ตอนที่ 2

“ถอดกางเกงออก” เทียนกัดริมฝีปากตัวเองจนรู้สึกเจ็บแต่เมื่อมาขนาดนี้แล้วจะให้เขาถอยมันก็ทำไม่ได้ เทียนจึงยอมใช้มือสั่น ๆ ของตัวเองปลดกางเกงสแล็คลงอย่างช้า ๆ แต่ดูเหมือนจะไม่ทันใจคนด้านหลัง เทียนถึงได้ยินเสียงสบถออกมาจากปากทิวา ก่อนจะยื่นมือมาดึงมันลงทีเดียวทั้งชั้นนอกและชั้นใน ถึงจะหันหลังอยู่แต่ความรู้สึกอายมันก็มีเข้ามาบ้างถึงอารมณ์ที่มีอยู่ตอนนี้มันจะท่วมท้นอยู่มากก็ตามที

“พอแบบนี้ทำเป็นอาย...ทีเดินตามผู้ชายไม่เห็นคิด ทำตัวเองให้พร้อมซะอย่าช้า” เสียงคำสั่งที่ไม่ค่อยเต็มใจดังออกมาจากริมฝีปากหนา

เทียนส่งมือตัวเองไปด้านหลังรับรู้ถึงของเหลวที่ไหลออกมาเปื้อนที่ซอกขาตัวเอง มันเหนียวเหนอะหนะจนไม่กล้าสัมผัสมันน่าอายนะที่ต้องมารู้ว่า มีคนยืนมองเราช่วยตัวเองจากทางด้านหลังแบบนี้

“อื้อ” นิ้วชี้เรียวค่อย ๆ ส่งเข้าไปภายในช่องทางที่เปียกแฉะความรู้สึกมันยากจะอธิบาย ไม่ใช่ว่าเขาไม่เคยช่วยตัวเองแต่การช่วยตัวเองแล้วมีคนยืนมองอยู่แบบนี้มันคือครั้งแรก

เสียงครางกระเส่าของคนที่พยายามช่วยตัวเองดังก้องอยู่ภายในเซลล์ประสาทของคนที่ยืนมองอย่างน่ารำคาญจนอดไม่ได้ที่จะปัดมือเล็ก ๆ นั้นออกให้พ้นทางก่อนจะรูดซิปกางเกงของตัวเองแล้วควักแกนกายที่ใหญ่โตพร้อมรบออกมาให้ได้หายใจ

“พอ...ฉันจะถามอีกครั้ง” เขาเอ่ย “ต้องการแบบนี้จริง ๆ ใช่ไหม” ทิวาอยากจะถามให้แน่ใจก่อนที่จะลงมือทำอะไรลงโดยไม่ยั้งคิด ส่วนตัวของเทียนเองเขารู้ดีว่าคงกลับลำตอนนี้ไม่ได้แล้ว เมื่อร่างกายของเขามันเริ่มโหยหาสิ่งรองรับอารมณ์ท่วมท้นออกมาจนแทบจะรอไม่ไหว การพยักหน้ายอมรับกับสิ่งที่จะเกิดขึ้นมันจึงเป็นคำตอบสุดท้ายของโอเมก้าอย่างเขา

“อย่ามาเรียกร้องหาความรับผิดชอบทีหลังก็แล้วกัน”

“ระ...เราไม่ทำแบบนั้นหรอก” เทียนตอบออกไปด้วยเสียงที่สั่นเครือจนได้ยินเสียง เหอะ จากคนด้านหลัง

“ขอให้มันจริง” ทิวาพูดแค่นั้นก่อนจะจับเข้าที่สะโพกของอีกฝ่าย เทียนรับรู้ถึงสิ่งแปลกปลอมที่เสียดสีอยู่ด้านหลัง ทิวาตบแกนกายลงมาที่ก้นของเขาอย่างแรง ทำให้รู้ว่าใบหน้านิ่ง ๆ ที่เหมือนไม่มีอารมณ์ร่วมแต่กลับแข็งเป็นหินไปแล้วในตอนนี้

