ตอนที่...5 ความจริง..1.1?

ห้าวันต่อมา..

เป็นไปตามที่คิดไว้มาเวลติดต่อเธอมากิ๊บซี่เลยนัดที่ตลาดเพราะคนพลุกพล่านดีอย่างน้อยเธอก็ปลอดภัย.

Marvel..: สวัสดีครับคุณหนู

Gypsy..: มาตรงเวลาดีค่ะ"

Marvel..:นายท่านนับวันรอครับ

Gypsy..: เจอกันที่ตลาดตอน 10:00 น นะคะ

Marvel..: รับทราบครับ..

_______

Part..Marvel (หลังจากที่เจอกิ๊ฟซี่ที่ตลาด)

เขาก็ทำตามที่นายสั่งมาในช่วงเวลาเดิมๆจะมาที่ตลาดเพื่อดักรอเจอคนที่นายให้ติดตาม..(ตลอดหนึ่งปี)

"ให้มาทำอะไรตรงนี้ว่ะ.." มาทุกวันไม่ได้อะไรเลยรู้สึกไม่มีค่าเลยแต่สถบได้ไม่สุดเห็นคนที่หมายตาเดินมาแต่ไกลเลยรีบลงจากรถและตามไปเงียบจนใด้จังหวะเลยทัก..

หลังจากที่พูดคุยและได้ตกลงกันเรียบร้อยเขาก็เลยเดินกลับมาที่รถเพื่อรายงาน...นายท่าน

"ถ้าโทรมาเพื่อบอกว่าไม่เจอนังหนูอีกใช่ไหมก็ไม่ต้องโทรหรอก"

"เปล่าครับนายวันนี้เจอครับและตกลงกันเรียบร้อยแล้วครับ"

"ดีมาก นังหนูนั้นว่าไง.."

"เธอบอกว่าอีกห้าวันให้ติดต่อกลับไป"

"ยายนางหนูนั่นบล็อคเบอร์ที่ใช้ไปเรียบร้อยแล้ว"

"เธออนุญาตให้ผมทักไปได้ครับนาย"

"งั้นอีกห้าวันค่อยทักเธอไปตอนที่เธอบอกมา"

"ครับนาย.."

____________

(present)..

หลังจากที่พูดคุยกับคุณหนูเรียบร้อย marvel ก็เดินมารายงานเจ้านายที่ห้องทำงานทันที

ก๊อกๆๆ.. "ขออนุญาตครับ"

"เข้ามาได้"

"ขออนุญาตรายงานครับ"

"ว่ามา..".. แม้ว่าจะอยากจะรู้มากแต่งานเอกสารก็ต้องตั้งใจอ่านอายุจะล่วงเก้าสิบแล้วทนอยู่เพื่อต้องการแก้แค้นงั้นหรือ..

"เธอนัดเจอที่ตลาดครับ"

"คนเยอะขนาดนั้นจะคุยรู้เรื่องหรือ.

"ถ้างั้นผมมีแผน"..

"แผนอะไรพูดมา" marvel เดินเข้าไปใกล้เจ้านายและกระซิบที่หูพูดถึงแผนการ..

"เข้าท่าดีหวังว่าคงสำเร็จนะ"

"เชื่อผมเถอะ..."

__________

Part...กิ๊บซี่ (ก่อนหน้าหนึ่งวัน)

พรุ่งนี้คุณพ่อพี่ปีเตอร์และคิมต้องเดินทางไปฝรั่งเศสแล้วตอนนี้เข้าสู่ฤดูหนาวเธอทำหน้าที่ลูกที่ดีจัดกระเป๋าพร้อมยุกยาให้คนทั้งคู่และหน้าที่แฟนก็คือเตรียมให้หมด

"พี่ปีเตอร์ดูแลคุณพ่อด้วยนะคะอย่าลืมให้ทานยาตรงเวลาด้วยนะคะ..".. พ่อเธอเป็นมาเฟียก็จริงแต่แอบดื้อมากชอบไม่ทานยาในเวลาทานข้าวเธอไม่ค่อยจะเท่าไหร่แต่ตอนทานยานั่งมองเลยว่าจะทานหรือยัง

"พ่อไม่ใช่เด็กนะ.."

"คุณพ่อดื้อค่ะ"..

"มีแค่ไม่กี่คนนะที่ว่าแบบนี้ได้".. ปีเตอร์รู้ว่าคู่ของเขาดื้อมากเรื่องทานยาใครก็รู้ยิ่งอายุเยอะร่างกายเสื่อมลงทุกที..

