ตอนที่...3....แค่อยากรู้

@กลางดึก...

ในห้องที่เงียบสงบมีแค่เสียงของเครื่องปรัปอากาศตอนนี้เป็นฤดูร้อนต้องพึ่งพาแต่ทว่ามีแสงเรืองรองจากโทรศัพท์เครื่องหรูของเธอลืมปิดเสียงเลยรีบคว้ามาเพราะเคยชินกับการเปิดอ่านข้อความมาพักหนึ่งแล้ว..

แม้ว่าห้องจะติดกันว่าคิมชอบส่งข้อความมาหาส่งแบบว่าเลียนมากแต่ก็นะเธอชอบนะ..

Part..กิ๊บซี่

พยายามลืมตามองดูว่ามันคืออะไรเพราะเธอนอนไปแล้วแต่มันขึ้นว่า ไม่ประสงค์ออกนาม..?

"ใครกัน..?.." เธอไม่เคยให้เบอร์ทำไมมีคนรู้เบอร์ของเธอแต่มันทำให้เธออยากอ่าน..

ไม่ประสงค์ออกนาม..: ฉันรู้ว่าเป็นเธอกิ๊บซี่

Gypsy..: คุณเป็นใคร

ไม่ประสงค์ออกนาม.: ฉันรู้ว่าเธอรู้ ข้องใจอะไรทำไมไม่ทักถาม

Gypsy..: หนูไม่คิดว่าจะต้องถามอะไร

ไม่ประสงค์ออกนาม.: ปากดีใช้ได้นะเรา

Gypsy..: หนูว่าหนูพูดความจริง

ไม่ประสงค์ออกนาม.: แปลว่าไม่ได้อ่าน

Gypsy..: อ่านแล้วค่ะแต่ไม่ใส่ใจ

ไม่ประสงค์ออกนาม.: เธอไม่อยากรู้หรอ

Gypsy..: หนูถูกทิ้งให้อยู่บ้านเลี้ยงเด็กกำพร้าหลังเกิดไม่ถึงอาทิตย์หนูต้องสนใจคนที่ทิ้งหนูงั้นหรือ..

ไม่ประสงค์ออกนาม.: เธอจะเนรคุณบุพการีไม่ได้นะ

Gypsy..: ชั่วชีวิตนี้หนูมีพ่อแค่คนเดียวคือคุณพ่อโทนี่เท่านั้น..

ไม่ประสงค์ออกนาม.: แต่มันเป็นเกย์

Gypsy..: จะเป็นอะไรก็ช่างค่ะแต่พ่อโทนีของหนูเป็นท่านเป็นคนดีค่ะ

แล้วเธอก็ปิดหน้าจอและบล็อคไอดีนิรนามทันทีถึงแม้ว่าจะไปตอบแบบนั้นเธออยากรู้ลืมตามองความมืดที่แสงไฟไม่มีทางจะเลิดรอดเข้ามาได้เลย

เธอไม่ไปเดินตลาดเป็นปีแล้วเพราะวาคิมคนเดียวไม่ยอมปล่อยเธอเรียกหาตลอดยิ่งกว่าลูกติดอีก..

"งั้นพรุ่งนี้ออกไปหาของกินที่ชอบดีกว่า" ที่ไปหาซื้อเองเพราะแม่บ้านชอบซื้อมาแบบไม่ถูกใจแต่ทำไงได้หล่ะหาซื้อเองสะดวกกว่า..(ฝากซื้อตลอดหนึ่งปีไม่เคยได้ตามสเปคเลย "__" )

เธอพยายามข่มตาลงแต่มันนานพอสมควรกว่าจะหลับตาลง.. ..

________

คฤหาสน์ Dark Vale

ตาเฒ่าสั่งคนสนิทให้ไปตามติดแต่กลับไม่เจอเธอเลยเปลี่ยนแผนให้มาเวลหาเบอร์ติดต่อของเธออ้างว่าจะขอบคุณน้ำใจที่ช่วยวันน้ัั้นเมื่อปีที่แล้ว ....

(ช่วยอิหยังว่ะ)..

เมื่อได้มากดเซฟใช้เบอร์ที่พึ่งเปิดใหม่ทักไปแต่ไม่คิดว่านังหนูจะเปิดอ่านไวปานนั้นดูจากการเขียนตอบโต้ในข้อความที่ตอบกลับเขามามันก็จริงตอนที่นังเด็กคนนั้นเกิดมาใครจะรู้ว่ะมันจะถูกตาต้องใจไอ้โทนี่หล่ะ..

