Chapter 6 [บททดสอบด่านแรกของชีวิต]

Chapter 6 [บททดสอบด่านแรกของชีวิต]

อีกฟากหนึ่ง...รถตู้สีดำทึบได้ขับออกมาจากหลังโรงแรมแล้วจอดที่ป่ารกข้างทาง

“นี่แกจะพาฉันไปไหน ได้เงินแล้วก็ปล่อยฉันไปสิ คุณคชินทร์รอฉันอยู่!” 

“หึ!” ชายร่างสูงที่นั่งอยู่ด้านหน้า หันเสี้ยวหน้ามาทางด้านหลังแล้วดึงกรอบแว่นสีดำออก “ฉันไม่ต้องการเงิน”

“แล้วแกต้องการอะไร”

“เงินฉันมีมากพอแล้ว เธอคิดว่าฉันต้องการอะไรล่ะ”

“ไอ้มาร์คัส ไอ้สัตว์นรก แกจงใจทำลายชีวิตฉันใช่ไหม!” กีรณาพุ่งเข้าไปบีบคอมาคัส แต่ถูกลูกน้องที่นั่งประกบข้างดึงร่างไว้ “ปล่อยฉันนะ! ฉันไม่ไปกับแก ไหนแกสัญญาว่าได้เงินแล้วจะไม่มายุ่งกับฉันอีกไง”

“เธอนี่มันโง่จริงๆกีรณา ฉันจะเอาไอ้เศษเงินนี่ไปทำไม สิ่งที่ฉันต้องการคืออะไร…เธอก็น่าจะรู้ดี” เรียวปากหยักกระตุกยิ้มให้สาวเจ้า จงใจยั่วโมโห กีรณากำมือแน่นด้วยความโกรธแค้นจนเล็บจิกเข้าเนื้อ

หล่อนโดนไอ้มาร์คัสหลอก!

ร่างบางโกรธจนน้ำตาไหลพราก โกรธที่มันพรากวันที่ดีที่สุดไปจากชีวิตของหล่อน ทั้งๆที่ตกลงกันแล้วว่าถ้าได้เงินหนึ่งร้อยล้าน มันจะไม่มายุ่งกับชีวิตของหล่อนอีก

ย้อนกลับไปเมื่อสองเดือนที่แล้ว วันที่หล่อนเรียนจบและกำลังจะกลับไปเข้าพิธีวิวาห์กับคนรัก หล่อนได้ไปเลี้ยงฉลองกับเพื่อนๆที่ไนท์คลับแห่งหนึ่งโดยไม่รู้ว่าวันนั้นจะกลายเป็นฝันร้ายที่สุดในชีวิต

รุ่งเช้าหล่อนตื่นขึ้นมาแล้วพบว่ากำลังนอนเปลือยกายอยู่ข้างๆไอ้มาคัส แถมมันยังแอบถ่ายคลิปสัมพันธ์สวาทเอาไว้ทั้งๆที่หล่อนไม่รู้เลยด้วยซ้ำว่ามันเกิดขึ้นได้อย่างไร

ใช่! หล่อนถูกไอ้มาร์คัสวางยา

หลังจากนั้นมันก็ใช้เรื่องคลิปข่มขู่มาตลอด เมื่อไหร่ที่หล่อนไม่ยอมไปหาแล้วมีอะไรกับมัน มันก็ขู่ว่าจะส่งคลิปนี้ไปให้คชินทร์ดู นั่นทำให้หล่อนตกอยู่ในกำมือของมันอย่างไม่ทันตั้งตัว รวมไปถึงเรื่องที่มันยังไม่อยากให้หล่อนแต่งงาน!

“แกก็รู้ว่าฉันรักคุณคชินทร์ ฉันกำลังจะแต่งงานกับเขา ทำไม ฮึก! ทำไมแกถึงทำร้ายฉันได้ขนาดนี้ แกต้องการอะไรไอ้สารเลว!”

