ตอนที่ 1: วิหคทองคำในกรงแก้ว

มันเป็นคำสั่งง่าย ๆ แต่สำหรับคนสองคน มันคือความห่วงใยที่แลกมาด้วยชีวิต ทว่าจังหวะนั้นเอง แสงสว่างจากโคมระย้ากลับทาบทับลงบนร่างของบุรุษอีกคนหนึ่งที่เดินแทรกเข้ามา

“แหม... ทรงเมตตาต่อคนเฝ้าประตูจริง ๆ นะเพคะองค์หญิง”

เสียงที่เต็มไปด้วยเสน่ห์อันร้ายกาจดังขึ้น ดาดาส เสนาบดีหนุ่มในชุดขุนนางสีม่วงเข้มปักดิ้นเงินเดินเข้ามากุมหัตถ์ของอาลีเซียขึ้นมาจุมพิต แววตาของเขาไม่ได้มองที่มือของนางแต่มองข้ามไปยังวาเลนไทน์ด้วยความเหยียดหยาม

“แต่ในงานฉลองที่ยิ่งใหญ่เช่นนี้ สิ่งที่พระองค์ควรสนใจคือการเต้นรำเปิดงานกับข้า มากกว่าการคุยกับทาสเฝ้ายามนะพะยะค่ะ”

วาเลนไทน์กำหมัดแน่นจนข้อศอกสั่น แต่เขาทำได้เพียงก้มหน้ามองพื้น ดาดาสจงใจเหยียบชายผ้าคลุมขององครักษ์หนุ่มขณะที่จูงมืออาลีเซียออกไปกลางฟลอร์เต้นรำ อาลีเซียหันไปมองวาเลนไทน์ด้วยสายตาที่เปี่ยมไปด้วยความเจ็บปวด แต่นางไม่สามารถปฏิเสธดาดาสได้ต่อหน้าแขกเหรื่อนับพัน

“ท่านดาดาส ท่านกำลังทำให้องครักษ์ของข้าอึดอัด” อาลีเซียกระซิบขณะที่ดนตรีเริ่มบรรเลงจังหวะวอลซ์

ดาดาสยิ้มกว้าง รอยยิ้มนั้นไปไม่ถึงดวงตา

“อึดอัดหรือพะยะค่ะ? ข้าว่าเขาน่าจะ ‘สำนึก’ มากกว่า ว่าสุนัขเฝ้าบ้านไม่ควรคิดจะมองดวงจันทร์... กุหลาบที่ถูกปลูกในที่สูง หากตกลงมาในโคลน มันจะหมดค่าไปทันที และข้า... จะไม่ยอมให้กุหลาบดอกนี้แปดเปื้อนเด็ดขาด”

อาลีเซียรู้สึกเย็นสันหลังวาบ คำพูดของดาดาสไม่ใช่คำเตือน แต่มันคือคำประกาศสงคราม

ขณะที่เบื้องบนกำลังร่ายรำไปกับความเสแสร้ง เบื้องล่างที่ห้องครัวหลวงกลับดุเดือดไปด้วยความวุ่นวาย ลุงเต่า ที่กำลังสับกระดูกแกะอย่างเมามันหยุดมือพลางปาดเหงื่อ

“เห้ย! น้าปู น้ำเกรวี่สูตร ‘แบร์นาญอส 200 ปี’ ของข้าน่ะ ใส่เกลือหรือยัง ทำไมรสชาติมันเหมือนน้ำล้างเท้าขุนนางแบบนี้วะ”

น้าปู ที่กำลังจัดจานกุ้งมังกรตะโกนตอบ

“ใส่แล้วโว้ยลุง แต่เมื่อกี้เห็น แม่ปลา เดินผ่านไป ไม่รู้มันแอบเอาน้ำมะนาวมาสาดใส่ประชดใครหรือเปล่า”