"ปากดีเข้าไป".. ตาเฒ่าสถบแถมฉุกคิดได้ว่าท่า.. "แต่ถ้าไอ้โทนี่มันรู้หล่ะว่านังเด็กที่เลี้ยงดูคือทายาทของ Dark Vale มันจะว่ายังไงกันเล่า " ความคิดชั่วร้ายฝุดขึ้นอีกครั้งใช่ตาเฒ่าโนอาคิดแบบนี้เพราะนังหนูนั้นไม่มาเขาก็เดินเกมส์ใหม่อยากที่บอกสิบหรือยี่สิบปีการแก้แค้นมันไม่สายเกินไปหรอก..

พร้อมกับลุกขึ้นแล้วเดินไปที่ยืนอยู่ตรงรูปลูกชายที่จากไปก่อนวัยอันควร..

__________

@เช้าวันรุ่งขึ้น..

บอกเลยว่าตั้งแต่ตื่นมาตอบโต้ข้อกับผู้ไม่ประสงค์ออกนามหลังจากนั้นเธอพยายามจะข่มตานอนถึงตาจะปิดแต่สมองมันทำงานคิดฟุ้งซ่านไปหมดใจหนึ่งก็กลัวถ้าเป็นจริงพ่อบุญธรรมจะรู้สึกแบบไหนเลี้ยงลูกจระเข้ไว้งั้นหรือ..

"ทำหน้าแบบนั้นทำไมครับกิ๊บซี่"..ปีเตอร์เดินเข้ามาหลังจากออกไปดูวาคิมพูดคุยกับเหล่าบอดี้การ์ดและเขาเปิดโอกาสให้ผู้นำคนใหม่อย่างคิมได้รู้และสัมผัสกับลูกน้องและตัวเขาเองอยากให้วาคิมเลือกคนสนิทเอง..

"ขาพี่ปีเตอร์"..

"เราอะเป็นอะไรดูไม่สดชื่นเลย".

"ก็เมื่อคืนคิดอะไรเรื่อยเปื่อยทำให้ใจมันฟุ้งซ่านคะก็เลยพาลนอนไม่หลับค่ะ.."

"ตื่นเต้นงั้นหรือ"

"ตื่นเต้นเรื่องอะไรคะ"

"อ้าวพี่นึกว่าตื่นเต้นเรื่องที่จะหมั้นกับวาคิมเสียอีก"..

"ไม่ค่ะไม่ตื่นเต้นค่ะก็เห็นกันมาจะสามปีกว่านะแถมไม่ใช่เพิ่งจะรู้จักกันไม่กี่ปีแต่นี้รู้จักกันมานานนิสัยทุกมุมก็สัมผัสมาหมดแล้วค่ะ".. พูดได้ยาวและเหนื่อยมาก

"แล้วเป็นไงครับ" แต่กลายเป็นเสียงของคนในบทสนทนาซะเองที่เอ่ยถาม..

"ก็ไม่ไงก็หล่อดี"..

"ชมว่าคิมหล่อคิดอะไรป่ะนี้"..

"ไม่คิดค่ะไม่คิดอะไรทั้งนั้น".. ก่อนที่หน้าจะเริ่มแดงเธอจะหันไปบอกแม่บ้านยกอาหารมาเสริฟและบอกคนข้างๆ.. "ไปล้างมือค่ะจะทานอาหารเช้ากัน"..

' ครับแม่.."

" หึ.." ได้เแต่ส่ายหน้านับวันยิ่งทำตัวแปลกๆขึ้นทุกวัน..

"เอาจริงๆนะเพิ่งเคยเห็นวาคิมเวอร์ชั่นนี้.." ปีเตอร์เองก็ทึ้ง..

"หนูก็..เห้อ".. ถอนใจแบบคิดหนักมาก

"ถอนหายใจแบบนี้คือยังครับ"..

"พูดยากค่ะแรกๆตั้งรับไม่ทัน " ภาพจำผู้ชายที่ชอบทำหน้าตาเคร่งขรึมหายไปไหนนี้..

"แต่มุมนี้มีแต่เรานะที่เห็นนี้"..

