ตอนที่...1...สกิลจีบนายหน้านิ่ง..?

Part...ต่อ⬇️

ข้อความข้างในทำเธอตกใจมากจนต้องวนอ่านอยู่นับสิบรอบแถมใจเต้นแรงค่อมจังหวะมากไม่รู้จะหันหน้าไปปรึกษาใครดีคุณปีเตอร์ใช่เธอนึกถึงได้เป็นคนแรกเลยแต่ก็ไม่อยู่กับวาคิมงั้นหรือไม่น่าจะได้แต่เขาคนนั้นบอกเธอรอได้งั้นก็รอไปเถอะแต่ไม่ว่ายังไงเธอต้องตามสืบและสอบถามจริงๆก่อน..

ก๊อกๆๆ.. ความคิดต้องชะงักเมื่อมีเสียงเคาะประตู. (ใครกัน..!!.) แต่ใครก็ช่างจดหมายนี้ต้องเก็บซ่อนเปิดลิ้นชักยกกล่องขึ้นและวางจดหมายวางไว้ใต้กล่องใบเล็กๆ..

"ใครค่ะ".. ถามก่อนเพื่อเป็นแม่บ้าน

"ผมเอง.." เสียงคนที่แอบเมินเธอเมื่อกี้..

เสียงของวาคิมตอบกลับมาทำเธอขมวดคิ้วอีกครั้งมีอะไรงั้นหรือแต่ก็เปิดเพื่อคุย..แกร๊ก...

"มีธุระด่วนหรือเปล่า" ยังงงอยู่เมื่อกี้ยังเมินเธอเลย

"ปล่าวจะชวนทานของว่าง".. ตอบแบบหน้านิ่งๆ

"หือ.." ปกติเธอไม่ค่อยทานแต่บางครั้งบางคราวก็จะนั่งเป็นเพื่อนพ่อบุญธรรรมนั่งคุยเพราะบางครั้งจะมีเอกสารที่เกี่ยวกับการเงินเธอกับปีเตอร์จะช่วยกันทำเสมอ..

"ไม่ต้องหือ.." วาคิมยกมือไปคว้าข้อมือแล้วจูงลงไปที่ชั้นล่างทันทีเมือถึงมาโต๊ะหันมาสั่งแม่บ้าน

"พี่ครับเอามาเพิ่มอีกชุด.."..

"คุณคิม...." แค่จะบอกไม่ต้องพี่ไม่ทานแต่..

"บอกให้เรียกว่าอะไรลืมแล้วหรือ".. เสียงเข้มหันมาคุยด้วย

"เอ่อคิม กิ๊บไม่ทานนะคะ".. จะให้พูดที่รักหรือบ้าแล้วคนเยอะแยะ

"แต่คิมไม่อยากนั่งทานคนเดียวกิ๊บทานเป็นคู่นะ...นะครับ".. ใจจะลายกับลูกอ้อนคนหน้านิ่งก็ตอนนี้หล่ะ..

"ก็ได้วันนี้วันเดียวนะ"..

"ทำไมอ่ะ".. เขาไม่เข้าใจมันก็ใช่เมื่อก่อนเขาเคยสนใจเธอที่ไหนหล่ะแต่ตอนนี้เราคบกันไหมแม้ว่าพึ่งคบก่อนไปงานแต่งพี่หนูจ๋าเพียงไม่นาน..

"ก็กิ๊บไดเอทไม่ทานหวานค่ะ".. ^__^ ??

" ผอมออกแบบนี้ไดเอททำไมกัน".. วาคิมเคยเดินไปที่หน้าต่างตอนคิดอะไรไม่ออกเคยเห็นนะว่าสาวเจ้านั้นชอบออกกำลังกายแต่เขาเองไม่เข้าใจก็ผอมอยู่แล้วจะออกกำลังเพื่ออะไรกัน..

"คิมไม่เข้าใจผู้หญิง" กิ๊บหันมองหน้าแฟนหนุ่มแบบอ้อนวอน..

"ไม่บอกจะเข้าใจได้ไงครับ"..

บทสนทนาของสองคนจบลงทันทีเมื่อแม่บ้านเอยถาม.."ขอโทษค่ะนายสรุปรับเพิ่มไหมค่ะ"..

"อืมไม่ต้องก็ได้ครับ"..วาคิมเปลี่ยนใจจะให้ทานชุดเดียวกับเขานี้แระและดึงสาวเจ้ามานั่งข้างหยิบโน้นหยิบนี้แบบเงอะงะ..

"มากิ๊บทำให้ค่ะ.." รับอาสาเพราะดูแล้วน่าสงสาร..

