ตอนที่ ..6... รู้เรื่องราว

Part..ต่อ.⬇️

"ความจริงคือความจริงมันสิ่งที่ไม่ตายถ้าอยากรู้ก็ไปสืบเอา"

เฒ่าโนอาใช้ความเหลี่ยมจัดซัดทอดแลโยนความผิดให้กลับโทนี่.. " เท่าที่รู้มันดูแลเลี้ยงดูเจ้าอย่างดีเพราะมันไม่รู้ว่าเจ้าเป็นลูกข้าแต่ถ้าหากมันรู้ลองคิดดูแล้วกันว่าจะเกิดอะไรขึ้น..

"คุณพ่อโทนี่เป็นคนมีเหตุผล"

"ต่อให้มันมีเหตุผลสุดท้ายมันก็ไม่เอาไว้หรอกลูกศัตรู.."

"ไม่จริง.."..

"ข้าให้เจ้ากลับไปคิดดีๆ' ก่อนจะหันไปบอกให้มาเวลไปส่งเด็กสาวที่ประตูคฤหาสน์ของลูฟท์..

คำพูดของเฒ่าโนอาวนเวียนอยู่ในสมองเธอตลอดระยะทางที่ marvel ขับรถมาส่งจนก่อนจะถึงหน้าคฤหาสน์....

"จอดด้านหน้านี้เลยค่ะ" เธอไม่อยากให้ใครสังเกตุ (แต่กล้องดันจับได้)

"สิ่งที่คุณท่านพูดคุณหนูลองคิดดูนะครับ" marvel ยังพูดอีกเพื่อให้หญิงสาวได้คิดตาม..

"ไม่ว่ายังไงฉันก็เชื่อในสิ่งที่เห็นมากกว่าคำพูดของคนที่ไม่เคยเลี้ยงดูฉันเลย.."

"ขนาดเหรียญยังมีสองด้านเรื่องนิสัยของคนเราจะมีแค่ด้านเดียวหรอครับ"..

"นายอย่ามาสู่รู้เพราะฉันอยู่กับพ่อมาตั้งแต่ฉันอายุได้สามขวบจนอายุยี่สิบเจ็ดปีฉันไม่เคยเห็นพ่อทำอะไรไม่ดี.."

"มันก็แค่ต่อหน้าครับ" ที่จริงเขารู้ว่าโทนี่เป็นมาเฟียที่ไม่ยุ่งกับอบายมุขเป็นมาเฟียสายเทาก็จริงแต่อะไรที่ผิดกฎหมายเขาไม่ยุ่งแต่ที่พูดต้องการขยี้..

"หยุดใส่ร้ายพ่อฉัน".. เริ่มโมโหแล้วชอบว่าให้พ่อสุดที่รักของเธอได้ไง

"ผมยังติดต่อคุณหนูได้อยู่ไหม"

"ถ้าไม่มีธุระด่วนไม่ต้อง.." เธอเปิดประตูรถลงไปและหันไปเอาข้าวของที่ซื้อที่อยู่ด้านหลังลงมาด้วย.

"จากใจครับลองใช้คิดและตรึกตรองดีๆ.."

"ฉันคิดดีทำดีค่ะ"..

"จงจำไว้ว่าคุณไม่ใช่สายเลือดลูฟท์คุณคือ Dark Vale ไม่ว่ายังไงชีวิตนี้คุณก็คือ Dark Vale

" หยุดพูด.." เธอไม่อยากฟังไม่อยากได้ยินอะไรแล้วรีบหิ้วของเข้าคฤหาสน์เสร็จวานฝากของให้พวกแม่บ้านจัดเก็บก่อนและเดินขึ้นห้องปิดประตูไม่อยากรับรู้อะไรทั้งนั้นปิดตัวอยูในห้องเงียบๆ..

แต่เวลาวาคิมโทรมาพยายามทำตัวเองให้เป็นปกติที่สุดแม้ว่า..

แต่หลังจากที่กลับมาไม่ใช่ว่าเธอเองจะอยู่นิ่งไม่ทำอะไรวันนี้ก็ไปบ้านเด็กกำพร้าเพื่อสืบเรื่องแม่แต่ก็สูญเปล่าเวลาผ่านหน้าตาเธอจะเหมือนเดิมใหมแถมคุณครูและคนดูแลรุ่นเก่าก็ไม่อยู่แล้วเดินคิดเรื่อยๆเปื่อยๆจนไม่ทันสังเกตดูว่ามีใครตามมาเลยไม่อยากกลับจมความคิดนั่งทอดความรู้สึกมันตีกันจนระบบรวนนั่งอยู่ที่สวนสาธารณะจน..