"พี่ก็เห็นแล้วนี้ค่ะ"..

"พี่ว่าเมื่อกี้คิมคงไม่เห็นพี่แระมั้ง'.. ปีเตอร์รู้สึกได้ว่าเขาเป็นธาตุอากาศไปเลยเมื่อเห็นโมเม้นของวาคิมเมื่อกี้.

"เวอร์หล่ะ.."..

"คุยอะไรกันหรือ" โทนี่เดินออกมาจากห้องหนังสือ .

"คุยเรื่องเจ้าคิมครับ"..

"หึ ดูท่าทางจะมีความสุขดีนะ.." ตัวเขาเองรับสัมผัสนี้ได้เหมือนกันเพราะหลานชายที่รู้จักมาแต่อ้อนแต่ออกไม่ใช่แบบนี้ชอบทำหน้านิ่งละพูดน้อยแถมพูดห้วนด้วย

"คุณตาก็คนมีความรักนี้ฮ่ะ" ถึงแม้ว่าเขาจะอยู่ในสภาวะผู้นำคนใหม่แต่เขาคือวัยรุ่นคนหนึ่งดีๆนี้เอง

"ขอนั่งใกล้แฟนได้ไหมครับ." ปกติเขาจะนั่งถัดกับปีเตอร์เผื่อว่าจะได้คุยงานแล้วไม่ต้องตะโกน.

"คิม..!!.." ส่วนเธอนั่งอีกมุมเพราะไม่คิดว่าจะคุยเรื่องเสี่ยงๆกับใคร..

"เรียกทำไมกลัวลืมชื่อหรือไงครับ.."

"อย่ามารวน".. เงยหน้าสบตาคนตรงกันข้าม

"พอๆจะนั่งตรงไหนบอกแม่บ้านเถอะ.." โทนี่อดขำไม่ได้หลานชายเปลี่ยนไปมากเรื่องนี้ต้องบอกอลิซแล้วนี้..

"มานั่งข้างคิมนี้มา".. วาคิมนั่งถัดจากปีเตอร์เหมือนเดิมแต่ให้แฟนสาวย้ายที่นั่งแทนที่เดิมของเธอ..

"เรื่องงานหมั้นเดี๋ยวตาให้แม่ของเราดูฤกษ์ผานาทีให้นะ" โทนี่เอ่ยขึ้นให้หลานชายฟัง

"ม้าลิซ่าหรือฮะ.." หันมาถามเพราะสนใจเรื่องนี้อยู่

"เรามีแม่กี่คนหล่ะ"..

ชายหนุมทำท่าคิดแป๊บแถมยิ้มเจ้าเล่ห์มาก.."ม้าลิซ่าคือแม่บังเกิดเกล้าส่วนข้างๆคือแม่ทูลหัวฮะ".

"วาคิม..!!" เขินนะบอกเลยอยากทุบเขาต่อหน้าคนอื่นมาก...

"อุ้ยเสียงเข้มแฮะ"..

เธอไม่รู้จะพูดอะไรกันคนข้างแล้วนับวันยิ่งแปลกไปเอาคำพูดแบบนี้จากไหนกันใครสอนมานี้ ไม่สนใจแล้วหันหามองจานข้าวคอยกินคิดอะไรเรื่อยเปื่อย..

"ทานข้าวหรือแมวดมนี้.. จานข้าวไม่พร่องเลย.." วาคิมหันมาทางคนข้างๆหลังจากเขาเอาแต่ตักอาหารให้เธอก่อนหันไปสนใจจานตัวเอง

"ปกติไหม.." เธอทานนิดเดียวแต่นี้อาหารมันพูนเพราะเขาเลย..

"แต่เหลือเยอะเลยนะ" มองมามันล้นจานอยู่เลย

"ก็ใครหล่ะตัก ไม่ถามก่อน". เธอพูดจบแลตามอง

"ก็อยากให้ทานเยอะครับ"

"จะหมดไหมชาตินี้".. "...." ทำหน้าระเหี้ยใจสุดๆ

"ไม่เป็นไรคิมทานช่วยครับ.." หันมาขยับจานเพื่อแบ่งอาหารที่ตักไปมันเยอะจริงเขาพึ่งสังเกตุ

"ไม่ต้องหรอกทานพอไหวที่เหลือก็เททิ้งคร่าวหน้าก็ถามกิ๊บด้วยหล่ะกันจะทานอันไหนค่อยตักให้นะ.." โทนี่นั่งมองสองคนแง่งอนกันมันก็ต้องมีปรัปเข้าหากันบ้างหล่ะ..

