ตอนที่...4 ความจริง..

Part...กิ๊บซี่

หลังจากวาคิมเดินเข้าห้องไปกับคุณพ่อตัวเธอเองก็หันมาจัดการเคลียร์บนโต๊ะและถือโอกาสไปเดินตลาดเพื่อเลือกซื้อของที่ต้องการกิ๊บซี่เลือกซื้อของอยู่ไม่นาน..

"ขอโทษครับคุณหนู"..เสียงทุ้มที่ไม่คุ้นทำเธอต้องชะงักก่อนจะหันไปมองคนไม่คุ้นตา..

"เรารู้จักกันหรือค่ะ".. กิ๊บซี่เปิดประเด็น

"ผมเป็นคนของนายท่าน.." มาเวลแนะนำตัวเอง

"นายท่าน..?.."

"คนสูงวัยที่พูดคุยกับคุณหนูเมื่อปีก่อนไงครับ"..

"อ๋อ ..แต่ที่จริงดิฉันแจ้งนายท่านของคุณไปแล้วนะคะว่าไม่อยากรับรู้อะไร ,".. ภาพเก่าฝุดขึ้นมา..

"ถึงแม้ว่านายท่านจะไม่เลี้ยงดูคุณหนูแต่ไม่ว่ายังไง คุณหนูก็คือสายเลือดของDark Valeไม่เปลี่ยนแปลงนะครับ.."

"สายเลือดแล้วไงเรามีความจำเป็นไหมที่ต้องทิ้งเด็กตาดำๆตั้งแต่เกิดมาไม่ถึงหนึ่งสัปดาห์แล้วตอนนี้จะมาเรียกร้องหาอะไรกันค่ะ.." ตามที่เธอเคยศึกษามาแม้ว่าเด็กจะโตที่สถานเลี้ยงเด็กกำพร้าก็จริงแต่ถ้าโตขึ้นมาก็ต้องออกมาหาอาชีพเพื่อเลี้ยงดูตัวเองและแถมต้องกลับไปดูแลเด็กๆที่นั่นเหมือนเป็นการแลกเปลี่ยนแต่นี่เธอดันไปถูกชะตากับมาเฟียคนดังก็เลยได้สิทธิที่ดีกว่าเด็กรุ่นราวคราวเดียวกัน.

"ผมเข้าใจในสิ่งที่คุณหนูพูดแต่ไปพบท่านสักครั้งจะได้ไหม.." พยายามจะหว่านล้อมให้ได้

"ครั้งเดียวจบเลยใช่ไหมคะ" ตัวเธอก็อยากรู้..

"แล้วแต่คุณหนูจะกรุณา"

"วันนี้คงไม่ได้เพราะคุณพ่อเพิ่งกลับมาขอเป็นวันอื่นนะคะ"

"ถ้างั้นผมขออนุญาตทักหานะครับ" มาเวลมีอยู่แล้วเพราะแอบขอ contact ของเธออยู่เพราะเขาเองเป็นคนไปร้องขอจนได้จากพี่ๆแม่บ้านจากลูฟท์และใช้แม่น้ำทั้งห้าชักจูงแทบแย่..

"ขนาดไม่อนุญาตยังทักหาเลยแล้วจะขออนุญาตไปเพื่ออะไร.."

"ครับ.." น้อมรับไปก่อน

"แล้วคุณชื่ออะไร" เธอแค่อยากรู้แต่ถ้าไม่บอกก็ช่างเถอะ..

"marvel ครับ"..

"ค่ะงั้นอีกห้าวันทักมานะคะ"

_______

Part...เทเรซ่า

(past..ย้อนกลับไปยี่สิบหกปี)

เพียงแค่อยากอยู่แบบสบายเธอคิดผิดหลังงจากที่ได้คลอดลูกออกมาแต่สิ่งที่ได้กับมาคือเธอโดนเฉดหัวทิ้งเพราะไม่ได้สิ่งที่เขาต้องการ..