"แม่หนูเป็นอะไรค่ะ".. กิ๊บซี่หลุดจากภวังค์หันไปเจอผู้หญิงอายุราวๆหลักสี่ยืนยิ้มให้เธอและทักทาย..

"คุณน้าถามหนูหรือค่ะ"

"อยู่กันแค่สองคนจะถามใครหล่ะ"..

"หนูมีเรื่องให้คิดค่ะ"..

"เชื่อใจน้าไหมน้าจะนั่งเป็นคู่หนูให้หนูระบายออกมาเลยลูก.."..

" หนูอาภัพค่ะเกิดมาแม่ก็พามาอยู่บ้านแด็กกำพร้าแล้วก็ทิ้งหนูไปหลังจากอยู่ที่นั้่นได้ไม่ถึงหนึ่งสัปดาห์เลย.." คำพูดของคนนอกสะกิดต่อมความรู้สึกพูดไปยกมือปาดน้ำตาไป..

"แม่เขาคงมีความจำเป็นมั้งค่ะ".. ยกมือๆกุมมือสาวเจ้าแบนเห็นใจ

"จำเป็นอะไรค่ะไม่อยากมีก็ไม่ควรให้เกิดมาจะดีกว่าไหม.."..

คำพูดของสาวเจ้าทำคนเป็นแม่แบบเธอจุกอกเจือนตายเลยก็ว่าได้...วันนี้เธอรู้สึกอยากตามหาเลยแวะสืบเรื่องราวของลูกสาวเหมือนกันแต่ก็ไม่ได้อะไรเดินออกมาเจอคนสวยนั่งอมทุกข์แต่ไม่รู้เพราะอะไรเธอรู้สึกดีด้วยเลยมานั่งให้กำลังใจ.. "น้าเองก็เคยทำผิดพลาดแต่ไม่รู้จะแก้ไขยังไงลูกสาวถูกคนใจดีรับเลี้ยงป่านี้คงอยู่ดีกินดีแล้วหล่ะ"..

"ชีวิตของลูกสาวน้าคล้ายหนูเลย".. กิ๊บซี่พูดแต่ว่าที่นั้นไม่ใช่แค่เธอที่ถูกคนใจดีไปรับเลี้ยง

"บ้านนั้นเด็กที่โชคดีมีก็เยอะโชคไม่ดีมีก็เยอะคะ"..มันเป็นที่สำหรับคนที่อยากมีลูกแต่มีไม่ได้ก็จะมาหาเด็กที่ดูแล้วถูกชะตาและรับเลี้ยงมีถมเถไป .

"หนูโตมาแล้วมีสุขภาพจิตที่ดีน้าว่าดีนะคะ"..

"ถ้าก่อนหน้านั้นหนึ่งปีหนูคิดว่าดีค่ะแต่.." เธอเว้นวรรคคิดไม่ตกคนหนึ่งคือพ่อบังเกิดเกล้าแม้ว่าจะไม่ได้เลี้ยงเธอไม่เขาก็ไม่กิ๊ฟซี่ในวันนี้อีกคนไม่มีท่านชีวิตเธอจะเป็นแบบไหน..

"แต่อะไรค่ะลูก".. แค่สงสัยในน้ำเสียง..

"มีเรื่องบ้าบอคอแตกค่ะ"..

เทเซร่านั่งคุยกับเด็กสาวที่ผ่านมาเจอเหมือนพูดถูกโฉลกแต่ด้วยว่าเธอทำงานมันต้องตรงต่อเวลาเสียงที่ตั้งเตือนทำให้เธอต้องจำใจลา.."อุ้ยถึงเวลาเข้างาน"..

"ทำงานที่ไหนค่ะ.."

"น้าเป็นผู้จัดการบาร์ค่ะไม่ไกลจากนี้."

"เดินทางปลอดภัยนะคะ ."

"ไว้คราวหน้าบังเอิญเจอมีเรื่องทุกข์ใจอะไรก็มาคุยกับน้าได้นะลูก..

"ไว้เจอกันค่ะ".. เพราะเธอคิดเยอะไปเลยลืมถามชื่อแส้แต่ทว่าคนเราถ้ามีวาสนาต่อกันซักวันคงเจอ..