"คนที่พูดเพราะเขารักคุณพ่อค่ะ"..

",ขอบคุณที่มาเป็นลูกพ่อนะ"

"หนูซิต้องขอบคุณที่เก็บเด็กตาดำๆมาเลี้ยงดูตัวปูเสื่ออย่างดีแถมยังรักและเอ็นดูขนาดนี้"

"เพราะหนูน่ารักเป็นเด็กดีเสมอมา"..

"เอือมคือว่า...สมมุติว่าวันหนึ่งมันไม่ใช่อย่างที่คุณพ่อคิดหล่ะค่ะ" เธอแค่ถาม..

"มันต้องสมมุติเลยหรือ"..

"หนูลองถามดูเฉยๆค่ะ"

"ทุกอย่างมันมีเหตุผลของมันเองถ้าสมมุติว่าสิ่งที่หนูกังวลว่าหรืออาจจะเราก็ดูที่เหตุผลกันก่อน"..

"เห้อต้องอยู่คนเดียวอีกแล้ว" เธอเปลี่ยนประเด็นก่อนที่จะหลุด..

"นึกว่าจะชินซะอีก" ปีเตอร์เดินออกจากห้องน้ำมา

"เหมือนจะชินค่ะแต่ช่วงก่อนที่ตัวเล็กมาอยู่ด้วยมันก็วุ่นวายดีแต่พอกลับไปหมดแรกๆก็อ้างว้างใช้ได้เลยแต่หนูปรัปตัวเก่งเดียวก็ชิน".. นึกถึงสองสาวมากๆ

"อีกหน่อยถ้าแต่งงานไปก็ต้องไปกับคิมแล้วหนูจะไม่เหงา".. โทนีเอ่ยขึ้น

"อีกนานเลยค่ะอยากดูแลพ่ออีกพักเลยๆ.."

"แต่งงานแล้วดูแลพ่อยังได้นะ"..

"ไว้คุยกันค่ะเดี๋ยวไปเตรียมของให้คุณชายก่อน.."..

"ไปเถอะ..' ตัวเขาเองอยากเอนหลังพอดี..

กิ๊บซี่ลุกขี้นจากเตียงของพ่อแล้วเดินออกจากห้องพักของพ่อไปยังห้องของแฟนหนุ่ม.... ก๊อกๆๆ

"ใครครับ"..วาคิมไม่คิว่าแฟนสาวจะแวะมาจัดกระเป๋าให้ยืนมองดูกระเป๋าเดินทางไม่รู้จะจัดยังไงตอนบินมาจากไทยม้าลิซ่าเป็นจัดให้

"กิ๊บเองค่ะ.."..แค่ชื่อชายหนุ่มก็ก้าวเท้ายาวมาที่ประตูทันที.แกร๊ก..!!

"มีอะไรหรือครับที่รัก..

"มาช่วยจัดกระเป๋าค่ะ"

"หือ.." วาคิมแค่แปลกใจแต่ก็ดีเขายืนงงอยู่

"หือทำไมอ่ะ".

"แค่รู้สึกดีใจครับมีคนใส่ใจ"..

"หึ..จัดให้ครั้งเดียวจะได้รู้ว่าเตรียมอะไรมั้ง"..

"ว้า คนสวยใจร้ายจัง"..

"กิ๊บพูดเพื่อยุ่งอยู่ไม่ว่างไรงี้จะได้ไม้ต้องรอ"..

"มันจะยุ่งอะไรขนาดนั้นครับ"..

"อนาคตมันไม่บอกไว้ค่ะ"....

"พูดแปลกจัง"..

"แปลกตรงไหน.."

"พูดเหมือว่าอนาคตจะไม่อยู่ที่นี้ แบบนั้น"..

"คิดไปโน้นเลย ที่พูดเพื่อว่าอาจจะเรียนทำอาหารเพิ่มหรือต่อโทไรงี้จะไม่ว่างเอา"..

"แปลว่าคิมคิดเยอะไปขอโทษครับ"...

สาวเจ้าไม่พูดต่อแต่เดินไปหยิบโน้นนี้จนครบและลงมานั่งพับจัดกระเป๋าให้..

"รู้ได้ไงว่าคิมจะใส่แบบนี้".. ที่ถามคือมันเป็นชุดที่เขาเลือกในใจแล้ว

"ปกติใส่แบบนี้อยู่แล้วไหม.".

"แปลว่าคิมอยู่ในสายตากิ๊บใช่ไหม'..