กิ๊บซี่หันไปหยิบของว่างที่วางเยี่ยงหน้าเธอจับโน้นจับนี้แล้วส่งให้คนข้างๆแต่ทว่าวาคิมไม่เอามือมารับแต่อ้าปากรอ..

"อ้าปากกว้างค่ะ".. เธอหันมาจับคางคนตรงหน้าก่อนจะป้อนของว่างเข้าปากคนตรงหน้าช้าๆ..."อ๊ะ"

ใช่เขารับของว่างจากมือเรียวบางแถมยังแกล้งดูดนิ้วเธอแต่ทำหน้านิ่งๆและเคี้ยวของว่างแต่ทว่าตากับจ้องมองใบหน้าที่แดงขึ้นมาแบบไม่ได้นัดหมาย..

"อร่อยจัง"..

"อร่อยก็ทานเยอะๆค่ะ"..

"มีคนป้อนจะทานให้หมดเลย"..

"วาคิม..!!"

"ให้เรียกใหม่"... เขาไม่ชอบให้เรียกห่างเหินก็คบกันแล้วนี้..

กิ๊บซี่ไม่ตอบแต่หันมาสนใจของว่างจับจัดอยู่สี่ห้าคำก่อนจะหันมาป้อนคนข้างๆ "หันหน้ามาค่ะ.."

"หันทำไม."..เป็นเสียงที่ห้วนจัด..

กิ๊บซี่อยากจะกรอกตาบนมากแต่นับหนึ่งถึงสิบในใจแล้วฉีกยิ้มหวาน.."มาค่ะคิมกิ๊บจะป้อนให้ค่ะ"..

"หึ.." หลอกล่อเก่งจริงๆแฟนเขานี้แถมรู้ทางด้วยหันไปหยิบมาอีกชิ้นแล้วหันหน้ามาทางเธอ..."กิ๊บทานด้วยนะ" ยกมือจับคางของคนตรงหน้าต่างคนต่างป้อนและแอบสบตากันเบาๆทั้งคู่

เธอจำเป็นต้องทานเพราะเขายื่นมาชิดริมฝีปากแล้วอ้าปากรับของวางที่แฟนหนุ่มป้อนอย่างจำใจแต่เขินอ่ะจ้องอยู่ได้จำต้องหลบสายตาเมินไปอีกทาง "หือ".

ตกใจที่มือของวาคิมเช็ดที่มุมปากของเธอ.."โตแล้วยังทานเลอะแบบลูกหว้าไม่ได้นะครับ"

"ขะ ขอบคุณค่ะ " เอียงตัวไปด้านหลังเพราะใบหน้าคมอยู่ใกล้มากสัมผัสถึงไอร้อนของลมหายใจของคนตรงหน้า..

"ไม่เป็นไรยินดีรับใช้ครับ" . ยิ้มให้แบบว่าทำใจคนตรงหน้าแมบละลายเลย

"อ่อยอีกแล้ว".. เขินหนักมากพาร์ทนี้ไม่เคยเจอพึ่งพบเจอก็ตอนคบกันนี้แระปกติก็แอบแซะตลอดไม่ก็..

( >< ____ >< )

"ไม่อ่อยนะพาร์ทนี้มีแค่กิ๊บเท่านั้นที่จะเห็น" ยังยิ้มแบบเดิมเธอเลยเมิ้นหน้าหนีถ้าจ้องมองอีกใจเธอคงทะลุออกมาตรงหน้าแล้วมั้ง..

"ทะ ทานต่อเถอะ"..

"ทานก็ได้ครับแต่กิ๊บป้อนคิมนะ"..

"ขะ ขยับเลยๆ.."

เห็นคนตรงหน้าเขินแล้วมันน่าแกล้งมากแต่เอ๊ะทำไม ความรู้สึกที่มีให้เธอมันเปลี่ยนตอนไหนแรกๆแค่ดูว่าจะลองคบดูมันก็ใช่นะในเมื่อคุณตาหมายมั่นปั้นมือจะให้สาวเจ้าเป็นคู่ชีวิตของเขาอยู่แล้ว..

"คิดอะไรอยู่ค่ะ"..กิ๊บซี่หันไปหยิบของว่างจะเอามาป้อนตามที่แฟนหนุ่มร้องขอแต่ใบหน้าคมเข้มของคนข้างไปคิ้วขมวดเข้าหากัน..

"ครับ.." หลุดจากภวังคฺ์แล้วตอบ..

"กิ๊บเห็นคิมทำหน้ายุ่งค่ะ"..

