ตอนที่ 2: รอยเลือดบนผ้าไหมและเสียงโหยหวนของหุบเขา - 1

แสงสว่างจากโคมระย้าคริสตัลที่เคยดูนุ่มนวลบัดนี้กลับสะท้อนเข้าตาของวาเลนไทน์จนดูประดุจเข็มเงินนับพันที่ทิ่มแทงหัวใจ องครักษ์หนุ่มไม่ได้สนใจเสียงเพลงวอลซ์ที่เริ่มบรรเลงจังหวะเร่งเร้า หรือเสียงหัวเราะที่ไร้แก่นสารของเหล่าขุนนางอีกต่อไป ประสาทสัมผัสทั้งหมดของเขาพุ่งเป้าไปที่จอกทองคำในหัตถ์ของอาลีเซีย และสายตาที่พร่ามัวแต่เต็มไปด้วยความมาดร้ายของรูทที่หลบอยู่หลังเสาหิน

อากาศในโถงใหญ่ดูเหมือนจะหนาแน่นขึ้นจนเขาหายใจติดขัด วาเลนไทน์สัมผัสได้ถึงแรงสั่นสะเทือนจาง ๆ ในกระแสลม มันคือกลิ่นของความตายที่ซ่อนอยู่ในน้ำองุ่นเลิศรส

เขารู้ดีว่าหากเขาก้าวออกไปตอนนี้ ตำแหน่งองครักษ์หลวงที่เขาสร้างมาทั้งชีวิตจะมลายสิ้น และเขาจะถูกตราหน้าว่าเป็นคนบ้าที่กล้าทำลายพิธีเปิดน้ำพุศักดิ์สิทธิ์ ทว่าเมื่อเห็นริมฝีปากบางของเจ้าหญิงกำลังจะสัมผัสขอบจอก สัญชาตญาณที่อยู่เหนือเหตุผลก็ระเบิดออก

วาเลนไทน์ไม่ได้เดินเข้าไปอย่างสุภาพตามระเบียบวินัย แต่เขาพุ่งตัวออกไปราวกับลูกธนูที่หลุดจากคันศร กายของเขาปะทะกับทหารยามสองคนที่ยืนคุมเชิงอยู่จนล้มกลิ้งไปคนละทิศละทาง เสียงเกราะเหล็กกระทบพื้นหินอ่อนดังกัมปนาทกลบเสียงดนตรีทั้งหมดในพริบตา

"อย่าดื่มนะพะยะค่ะ"

วาเลนไทน์ตะโกนก้อง เสียงของเขาแหบพร่าและเต็มไปด้วยความตื่นตระหนกซึ่งไม่เคยปรากฏมาก่อนในชีวิตชายผู้เย็นชา เขาพุ่งเข้าประชิดตัวอาลีเซียก่อนที่นางจะทันได้กลืนของเหลวนั้นลงไป มือหนากระชากจอกทองคำออกจากหัตถ์ของนางอย่างแรงจนไวน์สีแดงฉานสาดกระจายไปทั่วชุดราตรีผ้าไหมปักดิ้นทอง ราวกับเลือดที่พุ่งกระฉูดออกมาจากบาดแผลที่ไม่มีใครเห็น

อาลีเซียเบิกตากว้าง ร่างกายของนางแข็งทื่อด้วยความตกตะลึง ในขณะที่ดาดาสซึ่งยืนอยู่ข้าง ๆ กลับแสยะยิ้มออกมา นี่คือสิ่งที่เขาเฝ้ารอ วินาทีที่วาเลนไทน์ทำลายตัวเองด้วยความรักที่โง่เขลา

"กบฏ! วาเลนไทน์เป็นกบฏ มันพยายามปลงพระชนม์เจ้าหญิง"

เสียงของดาดาสแหลมสูงและทรงพลังราวกับเสียงนกแร้งที่ร้องเรียกฝูง ทันใดนั้น ทหารองครักษ์นับสิบนายที่ซุ่มอยู่ในมุมมืดก็ชักดาบออกมาพร้อมกันโดยไม่ต้องรอคำสั่งขุนนางผู้ใหญ่

อาลีเซียพยายามจะอ้าปากอธิบายว่าวาเลนไทน์เพิ่งช่วยชีวิตนางไว้ แต่นางกลับพบว่าไม่มีเสียงใดหลุดออกมา ความกดดันมหาศาลและสายตาอาฆาตจากรอบทิศทำให้ขากรรไกรของนางสั่นพร่า วาเลนไทน์ไม่ได้ถอยหลัง เขาชักดาบก้ามปูออกมาตั้งรับ แต่คราวนี้ปลายดาบของเขาไม่ได้ชี้ไปที่ศัตรูของอาณาจักร แต่มันชี้ไปที่เพื่อนร่วมตายที่เขาเคยร่วมรบมาด้วยกัน

"ในจอกนั้นมียาพิษ ข้าเห็นรูทใส่บางอย่างลงไป"

วาเลนไทน์ประกาศเสียงกึกก้อง แต่คำพูดของเขากลับถูกลบเลือนด้วยเสียงกรีดร้องอย่างมีจริตของรูทที่วิ่งออกมาหมอบแทบเท้าดาดาส

"โกหก องครักษ์วาเลนไทน์บังคับให้ข้าทำแผนร้าย แต่ข้าไม่ยอม เขาจึงโกรธแค้นและพยายามทำร้ายองค์หญิงเอง ท่านดาดาสช่วยข้าด้วย เขายังทำข้าท้องแล้วคิดจะทิ้งไปหาคนอื่น"

คำลวงที่เตรียมมาอย่างดีระเบิดลงกลางโถงพิธีราวกับระเบิดเพลิง เหล่าขุนนางเริ่มซุบซิบด้วยความรังเกียจ อาลีเซียรู้สึกราวกับโลกทั้งใบถล่มลงมาทับหน้าอก ความเจ็บปวดจากการถูกหักหลังโดยคนสนิทและการถูกป้ายสีใส่ชายที่นางรักนั้นรุนแรงจนนางแทบจะล้มทั้งยืน

ดาดาสก้าวไปข้างหน้าอย่างผู้ชนะ เขาคว้าดาบจากทหารคนหนึ่งแล้วฟาดลงมาที่วาเลนไทน์ด้วยความบ้าคลั่ง

"ไอ้คนชั้นต่ำ! เจ้าบังอาจทำร้ายเกียรติของหญิงสาวและราชวงศ์ไปพร้อมกัน วันนี้เลือดของเจ้าต้องล้างพื้นหินอ่อนนี้!"

การต่อสู้เริ่มต้นขึ้นอย่างรุนแรงและรวดเร็ว วาเลนไทน์ต้องรับมือกับดาบนับสิบเล่มพร้อม ๆ กับการถอยร่นไปทางระเบียง ทิศทางของเรื่องเปลี่ยนไปอย่างถาวร จากชายผู้ถูกยกย่อง กลายเป็นสุนัขจนตรอกที่มีเพียงดาบในมือและหัวใจที่แตกสลายเป็นสิ่งสุดท้ายที่เหลืออยู่