แม่ปลา เดินถือถาดเครื่องดื่มเข้ามาพร้อมกะพริบตาปริบ ๆ

“ใครจะไปทำแบบนั้นล่ะจ๊ะพี่ชาย ข้าแค่เห็นยัยรูทนางกำนัลหน้าจิกนั่นแอบลัดเลาะมาแถวห้องเก็บยาสมุนไพรหลวง ข้าเลยใจคอไม่ดี แอบตามไปดูเห็นนางรับห่ออะไรบางอย่างมาจากคนของท่านดาดาส”

ลุงเต่าและน้าปูหยุดมือทันที ความตลกโปกฮาสลายไปเหลือแต่ความตึงเครียด

“ห่ออะไร ยาพิษเหรอ?”

“ข้าไม่รู้ แต่นางดูรนรานมาก” แม่ปลาลดเสียงลง

“ข้าว่าคืนนี้งานฉลองคงไม่ได้จบลงด้วยเสียงพลุแน่ ๆ พวกเราต้องรีบส่งข่าวให้ไอ้วาเลนไทน์มันรู้ตัว”

ทันใดนั้น ประตูห้องครัวก็ถูกผลักเปิดออก รูทเดินเข้ามาด้วยท่าทางสงบนิ่งจนดูผิดปกติ

“คุยอะไรกันอยู่รึ? พวกเจ้ามีหน้าที่ทำอาหารก็ทำไป อย่ามาสอดรู้สอดเห็นเรื่องของเจ้านาย” นางเดินไปที่โต๊ะวางเครื่องเสวยของอาลีเซีย แล้วหยิบจอกทองคำขึ้นมา

“นี่คือไวน์ที่จะถวายองค์หญิงในพิธีเปิดน้ำพุศักดิ์สิทธิ์ ข้าจะตรวจสอบเองพวกเจ้าไม่ต้องยุ่ง”

รูทแอบหันหลังให้ทุกคน มือของนางสั่นเล็กน้อยขณะที่เทผงยาสีขาวละเอียดลงในจอกไวน์ แววตาของนางที่สะท้อนอยู่ในถาดทองคำเต็มไปด้วยความสับสนและความกลัว ‘วาเลนไทน์... ถ้าเจ้าไม่รักข้า ข้าก็จำเป็นต้องทำให้เจ้าพินาศไปพร้อมกับนาง’

เสียงกลองมโหรีดังขึ้นเป็นสัญญาณพิธีการสำคัญ อาลีเซียและดาดาสเดินนำขบวนมายังกลางโถงเพื่อรับเครื่องเสวยศักดิ์สิทธิ์ อาลีเซียชำเลืองมองไปยังวาเลนไทน์ที่ยืนเฝ้าอยู่ไม่ไกล วาเลนไทน์พยายามส่งสัญญาณเตือนบางอย่างด้วยการขยับมือเบา ๆ แต่ดาดาสกลับจงใจบังสายตานั้นไว้

“เชิญพะยะค่ะองค์หญิง เพื่อความรุ่งโรจน์นิรันดร์ของแบร์นาญอส” ดาดาสยื่นจอกไวน์ส่งให้อาลีเซียด้วยรอยยิ้มมฤตยู

อาลีเซียรับจอกมา มือของนางสั่นเทา ความรู้สึกสังหรณ์ใจบางอย่างบอกนางว่า นี่อาจจะเป็นจิบสุดท้ายในฐานะเจ้าหญิง และรุ่งอรุณที่กำลังจะมาถึง... ชีวิตของนางและวาเลนไทน์จะดิ่งลงสู่หุบเขาแห่งโศกนาฏกรรมที่ไม่มีวันกลับมาเหมือนเดิมได้อีก

นางยกจอกขึ้นจรดริมฝีปาก ท่ามกลางสายตาที่บ้าคลั่งของดาดาส และน้ำตาที่เอ่อล้นของรูทที่ซ่อนตัวอยู่หลังม่าน