หลังจากที่ผู้หญิงเอื้อนเอ่ยตัวเองว่าน้าเดินจากไปซักพักเธอยังนั่งคิดและลำดับเหตุการณ์เรื่องนี้เธอควรถามตรงๆหรือยังไง..

เสียงข้อความของ LINE ดังขึ้นทำเธอหันสนใจโทรศัทพ์เพราะกลัวว่าวาคิมหรือพ่อโทนี่ทักมาแต่กับเป็น..

marvel..: คุณหนูไปบ้านเด็กกำพร้าหรือครับ

gypsy..: นายสะกดรอยตามฉัน..

marvel..: ไม่ใช่ครับแค่ขับรถผ่านเห็นคุณหนูยืนเหม่อลอยหน้าฟุตบาทแต่เผอิญผมจอดไม่ได้

gypsy..: นี้คือธุระของนายใช่ไหมที่ทักมา..

marvel..: แค่อยากรู้ว่าคุณหนูคิดยังไงกับเรื่องนั้น

gypsy..: ยังยืนยันคำเดิมและถ้าไม่จำเป็นไม่ต้องทักมาอีก.

marvel..: มีอะไรให้ผมช่วยก็พูดมานะครับยินดี

gypsy..: ไม่จำเป็น

เธอรีบปิดโทรศัพท์ทันทีไม่ได้บล็อกแต่ตั้งค่าไว้ไม่แจ้งเตือนจนกว่าจะเปิดอ่าน..นั่งคิดอะไรอีกครู่หนึ่งจนคล้อยบ่ายเลยกลับบ้าน..

"คุณหนูไปไหนมาคะ" พี่เซย่าแม่บ้านคนสนิทเดินเข้ามาถาม..

"หาที่นั่งคิดอะไรเพลินๆน่ะพี่เซย่า"..

"มีอะไรปรึกษาพี่ได้นะ"

"ไม่มีอะไรเลยแค่อยากนั่งดู.."

"ดูอะไรคะ"..

"ไม่บอกปล่อยให้งง.." เธอคิดว่าเรื่องแบบนี้ถ้ายังหาข้อพิสูจน์อะไรไม่ได้เธอก็จะเก็บไว้เอง..

ในทุกๆวัน marvel จะมาขยี้ให้เธอรู้สึกเกลียดชังในตัวพ่อบุญธรรมแต่ก็แล้วบุญแต่กรรมเธอเองแต่ตัวเขาเองก็ไม่อยากทำแต่นายสั่ง....

________

ห้าวันต่อมา

เธอทำเหมือนเดิมหลังจากทำอะไรเสร็จก็จะมานั่งตรงศาลาคิดวนไปเรื่อยเปื่อยเอาโน้นนี้นั้นมาประติปะต่อมันก็ไม่สมเหตุสมผล..

"คิดถึงคิมอยู่เหรือครับ".. เสียงทุ้มๆที่คุ้นเคยทำให้เธอหันมาดูแต่ก็ยังนั่งอยู่ที่เดิม..

"ว้า..คนอุตส่าห์คิดถึงไม่เสียงตอบรับเลย".. เดินมาพร้อมช็อกโกแลตชื่อดังของฝรั่งเศสเดินมานั่งข้างๆแล้ววางของไว้ข้างหลัง..

"พึ่งกลับมาทำไมไม่พักผ่อนหล่ะ".. ไม่ใช่ว่าจะไม่เจอก็โทรคุยกันทุกคืนอยู่แล้ว

"อยากได้ยินเสียงแฟนแบบไม่ผ่านโทรศัพท์ก็เลยเดินมาหาครับ.."

"เจอแล้วหรือยังค่ะ".. เอียงหน้ามองคนตัวโต

",เจอแล้วครับอยากบอกว่าคิดถึงจัง".. ยกมือลูบผมเบาๆถ่ายถอดความคิดถึง..

" เหนื่อยไหม" ยกมือขาวๆจับใบหน้าคมแต่แววตาของคนข้างๆดูไม่สดใสเลย..

"งานไม่เหนื่อยเลยครับแต่คิดถึงแฟนมันเหนื่อยเพราะมันหยุดคิดถึงไม่ได้.."

"เวอร์แล้ว.." จากจะสงสารทำเธอหลุดขำ ไม่ได้หัวเราะมาอาทิตย์หนึ่งจมอยู่แต่เรื่องบ้าบอ..