"ค่ะคุณพ่อ.." ก่อนจะหันมาพูดกับวาคิม "รอบหน้าถามก่อนนะคะ"

"ครับ.." สำนึกผิดที่เอาแต่ตักอาหารให้โดยไม่สนใจที่สอบถามเธอเลย..

"ดีค่ะชอบคนเข้าใจง่าย"

"นิสัยดีด้วยใช่ป่ะ"..

"หึ..".. เธอไม่ตอบแต่หันไปสนใจจานข้าวแทน..

"คิมอิ่มแล้วตามตาไปที่ห้องนะ"..

"ครับคุณตา.."

หลังจากทานอาหารเสร็จกิ๊บซี่ตั้งใจจะไปซื้อของอยู่แล้วเพราะปกติเธอไปก็ไม่เคยแจ้งใครทำเหมือนปกติแค่บอกแม่บ้านคนสนิทไว้เฉยๆ..

___________

Part...ลิซ่า&ภาคินัย

กลับจากงานแต่งของหนูจ๋าหลานสาวเธอก็เอาแต่ยุ่งเรื่องงานเอกสารแทบจะไม่มีเวลาทักหาลูกชายเลยแต่ทางพี่ปีเตอร์ส่งรูปลูกชายตามจีบแฟนมันก็ดูน่ารักดี..

"ถึงขั้นของลองคบแบบนี้พี่คิมของแม่ก็มีหัวใจ".. ลิซ่าเอ่ยขึ้นในขณะที่สามมีนั่งอ่านเอกสาร.

"หนูว่าไงนะครับลิซ่า " ชายวัยห้าสิบอัพหันมาทักภรรยาตัวน้อยของเขาแม่ว่าจะใช้เวลาอยู่ร่วมกันนานเกือบสามสิบปีแถมก่อนที่จะได้ใช้ชีวิตร่วมกันก็ผ่านมรสุุมที่หนักหน่วงมากมายแต่ได้ครองรักกันแค่นี้เขาพอใจแล้ว.. (ไปตามอ่านในรักร้ายของภาคินัยนะคะ)..

"บอกว่าลูกชายเราเขามีหัวใจแล้ว"

"พี่คิมเข้าก็มนุษย์ผู้ชายทั่วๆไปนี้แระครับ".เขายังจำได้ดีเลยว่าลูกชายเคยปรึกษาเรื่องสาวเจ้าคนนี้ตัวเขาเองบอกให้ลูกใช่ใจดูเพราะคนเราถ้าไม่ใช่ยังไงก็ไม่ใช่..

"หนูนึกว่าจะไม่ชอบสาวเหมือนคุณลุงนะซิค่ะ"..

"พี่ว่าลูกรักใครเราก็ควรรับได้ครับ"

"เนอะ.." ใช่ตอนที่เธอรู้ว่าคุณลุงชอบพี่ปีเตอร์บอดี้การ์ดส่วนตัวที่ลุงส่งมาดูแลเธอเธอยังยินดีและเชียร์ออกนอกหน้าเลย..

"อย่าคิดเยอะเดี่ยวหน้าเหี่ยวหมด"

"พี่คิณอ่ะ".. เธอไม่ชอบคำนี้เลยอายุเลขสี่แล้วนี้ลูกสองด้วยไม่โรยราบ้างก็ใช่หรอกมั้งพวกลูกๆหลานๆมีคู่เป็นของตัวเองกันแล้วแถมมีหลานแล้วด้วย..วัฏจักรชีวิตอะนะ..

"พี่แค่หยอกลิซ่าครับหนูน่ารักที่สุดสำหรับพี่แล้วครับ".. ดึงภรรยาเข้ากอดแบบทุกครั้ง

"ลิซ่ารักพี่คิณนะคะ"..

"พี่รักหนูครับลิซ่า".. กอดแน่นกว่าเดิม

"ขอบคุณทุกอย่างที่ทำให้หนูเจอพี่นะคะ.."

_________

อยากรู้ว่าเจอกันแบบไหนไปตามอ่านค่ะ