“ต้องการให้เธอ…ยกเลิกงานแต่งซะ”

“ฉันทำไม่ได้ ฉันรักเขา ได้ยินไหมว่าฉันรักเขา! ได้โปรดปล่อยฉันไปเถอะ คุณคชินทร์รอฉันอยู่ ฮื้อๆๆ” หล่อนร่ำไห้สะอึกสะอื้นไม่หยุด ป่านนี้ในงานคงตามหาตัวหล่อนจนวุ่น คุณคชินทร์จะรู้หรือเปล่าว่าหล่อนถูกไอ้สาวเลวจับตัวไป “ขอร้องล่ะมาร์คัส ปล่อยฉันไปเถอะนะ อย่าทำร้ายกันอีกเลย…”

มาร์คัสนิ่งไปครู่หนึ่ง แววตาเยือกเย็นของเขากำลังซ่อนความเจ็บปวดเอาไว้ เสียงร่ำไห้ปานใจจะขาดนั้น ทำให้สันกรามหนาขบเข้าหากันแน่น ยิ่งทำให้เขาไม่อยากปล่อยหล่อนไป

“สามเดือน….ฉันจะปล่อยเธอไป” เขาตอบเสียงเบาหวิวโดยไม่หันกลับไปมองคนตัวเล็ก

“ว่าไงนะ!”

“ภายในสามเดือนถ้ามันยังรอเธออยู่ ฉันจะอนุญาติให้เธอแต่งงานกับมัน”

“ไอ้สวะ! แกไม่ใช่เจ้าชีวิตฉัน ปล่อยฉันเดี๋ยวนี้นะพวกชั่ว คอยดูเถอะ ถ้าฉันออกไปได้เมื่อไหร่ ฉันจะบอกคุณคชินทร์ฆ่าพวกแกให้หมดทุกคนเลย!”

“ฮ่าฮ่าฮาา” มาร์คัสหัวเราะราวกับเป็นเรื่องตลกขบขัน “มาเลย เพราะฉันเองก็อยากจัดการมันเหมือนกัน”

“แกไม่มีวันชนะหรอก แกแพ้ตั้งแต่วันที่แกพยายามล้มเขาแต่ทำไม่สำเร็จแล้ว แกมันไอ้ขี้แพ้ แกมันก็แค่ไอ้…โอ้ย!!”

เพี้ยะ!!!

มาร์คัสเบียงตัวกลับมาแล้วฟาดมือหนักเข้าที่แก้มข้างซ้ายของกีรณาจนเลือดสีแดงสดไหลออกมาจากมุมปาก ร่างเล็กฟุบหน้าลง ร่ำไห้ด้วยความเจ็บปวดทั้งกายและใจที่ปล่อยให้มันย่ำยีมาตั้งสองเดือน

“ถ้ามึงยังไม่หยุดแหกปาก รับรองว่ามึงจะไม่มีวันได้เจอมันอีก เพราะกูจะจองจำมึงไว้ไปจนวันตาย!!” น้ำเสียงของมาร์คัสเต็มไปด้วยความเดือดดาล รู้สึกมีเสียงขาดผึงข้างในใจ “สามเดือน…แล้วกูจะปล่อยมึงไป”

วันนี้นลิญญาตื่นเช้ากว่าปกติเนื่องจากนอนไม่หลับทั้งคืน วนคิดถึงแต่เรื่องบิดาว่าจะช่วยท่านอย่างไรดี ตอนนี้ท่านถูกขังอยู่ในคุกใต้ดิน ไม่รู้เป็นตาร้ายดีอย่างไรบ้าง ส่วนพี่สาวของเธอ จนป่านนี้ก็ยังติดต่อไม่ได้ 

ไม่มีทางที่พี่สาวของเธอจะทิ้งงานแต่งที่รอมาทั้งชีวิต ต้องมีเรื่องไม่ดีเกิดขึ้นแน่ๆ จู่ๆก็หายไปก่อนงานแต่งเริ่มแค่ไม่กี่ชั่วโมง ภาวนาขออย่าให้เกิดเรื่องร้ายเลย ไม่อย่างนั้นเธอกับบิดาก็คงไม่มีชีวิตรอดออกไปจากที่นี่

