหวาน แต่เขากระชากสายสร้อยทองคำที่มีตราประจำพระองค์ออกจากคอนางอย่างแรง

"หนีไป! องค์หญิง ท่านต้องอยู่เพื่อล้างมลทินให้ข้า"

เขาผลักนางเข้าไปหาแม่ปลาที่มารับช่วงต่อพอดี แววตาของวาเลนไทน์เปลี่ยนไป มันไม่ใช่สายตาของชายที่ยอมสละชีพเพื่อรัก แต่มันคือสายตาของนักล่าที่ถูกต้อนจนมุมและพร้อมจะทำลายทุกอย่างเพื่อให้คนสำคัญรอดชีวิต

วาเลนไทน์ถอยไปจนถึงระเบียงชั้นสูงสุดของปราสาท ซึ่งเบื้องล่างคือหน้าผาที่ตัดดิ่งสู่หุบเขาปีศาจพยาบาทที่มืดมิดและมีเสียงลมหวีดหวิวประดุจเสียงร้องของวิญญาณ ดาดาสตามมาติด ๆ พร้อมทหารธนู

"หมดทางหนีแล้ว วาเลนไทน์ ยอมจำนนซะ แล้วข้าจะให้เจ้าตายอย่างรวดเร็ว"

ดาดาสตะคอกพลางสั่งให้ทหารยิงธนูใส่ วาเลนไทน์ถูกลูกธนูปักเข้าที่ไหล่ซ้าย เลือดสีแดงเข้มไหลซึมผ่านชุดองครักษ์สีเงินจนดูเด่นชัดในความมืด เขาหันกลับไปมองอาลีเซียเป็นครั้งสุดท้ายที่ถูกแม่ปลาลากตัวหายเข้าไปในมุมมืดของปราสาท

"ข้าไม่ได้กบฏ... แต่ข้าคือความจริงที่พวกเจ้ากลัว"

วาเลนไทน์ตะโกนพร้อมกับตัดสินใจทำสิ่งที่ไม่มีใครคาดคิด เขาไม่ได้พุ่งเข้าใส่ดาดาสเพื่อแลกชีวิต แต่เขาทิ้งตัวหงายหลังลงจากระเบียงสูงชัน ร่างของเขาจมหายไปในทะเลหมอกและแรงลมที่บ้าคลั่ง เสียงกระแทกกับกิ่งไม้และโขดหินเบื้องล่างดังสะท้อนกลับมาเป็นระยะ ๆ จนกระทั่งความเงียบสงัดเข้ามาแทนที่ ดาดาสเดินไปชะโงกดูที่ขอบระเบียง เห็นเพียงความว่างเปล่าที่ลึกสุดหยั่ง "

มันไม่รอดหรอก... ไม่มีใครรอดชีวิตจากหุบเขาปีศาจได้"

ดาดาสกล่าวด้วยน้ำเสียงเย็นชาพลางหันไปสั่งทหารให้ไปจับตัวอาลีเซียมาขังไว้ฐานร่วมมือกับกบฏ

ทว่าที่ก้นบึ้งของหุบเขา ในหมู่บ้านเร้นลับที่ซ่อนตัวอยู่ใต้สายหมอก เอเลน่า หญิงสาวในชุดผ้าฝ้ายเรียบง่ายกำลังเก็บสมุนไพรอยู่ริมลำธาร นางได้ยินเสียงฝีเท้าหนัก ๆ ของบางอย่างที่ร่วงหล่นลงมาปะทะพุ่มไม้ นางรีบวิ่งไปดูและพบร่างของชายหนุ่มที่อาบไปด้วยเลือดและลูกธนู

"วิญญาณที่ถูกทอดทิ้งมาถึงแล้วหรือ..."

นางพึมพำพลางใช้มือเรียวแตะที่ชีพจรของวาเลนไทน์ที่เต้นแผ่วเบา ประตูสู่โลกใหม่ของวาเลนไทน์เปิดออกพร้อมกับการสูญสิ้นเกียรติยศทั้งหมดจากโลกเก่า ในขณะที่อาลีเซียที่ถูกขังอยู่ในห้องมืดเริ่มตระหนักว่า นางจะไม่ใช่วิหคทองคำที่อ่อนแออีกต่อไป นางจะกลายเป็นกุหลาบเหล็กที่มีหนามอาบยาพิษเพื่อรอวันล้างแค้นให้ชายที่นางคิดว่าตายไปแล้ว