เธอได้แต่ส่ายหน้าเหนื่อยหน่ายคนชอบขิงกับเรื่องไม่เป็นเรื่องก็คนอยู่ด้วยกันมาเกือบสามปีกว่าเธอไม่จำก็แปลกแล้วหล่ะยิ่งก่อนหน้าแทบจะกินหัวเธอตลอด "เอาที่สบายใจเลยค่ะ".. จัดเสร็จก็ลุกขึ้นยืนพร้อมกับเดินออกไป..

"ไปไหนอ่ะ"..

"สามทุ่มแล้วนอนได้แล้ว.."

วาคิมเดินเข้าหาแฟนสาวแล้วกอดด้านหลัง "ต้องคิดถึงแน่เลย.."

"เสร็จงานค่อย video call มาก็ได้กิ๊บจะรอ.."

"จริงนะ"..

"เคยไม่รออ่านงั้นหรือ'..

"แฟนใครน่ารักจัง"..

"แฟนคนหล่อค่ะ"..

"คิมเดินไปส่งนะ"..

'มะ .." .ได้แค่คำเดียวโดนมือปิดปาก .

"ไม่ต้องปฎิเสธเลย..".. พร้อมเดินไปเปิดประตูห้องตัวเองดึงคนข้างในออกมาเปิดประตูให้พร้อม.."ฝันดีครับ"

"ฝันดีค่ะ"...

เธอนึกว่ามันจะจบแค่ตรงนี้ยืนฝันดีแต่ตั้งอยู่ที่ตรงประตูแล้วนี้ผ่านหนึ่งชั่วโมงแล้วเธอยังไม่ได้นอนจนเธอหาว...

"งั้นไปจริงๆแล้ว..".. แต่เธอไม่ตอบเขาเลยปิดประตูเลยตอนนั้น

(present)..

08:30

ตื่นมาไม่เจอใครรู้สึกอ้างว้างมากนั่งคิดอะไรเรื่อยเปื่อยจนmarvel ทักมาก็เลยนัดแนะ..

"เอาเถอะจะได้รู้กันหมู่หรือจ่า.."..

แต่รู้สึกว่าวันนี้เวลาผ่านไปช้าบ้างกว่าจะผ่านช่วงเวลาไปถึงตอนกลางคืนจนถึงช่วงที่ video call กับวาคิมแต่คุยได้นิดเดียวเพราะทางโน้นเหมือนหิมะตกตกหนักสัญญาณเลยขาดไป..

________

@เช้าวันต่อมา

หลังจากที่ทานอาหารเช้าเสร็จเคยแจ้งแม่บ้านไว้ว่าจะออกไปซื้อของที่จะมาทำขนมใช่เวลาที่ไม่มีใครเธอจะฝึกทำขนมและแม่บ้านคือหนูทดลอง..

กิ๊บซี่มาถึงตลาดก่อนเวลาสิบนาทีก็เดินวนเพื่อซื้อของเข้าบ้านผ่านไปครึ่งชั่วโมงไม่มีสัญญาณตอบรับจากคนที่นัดหมายเธอไม่ได้อะไรเมื่อนัดแล้วไม่มาก็จบ..

"ขอโทษครับคุณหนู"..

"คุณเลยเวลานัดนะคะ"..

"ผมขอโทษจริงๆ"..

"แล้วนายคะของคุณล่ะ" ในระหว่างที่พูดเธอก็หันซ้ายหันขวามองหาคุณลุงแก่ๆคนนั้น (พ่อที่แท้จริงของเธอ)

"นี่เลยสาเหตุที่ผมมาช้านายท่านหน้ามืดมาไม่ได้แล้วคุณหนูไปเยี่ยมท่านกับผมได้ไหม".... ลองเชิง..

"ไม่ค่ะเรื่องอะไรต้องไปกับคนแปลกหน้าด้วยคะ"..

"ด้วยเกียรติของผมครับแม้ว่าไม่มีเกียรติสักเท่าไหร่รับรองว่าพูดคุยกันแล้วจะกลับมาส่งแน่นอน"

"ฉันไม่เคยออกจากบ้านนานเกินหนึ่งชั่วโมง..'

"จากนี้ไม่ไกลครับ.."

"ก็ได้ค่ะอย่านานนะ" เธอยืนคิดอยู่นานเมื่อมีโอกาสก็จัดการให้จบ.และตัวเธอเองก็อยากจะพิสูจน์ไหนๆก็ไหนๆแล้วไม่มีอะไรจะเสียไปก็ไปตัดสินใจขนของขึ้นบนรถแล้วก็นั่งรถไปกลับ marvel..