ใช่เธอหอบเด็กนั้นไปที่รับเลี้ยงเด็กกำพร้าเธอแสดงให้คนที่นั้นเห็นว่าเธอถูกทิ้งและดิ้นรนจะหางานแรกๆก็ไปกลับให้คนที่นั้นตายใจเมื่อมีลู่ทางเธอยอมทิ้งเลือดเนื้อเชื้อไขที่เธอไม่ต้องการมาแต่แรกไว้ที่บ้านเลี้ยงเด็กกำพร้าแต่ทว่า..

เธอยังมีจิตใต้สำนึกที่ดีอยู่นิดนึงเธอแอบมาส่องดูลูกของเธอสองเดือนครั้งแต่ไม่กล้าเผยตัวจนกระทั่งเมื่อลูกสาวอยู่ในวัยสามขวบได้ยินว่ามีผู้มีอุปการะคุณมารับเลี้ยงดูคนเป็นแม่ที่ไม่เอาถ่านก็สบายใจ..

(ปัจจุบัน)..

อาชีพของเธอเป็นอาชีพสาวบาร์จากสาววัยยี่สิบผ่านมายี่สิบเจ็ดปีมันก็แก่เกินกว่าจะทำงานแบบนี้จากสาวบาร์กลายเป็นผู้จัดการแถมบาร์ที่ทำอยู่ในเครือตระกูลลูฟท์..

วันนี้หลังจากที่แยกย้ายปีเตอร์กับเจคอปเดินทางมาที่บาร์แวะมาตรวจกิจการ..

"สวัสดีค่ะท่านปีเตอร์คุณเจคอป" เทเรซ่าในวัยสิบสี่อัพเข้าทักทายเจ้านาย.."

นานๆทีเขาจะออกมาตรวจงานเพราะปกติให้หัวบอดี้การ์ดคนสนิทที่ปั้นมากับมืออย่างเจคอปหัวหน้าบอดี้การ์ดในวัยสามสิบปีเข้ามาดูแทน.."เรียบร้อยดี"..

"เรียบร้อยค่ะไม่ปัญหาค่ะ"....

"ดีกว่าร้านจะเปิดเรียกทุกคนมาประชุมหน่อยนะ"

"ได้ค่ะท่าน.."เทเรซ่าพาร่างกายที่เธอดูแลอย่างดีถ้าเทียบกับสาวรุ่นเดียวกันมีครอบครัวบ้างคนก็ปล่อยตัวแต่เธอไม่บางที่ก็ซื้อกินถ้ารู้สึกว่าขาด..

ปีเตอร์ต้องการเปิดตัววาคิมให้ทุกๆคนที่นี้ได้รู้จักเพราะอยากให้หลานเข้ามาดูแลอย่างเต็มตัวแถมเจ้าคิมชอบเจคอปมากคงได้สละบอดี้การ์ดคู่ใจให้กับหลานชายเสียแล้วกระมั้ง..

เดินตรวจตราเมื่อก่อนเขาเองก็ทำหน้าที่นี้หลังจากที่เปลี่ยนสถานะกว่าจะคัดสรรคนที่ไว้ใจได้ก็นานหลายปึคนที่พร้อมจะรับผิดชอบมีอยู่ไม่น้อยแต่เงินทองคือของหวานชิ้นดีแลกมาด้วยความซื่อสัตย์บางคนจบไม่เป็นท่าก็มี..

"นายท่านค่ะพร้อมแล้ว"..

"ดีเลยงั้นไปกัน.."

_________

@คฤหาสน์ลูฟท์

เขาเข้าไปคุยเรื่องงานและเอกสารบ้างที่ต้องรับผิดชอบโดยตรงคุยอยู่คุณตาอยู่นานวนเวียนมาถึงเรื่องหมั้นใช้เวลาพูดคุยชั่วโมงเศษๆ..

"ไว้แค่นี้ก่อนตาของพักสายตานิดหนึ่ง".. วัยแบบเขาควรพักผ่อนแต่หลานพึ่งมาตั้งใจส่งมอบที่หล่ะขั้นตอนให้เขาเก็บรายละเอียดไปช้าๆดีกว่ายัดเยียดให้..

"ครับ" ลุกขึ้นจากฝั่งตรงกันข้ามอ้อมมาประคองตาไปที่เก้าอี้ตัวโปรดที่คุณตาชอบมานั่งพักเสมอ..