"คิมมีของฝากครับ".หันไปหยิบกล่องช็อคโกแลตส่งให้แฟนสาวเธอชอบทำขนมเลยซื้อมาฝาก

"ขอบคุณนะคะน่ารักจังเลย".

"อยากให้รักเลยได้ไหม"..

"หึ.. ฮาๆๆๆ" กิ๊บซี่หลุดขำไม่ไหวก็มันอดไม่ไหวนี้และหยุดขำไม่ได้ด้วย..

"เอ้า..คนจะซึ้งเทเฉยเลย ".

"ไม่งอนดิ คิมเปลี่ยนไปเอากิ๊บจูนตัวเองไม่ทัน"..

"ต่อไปต้องรับไหวเพราะจะเป็นแบบนี้เรื่อยๆ.."

"สัญญาแล้วนะ"...ปล่อยมีออกจากแก้มสากเป็นยกนิ้วก้อยเพื่อให้เกี่ยวก้อยกัน

"สัญญาครับ" ใช้มือของตัวเองไปเกี่ยวก้อยคนตรงหน้า "ขอกอดหน่อย" พร้อมดึงเอากอด "รอดูได้เลย.."

"อ้อมกอดนี้อุ่นจัง" กิ๊บซี่ซบใบหน้าที่ไหล่กว้างมันมีความในใจหมื่นแสนล้านคำ..

"มีให้กิ๊บคนเดียวนะ อ้อมกอดนี้"..

"ขอบคุณนะ"..

จำต้องผงะออกจากกันเพราะเสียงคนมาที่หลัง .... "อิจฉาดีไหมปีเตอร์"

"ผมบอกแล้วว่าต้องมาหากิ๊บ ไม่เชื่อ"..

"คุณพ่อขา พี่ปีเตอร์สวัสดีค่ะ"..

"หาคิมทำไหมครับ"..

"ปล่าวหรอกหามุมทานอาหารว่างน่ะนึกถึงขอบสระไม่คิดว่าจะมาเจอภาพเด็ด.." ปีเตอร์แค่แซว ..

"เปลี่ยนบรรยากาศก็ดีค่ะเดี๋ยวหนูไปบอกพี่ยกมาเลย.." เธอกำลังจะขยับ..

"ไม่ต้องพ่อบอกแล้ว'.. พร้อมกับเดินเข้าซุ้มที่มีสองหนุ่มสาวนั่งคุยกันอยู่..

"ช็อกโกแลตที่ตามหาวันนั้นใช่ไหม" ปีเตอร์ถาม

"ครับ"

"คนนี้เขาทำนมช็อกโกแลตอร่อยนะ"..

"จริงดิ" ที่จริงเขาเคยเห็นทำให้สองสาวอยู่..

"อยากทานไหม.." ^__^

"ไว้คราวหน้าครับตอนนี้ยังไม่อยาก"..

"บอกล่วงหน้าล่วงวันนะเพราะกว่าจะเตรียมของได้ " เพราะเธอมีสูตรเฉพาะที่ไม่บอกใคร..

"ยินดีครับ"

____________

Part..ตาเฒ่า

หลังจากที่กิ๊ฟซี่มาเยือนทางฝั่งนั้นรอการติดต่อจากเธอแต่ไม่มีสัญญาณอะไรเลย ..

"ดูท่าจะเหลว.."

"ครับนาย.."

"กูบอกว่านังหนูนั้นไม่อะไรใยดีกับทางเรา.."

"ให้เวลาคุณหนูครับนาย ."

"เวลา .!! กูต้องรออีกนานไหม" เขารอการแก้แค้นมานานจนมันสุมทรวงชีวิตที่รุ่งโรจน์ ณ ตอนนั้นถูกไอ้โทนี่ทำลายมันจะมาโกรธที่พ่อแม่ตายไม่ได้ดิก็มันอ่อนแอเองนี้...!?

"ถ้าเป็นผมก็ต้องคิดดีๆครับอยู่ๆมีพ่อขึ้นมาแถมโตในบ้านเด็กกำพร้าอีก.."

"จะพูดขึ้นมาเพื่อ..!"..

ใครจะรู้ได้ว่ามันจะเป็นคนที่ไอ้โทนี่อยากรับเลี้ยงหล่ะถ้ารู้จะทิ้งข้างงั้นหรืิอ...

__________

ไฟใน อกสุมเข้าไปค่ะ .สุมๆ