มือหนาจับสะโพกของเทียนแอ่นเข้ารับกลับสิ่งที่แข็งขืนอันใหญ่ ทิวากดส่วนหัวนั้นเข้ามาภายในตัวของเทียมจนรู้สึกผวานิ้วมือจิกเข้ากับกำแพงเพื่อระบายอารมณ์ที่เริ่มมีมากขึ้น แถมยังเริ่มขยับทันทีโดยที่ไม่รอให้เขาได้ตั้งตัวก่อนเลย

“อ๊ะ...เดี๋ยว อื้อ” เสียงครางแผ่ว มาพร้อมเสียงหอบเอ่ยออกไปขอร้องคนด้านหลัง ให้รอก่อนแต่เหมือนมันจะไม่ได้ผลเพราะแรงที่ส่งกลับมามันมากเกินจะรับไหวจริง ๆ ความจุกเสียดก่อนหน้าเริ่มแปลเปลี่ยนเป็นความเสียวซ่านจนเทียนเองก็เพ้อส่วนสะโพกกลับไป ทิวาเห็นแบบนั้นก็ห้ามใจไม่ไหวจึงได้ยินเสียงคำรามในลำคอเหมือนเย้ยหยันหรือพอใจจากอีกฝ่าย

“ปากบอกเดี๋ยว...แต่เอวส่วนเข้ามาไม่หยุดเลยนะ” ที่เราพูดจบก่อนจะกระแทกเข้ามาทีเดียวจนมิดลำขาของเขาสั้นภาพตัวอย่างตัวไว้ไม่อยู่ถ้าไม่ใช่ว่าทิวาพยุงสะโพกเข้าไว้

“อื้อ ยะ...อย่ากัดอ๊ะ...ทิวา”

กึก

อยู่ ๆ สะโพกที่ขยับรัวเร็วก็หยุดตัวลงพร้อมเสียหอบและแรงกดดันของฟีโรโมนคนด้านหลัง

“รู้จักชื่อฉันได้ยังไง!” ทิวาเอ่ยถามออกไปอย่างไม่ชอบใจนัก ความรู้สึกของเขาตอนนี้เริ่มคิดไม่ตกแล้วว่า โอเมก้า ตรงหน้าไปสืบเรื่องเขามามากแค่ไหน

“รู้มาจากเหนือ...ดาวเหนือ” เทียนบอกไปด้วยเสียงตะกุกตะกักเพราะไม่แน่ใจว่ามันเป็นเรื่องดีหรือเรื่องร้ายที่เขาได้รู้จักชื่อของคนนี้หรือว่า ทิวาไม่ชอบให้คนอื่นที่ไม่สนิทรู้จักตัวเอง

และสิ่งที่ได้ยินออกจากปากของอีกฝ่ายมันยิ่งตอกย้ำความรู้สึกของเขาที่มีต่ออีกคนให้แย่ลงไปอีก

“คงจะจับฉันสินะถึงไปถามเรื่องของฉันจากคนอื่น” ในใจของเทียนตอนนี้ร้องบอกอีกฝ่ายไปแล้วว่า...

ทิวากำลังเข้าใจเขาผิด มันไม่ใช่แบบนั้น

แล้วจู่ ๆ สะโพกที่หยุดไปก็กลับมากระแทกเขาไม่ยั้งเผลอ ๆ เหมือนจะแรงกว่าตอนแรกอีกด้วยซ้ำจนตัวเขาเองต้องรีบร้องปราม

“แรง...แรงไป อ๊ะ อ๊ะ”

“จะได้สมใจกับที่ตามฉันมานานยังไงล่ะ” ยิ่งพูดแรงส่งก็ยิ่งมากขึ้น จนตัวคนรองรับโยกไหวไปตามแรง ขาทั้งสองข้างสั่นเทาแทบจะยืนไม่อยู่ในที่สุดการปลดปล่อยครั้งแรกของเทียนจะมาถึงส่งผลให้ช่องทางด้านหลังขมิบรัดตัวแรงขึ้นจนทิวาเองจะแทบกลั้นเอาไว้ไม่อยู่

“สงสัยคงจะอยากมากถึงได้เสร็จเร็วขนาดนี้” เทียน กัดริมฝีปากตัวเองสะกดกลั้นทุกความรู้สึกที่มีต่อคู่ของตัวเอง แล้วพยายามตั้งคำถามกับตัวเองว่า...