"ขอบใจเจ้ามาก"

"พักเถอะครับเดี๋ยวถึงเวลาทานของว่างผมจะมาปลุก"..

"อืม เจ้าไปพักผ่อนเถอวาคิม"..

"ครับตา".. รับปากไปงั้นๆเขาอยากออกไปอ้อนแฟนสาวใจจะขาดไม่รู้ว่าเป็นอะไรอยากอ้อนเธอมากแต่พอเดินออกมากวาดสายตามองหาก็ไม่เห็นเดินไปยังสวนด้านหลังที่เธอชอบนั่งก็ไม่มี.."ไปไหนนะ"..

"หาใครอยู่หรือค่ะ" กิ๊บซี่กลับเข้ามาก่อนที่วาคิมออกจากห้องไม่ถึงสิบนาทีเธอเอาของขึ้นไปเก็บเดินออกจากห้องมาเห็นชายหนุ่มมองหาอะไรเดินโผล่โน้นโผล่นี้เธอเลยเดินตามเพื่ิอจะช่วยอะไรได้.

"หาคนที่ถามนี้แระครับ" ตกใจอยู่นะที่มีเสียงดังขึ้นแต่มันเป็นเสียงที่คุ้นหูก็เลยยิ้มพร้อมหันมาตอบ..

"หาทำไมค่ะ".."

วาคิมยืนมือเข้าจับต้นแขนขาวแล้วดึงเธอเข้ามากอด "คิดถึงครับ"

"หือ.." ตกใจมากกว่าเจอคำพูดแบบนี้

"ไม่หือคิดถึงจริงๆ.." ยังกอดอยู่เหมือนเดิม..

"ปล่อยเลยนะ"..

"ไม่ครับ เราไปนั่งคุยที่ริมสระเถอะ".. อยากนั่งมองหน้าสวยตาบอกอีกสามวันไปฝรั่งเศสต้องไม่ได้เห็นหน้าเป็นอาทิตน์เลยใจแบบหายแปลกๆ

"แต่กิ๊บต้องเตรียมของว่างนะคะ"

"ให้แม่บ้านทำครับ".. คลายกอดแล้วจับมือจูงไปนั่งศาลาริมน้ำ..

"แต่พอออกมานั่งตอนนี้ก็คิดถึงสองสาวมากเลยเนี่ย".. กิ๊บซี่เอ่ยตอนที่หนูจ๋ากับบอยมาต่อโทก็พักที่นี้ส่วนลูกสาวของทั้งสองเธอรับอาสาร่วมกับพี่แม่บ้านสามสาวนั้นแระสลับกันดูแลแต่ส่วนมากจะเป็นเธอที่จะอยู่ด้วยเกือบหกชั่วโมงต่อวันทำให้สนิทกับสองสาวมาก..

"อยากมีเป็นของตัวเองไหม"..

"บ้า.." อึ้งกับคำถามแถมเขินหนักมาก

"บ้าอะไร.." ยังฉีกยิ้มให้กับคนข้างหน้า..

'ไม่คุยเรื่องนี้แล้ว" รู้สึกเขินวาคิมชอบตลอมเอาเธอเสียจริตตลอดเวลา..

"คิมต้องไปดูงานที่ฝรั่งเศสอาทิตย์หนึ่ง"..

"อืมได้ยินอยู่คะ".. ที่จริงแล้วเธอเคยชินอยู่นะเพราะว่าพอโตขึ้นคุณพ่อกับพี่ปีเตอร์ไปทำงานบางที่ก็เป็นเดือนๆส่วนมากเธอจะอยู่กับแม่บ้านและบอดี้การ์ด.

"คิดถึงแน่ๆเลย"

"อาการหนักนะเรานี้"..

"ไม่รู้พึ่งมาเป็นนี้แระ"..

"คิมมีหน้าของคิมกิ๊บก็มีหน้าของกิ๊บไปทำงานให้สบายใจกิ๊บรอคิมที่บ้านนะคะ. "..

"อยากพาไปด้วยเลย..".

"อนาคตยังอีกยาวไกลไม่ใช่ว่าจะไปแค่ครั้งเดียวไว้รอให้อะไรมันลงตัวมากกว่านี้เดี๋ยวกิ๊ฟจะติดตามคิมไปทุกทีนะคะ"..