เธอต้องอยู่ที่นี่...จนกว่าจะเจอพี่สาว

“พี่นานาต้องรีบกลับมานะ ที่ตรงนี้ไม่ใช่ของน่าน” 

คชินทร์ที่ออกจากห้องไปตั้งแต่เมื่อคืนและได้กลับเข้ามาอีกครั้งพร้อมกับลูกน้องคนสนิทสองคน เมื่อคืนเขาไม่ได้หายไปไหน เพียงแค่ออกไปนอนที่คาสิโนซึ่งอยู่ชั้นล่างของโรงแรม จริงๆชั้นบนสุดของโรงแรมเขาตั้งใจทำไว้เป็นเรือนหอ แต่ทว่าเจ้าสาวของเขากลับไม่ใช่คนที่เขารัก เขาคงทนไม่ได้หากต้องนอนร่วมห้องกับผู้หญิงสกปรกอย่างนลินญา

แต่ว่า...ภาพหน้าอกคู่งามนั้นยังติดตาอยู่เลย

เขารีบสะบัดศีรษะไล่ความคิดไม่ดีออกไปจากสมองเพราะรู้ว่ามันไม่ควร แต่ทำไมเขาถึงลบภาพนั้นออกไปจากหัวไม่ได้สักที

ชายหนุ่มร่างสูงเปิดประตูเข้าไปในห้องที่ทำไว้เพื่อเป็นเรือนหอ ภาพแรกที่เห็นก็คือภาพที่นลินญากำลังทำความสะอาดห้องอยู่ เธอพับผ้าห่มไว้เป็นระเบียบเรียบร้อย กลีบดอกกุหลาบยังโรยอยู่บนเตียงเหมือน

“น่านทำความสะอาดห้องให้แล้วนะคะ ส่วนเตียงนั่นน่านไม่ได้ขึ้นไปนอน” เธอเลือกนอนบนพื้นห้องเพราะรู้สึกละอายใจหากต้องขึ้นไปนอนบนเตียงที่เขาทำไว้ให้พี่สาว

“ถือว่ารู้ตัว” สีหน้าของเขาแสดงชัดถึงความขยะแขยง เหมือนไม่อยากจะใช้อากาศหายใจร่วมห้องเดียวกัน 

“ถ้างั้นน่านขอตัวกลับบ้านเลยนะคะ”

“ใครใช้ให้ไป”

“คะ?” เธอเผลอสบตากับเขาด้วยความสงสัย แต่ก็ไม่อาจต้านทานสายตาคมกริบได้ รีบหลุบสายตาลงต่ำ

“วันนี้เธอต้องไปสารภาพบาปกับครอบครัวของฉัน”

“มะ…หมายถึงคุณผู้หญิงกับคุณผู้ชายใช่ไหมคะ”

“ใช่ หวังว่าเธอจะรู้ตัวนะว่าทำอะไรลงไป”

“คะ…คือว่าน่านกลัว” นลินญารู้สึกเหมือนหายใจไม่ทั่วท้องอีกครั้ง ลำพังแค่เขาเองเธอเองก็กลัวจนแทบไม่กล้าสู้หน้าแล้ว “น่านไม่ไปได้ไหมคะ”

“เรียนผูกก็ต้องเรียนแก้ให้ได้สิ ในเมื่อเธอกล้าเอาตัวเองมายืนอยู่ตรงนี้ ก็ต้องกล้าเผชิญหน้ากับครอบครัวของฉัน” 

นลินญาหน้าซีดเผือด เหงื่อเม็ดโตผุดขึ้นเต็มหน้าผาก นิ้วมือทั้งสองข้างเย็นเฉียบและสั่นระริก

บางที...นี่อาจจะบททดสอบด่านแรกของชีวิตที่คิดก้าวเข้าไปในชีวิตของซาตานร้าย

———-------