นี่น่ะเหรอที่เขาเรียกว่าคู่แห่งโชคชะตาที่ใคร ๆ ก็บอกว่ามันวิเศษหากคนสองคนได้มาพบกัน

ทำไมเขาถึงไม่ได้รู้สึกแบบนั้นเลยล่ะ ไม่เห็นรู้สึกวิเศษแต่ที่รู้สึกตอนนี้มีเพียงความรังเกียจในตัวเอง เกลียดที่เป็นแบบนี้ เกลียดที่เป็น โอเมก้า ที่ยับยั้งชั่งใจอะไรก็ไม่ได้ เกลียดที่ตัวเองอ่อนแอ เกลียดที่ตัวเองไม่กล้าเดินเข้าไปบอกว่าตัวเองเป็นใครกับเขา

“ฮึก...” เสียงสะกดกลั้นแรงสะอื้นทำให้ทิวานึกแปลกใจ

“จะร้องทำไม อย่ามาทำให้เสียอารมณ์” ทิวาพูดเหมือนไม่พอใจก่อนจะส่งแรงสุดท้ายเข้ามาแล้วก็รู้สึกได้ว่ามีสิ่งแปลกปลอมกำลังไหลอยู่ภายในช่องทางของตัวเอง

“อืมมม...เสียวดีเป็นบ้าเลย” ทิวารีบถอดแกนกายของตัวเองออกทันทีเพราะกลัวว่าจะเผลอ น๊อต ใส่อีกฝ่าย เพราะความฉุกละหุกทำให้พวกเขาไม่ได้ป้องกันแล้วมันมีความเสี่ยงสูงถ้าเขาไม่รีบถอดมันออกเขาอาจจะทำให้ โอเมก้า คนนี้ท้องก็ได้ซึ่งมันไม่ใช่สิ่งที่เขาต้องการ

พรึ่บ

พอทิวาปล่อยมือออกจากสะโพก ขาเจ้ากรรมที่มันไม่มีแรงก็ทรุดฮวบลงไปนั่งกับพื้นก้มหน้ามองน้ำกรามสีขาวขุ่น ที่ไหลออกมาจากช่องทางของตัวเองจนน่าอับอาย ความรู้สึกมากมายมันก่อตัวขึ้นจนน่าแขยงในตัวเองเทียนอยากออกไปจากที่นี่ไม่กล้าแม้แต่จะเงยหน้ามองอีกคนแต่เสียงรูดซิปจากทิวาที่ยืนอยู่ตรงหน้าทำให้เขาลองเงยหน้าขึ้นไปมองและเห็นสายตานิ่งเฉยนั้นกำลังมองกลับมาที่ตนเองเช่นกัน

“ถ้าเป็นไปได้อย่ามาที่นี่อีก”

“.....”

“เจอหน้าก็ห้ามทักห้ามพูดถึงเรื่องนี้เป็นอันขาด” เขาพูดไว้แค่นั้นก่อนจะเดินออกไปเทียนหยดก้มหน้าปล่อยน้ำตาออกมาอย่างห้ามไม่อยู่ มือเลื่อนขึ้นไปเปิดน้ำจากฝักบัวให้ช่วยชำระล้างความน่าขยะแขยงออกไปจากร่างกาย เขานั่งร้องไห้อยู่แบบนั้นนานหลายนาทีก่อนจะได้ยินเสียง ชโลทร ที่ดังอยู่หน้าประตู