"เหมือนพี่ปีเตอร์หรือครับ".

"ทำนองนั้นแระ" ถึงตอนนี้เธอจะเป็นลูกบุญธรรมของโทนี่ก็จริงและวาคิมก็เป็นหลานชายแต่ทว่าไม่ได้เกี่ยวดองกันในกฎหมายจริงๆชายหญิงสองต่อสองไปไหนด้วยกันมันก็ไม่ใช่เรื่องที่ดี

"อยากได้ฤกษ์หมั้นเร็วๆจัง.."..

"เราเชื่อว่าคนที่เป็นคู่กันต่อให้ฤกษ์ยามจะมาช้าเป็นคู่กันแล้วไม่แคล้วกันแน่นอน..".. กิ๊บซี่กล่าวขึ้น..

"หว่านล้อมไม่ได้ผลแฮะ"..

"หมายความว่าไง"..

"ไม่มีอะไรหรอกครับ.." จริงใจเขาก็อยากให้เกียรติว่าที่คู่หมั้นเหมือนกันแค่ลองเชิง..

"ว่าแล้วต้องอยู่ตรงนี้" ปีเตอร์กลับจากบาร์ใต้ดินที่เปิดแต่กลางวันยันดึกแคาในช่วงวันหยุดวันธรรมดาเปิดเย็นๆ..

"พี่ปีเตอร์หาใครค่ะ"... หันไปถามคนที่พึ่งเดินมาถึง

"หาคิมครับ"..

"งั้นกิ๊บไปดูของว่างกับแม่บ้านนะคะ" ออกตัวก่อนกลัวเป็นงานเธอไม่อยากก้าวก่าย

"ไม่มีความลับครับอยู่ฟังได้.."

"ไม่เอาค่ะอยากไปดูว่าพี่ๆเตรียมถึงไหนแล้ว"...

"งั้นไม่รั้งก็ได้".. ปีเตอร์รู้ว่าลูกสาวชอบทำแบบนี้เป็นชีวิตจิตใจ..

"กิ๊บไปนะคะ" หันมาบอกทั้งคู่ และยิ้มให้อีกครั้ง

วาคิมแค่ยิ้มปีเตอร์พยักหน้ารับทราบส่วนเธอหันหลังเดินเข้าตัวอาคารทันที .

"พี่มาขัดจังหวะไหม"..

"ไม่ครับเราพูดอะไรเรื่อยๆเปื่อยๆครับ".. ตอบตามความจริงที่พึ่งคุยกันไป

"ฤกษ์รอลิซ่าหานะจะช้าจะเร็วก็ยังก็ต้องหมั้นหมายอยู่ดี"..

"ไม่รีบครับเพราะงานคิมยังไม่ลงตัวไม่อยากทิ้งเธอไว้คนเดียวบ่อยๆ.."

"อืม.." ตัวปีเตอร์เองตอนนั้นกับโทนี่ไปดูงานทิ้งลูกสาวไว้ที่บ้านบ่อยมากจริงๆก็แอบสงสารอยู่ไม่น้อยแต่เธอไม่เรียกร้องอะไรเลยแถมยังเป็นเด็กดีมากด้วย..

"สงสารกิ๊บครับเกิดมาแล้วถูกทิ้งเด็กคนหนึ่งจะรู้สึกแบบไหนกัน"..

"อันนี้มันอยู่จิตใต้สำนึกของแม่แล้วหล่ะ"...ปีเตอร์หันไปมองทางที่เข้าอาคารที่สาวเจ้าพึ่งเดินเข้าไปเธอน่ารักมากเจอเธอตอนสามขวบแววตาเศร้าคู่นั้นทำให้คู่ของเขาไม่กล้าทิ้งเธอไว้ตรงนั้นเลย..

"มันเป็นวาสนาของกิ๊บไหมครับที่ต้องมาเจอคุณตากับพี่ปีเตอร์.."

"วาสนาของคิมด้วยเช่นกัน"..

_____________

?จะรู้ความจริงจะดราม่าไหมอย่าด่าแรงสำนึกผิดไม่ทัน..?