"ไหนคุณว่าไม่ไกลไงข้ามเมืองเลยเนี่ย"

"ถ้าบอกว่าไกลคุณหนูก็ไม่มาซิครับ"

"นายตั้งใจโกหกฉันว่างั้น"

"คุณท่านขอคุยกับคุณหนูนิดเดียวเดี๋ยวผมจะมาส่งถึงประตูของลูฟท์เลยครับ"

"ทำไมพวกคุณถึงรู้ว่าฉันอยู่ที่นั่น "

"ที่จริงหลังจากนายคิดไปคิดมาว่าคิดผิดนายท่านก็ตามหาคุณหนูนะครับแต่กว่าจะเจอก็รู้ว่าแม่ของคุณหนูได้พาคุณหนูไปอยู่บ้านเด็กกำพร้าพอไปติดต่อถึงได้รู้ว่าคุณหนูมีผู้อุปการะคุณไปเรียบร้อยแล้ว.".. (ตอนนั้นเขาไม่รู้คือกันแต่พ่อของเขาเล่าให้ฟัง)

"แล้วพึ่งมารู้ว่าอยู่ที่ลูฟท์ตอนอายยี่สิบเจ็ดนี้นะ..

"รู้นานแล้วครับแต่ไม่กล้าเข้าถึง.."

"หมายความว่ายังไง"

"เดี๋ยวคุณหนูไปถึงบ้านเดี๋ยวนายท่านก็จะเล่าเรื่องที่หนูคาใจให้ฟัง.."

หลังจากที่ marvel พูดจบก็มาถึงคฤหาสน์ Dark Vale เขาหักหัวรถเลี้ยวเข้าคฤหาสน์ที่ออกไปทางเก่าและแก่และทรุดโทรมไปตามกาลเวลา..

'เชิญครับนายท่านรออยู่ด้านใน.."

ในขณะที่เดินตามเข้าไปนั้นยังไม่ทันจะพ้นประตูเลยเสียงแหบของคนแก่คนเดิมดังขึ้น "มาสักทีนะลูกพ่อ"

'ดิฉันว่าท่านอยากพูดอะไรก็พูดมา"

"พูดซะห่างเหินเลยลูก".

"ฉันเคยบอกคุณนะว่ามีพ่อเพียงคนเดียวชื่อโทนี่.."

"แม้ว่าเธอจะยืนยันยังไงก็ตามสุดท้ายเธอก็คือทายาทของ Dark Vale.."

"ทายาทที่พวกคุณทอดทิ้งตั้งแต่เกิดได้หนึ่งสัปดาห์นี้นะ." เถียงในสิ่งที่รู้ๆกันอยู่

"ใครจะรู้ได้ว่าแม่ของเจ้าทิ้งเจ้าไว้ที่นั่น.."

"อันนี้ฉันไม่รู้ว่าท่านกับผู้หญิงคนนั้นตกลงกันอย่างไรแต่สุดท้ายฉันก็ถูกทิ้งไว้ที่สถานเลี้ยงเด็กกำพร้าอยู่ดี.."

"พ่อต้องทำยังไงหนูถึงจะยอมรับ"

"คุณควรพูดในสิ่งที่คุณอยากพูดดีกว่าแต่เอ๊ะนี่ยังไงไหนว่าหน้ามืดเป็นลมแต่ดูทรงแล้วแข็งแรงดีอยู่นะคะ"..

"พอได้พักก็ดีขึ้นมานิดหนึ่ง.." ตาเฒ่าโนอาเกือบหลุด concept คนป่วยซะงั้นแปลหางตามองลูกน้องสนิท..

"ดีขึ้นแล้วก็ดีค่ะพูดในสิ่งที่คุณอยากพูดมาเพราะฉันก็ไม่เคยออกจากบ้านนานเกินหนึ่งชั่วโมงแต่นี่มันจะเข้าชั่วโมงที่สองแล้วยังไม่ได้กลับบ้านฉันไม่อยากให้แม่บ้านที่ลูฟท์โทรรายงานคุณพ่อค่ะ.."

"อะไรกับคุณพ่ออะไรก็พ่อโทนี่ เธอจะรู้ไหมว่าคนคนนั้นเป็นนักบุญในคาบนักบาปทุกวันนี้ที่พ่อไม่สามารถเลี้ยงดูเจ้าได้ก็เพราะมันทำให้พ่อล่มจมและมันทำให้พี่ชายเจ้าเสียชีวิตไปแต่วัยหนุ่ม.."..

"ไม่จริง..".

_________

สาปกลิ่นมาม่าไหม..? ตบตาเฒ่าที่