"อ่อกำลังคิดว่าจะหาวิธีไหนจีบแฟนครับ".. ก่อนที่จะเอียงหน้าไปหอมแก้มใสเบาๆ

"อ๊ะ..คิม..!!" เธอไม่ได้หวงตัวแต่นี้แม่บ้านยืนอยู่ไม่ไกลเพราะรอเก็บของ..

"หอมจัง นิ่มด้วย" ยังไม่สลด..

"อ้าปากเลยทานนี้" เอียงหน้าหนีใช้มือที่วางจับคางคนแอบหอมแล้วดันออก

"อ่าอัม.." เสียงที่กวนประสาทมากหมั่นใส่แล้วนะ..

เพี๊ย..!! ฝ่ามือเรียวบางฟาดไปตรงไหล่หนาเบาๆ.

"โอ๊ยเจ็บนะ".. แกล้งคืนหน้าไม่แสดงเลยถึงความเจ็บเลยแถมยิ้มเจ้าเล่ห์อีก

"หึ.. โกหกไม่เนียนเลย"...

วาคิมรวบมือที่ตีก็เขาแล้วดึงสาวเจ้าเข้าหากระซิบข้าวกกหูเบาๆ.."ตีอีกจูบโชว์บอกเลย"

ลมหายใจอุ่นรดต้นคอเธออีกครั้งแต่คำพูดนั้นทำเธออายมากจูบโชว์หรือบ้าไปแล้ว.."ปะปล่อยเลย"..

"นึกว่าอยากจูบซะอีก.."

"คิม..!!"..

"ครับเรียกขื่อแฟนทำไม"..

"คนเจ้าเล่ห์".... ยกมือกอดอกแบบไม่สบอารมณ์นิดหนึ่ง..

" ขอค้านครับไม่เคยเจ้าเล่ห์แต่.." ไม่ตอบพร้อมกับแอบหอมแก้มใสๆอีกครั้งแล้วยืดตัวกลับไปนั่งปกติ....

" คิมอ่ะ".. มือเป็นอิสระก็ยกมาลูบแก้มเบาๆมองค้อนให้หนึ่งกรุป..

"อิ่มแล้ว..อิ่มใจด้วย".. ยิ้มกว้างในแบบฉบับเขาและมีแค่กิ๊บซี่ที่เห็น

"งั้นกิ๊บให้แม่บ้านเก็บเลยนะคะ"..

"ครับ ."..

กิ๊บซี่หันไปสั่งแม่บ้านที่รอสแตนบายทันทีแล้วเธอก็ขยับตัวลุกขึ้นยืนเพราะเวลานี้เป็นช่วงที่เธอต้องเข้าไปดูบัญชีค่าใช้จ่ายรายวัน.. "คิม..". แค่กันมาบอกว่าจะเข้าห้องทำงานพ่อนะแต่..

วาคิมเดินออกมายืนข้างๆแล้วยื่นมือโอบไหล่บางดันเธอเข้าห้องทำงาน..

ปัง..!!.

"จะทำอะไรอ่ะ".. ตกใจที่อยู่โดนเขาพาเข้าห้อง.

"ปกติจะทำบัญชีเฉพาะในนี้ไม่ใช่หรอ".. หันมาถามเพราะเขาเองก็อยู่กับเธอตลอดแต่นั่งคนหล่ะฝั่งเฉยๆ

"ชะ ใช่"..

"ตกใจอะไรครับกลัวโดนจูบหรือไง"..

กิ๊บซี่ย่นจมูกเข้าให้จะบอกกลัวที่ไหนแค่ตกใจยกมือเอามือหนาที่บ่าบนบ่าออกแล้วเดินไปโต๊ะตัวเอง..

วาคิมยืนมองหุ่นของคนที่เดินห่างออกไปหุ่นที่บอกว่าผอมก็ผอมจริงๆแระแต่เจ้าก้อนกลมไม่เล็กเลยอยากสัมผัสมาก (เชี้ยคิมหยุดคิด) คำสถบในใจก่อนจะเดินไปที่โต๊ะตัวเอง.

Part..กิ๊บซี่&วาคิม

..ติ้ง .!! ข้อความใน app line ดังขึ้น wallpaper เป็นรูปคู่สองแสบที่เธอคิดถึง..

เด็กน้อย..: คิดถึงปี้กิ๊บซี่ค่ะ"..

Gypsy..,: ป้าคิดถึงหนูเช่นกัน..

พิมไปยิ้มไปมีความสุขมากช่วงเวลาหนึ่งที่ได้อยู่กับสองสาวแม้จะเหนื่อยแต่ก็มีแต่ความสนุกมากมาย..

"คุยกะใครยิ้มแบบนั้นเนี่ย" เธออยู่ในสายตาเขาทันทีหลังจากที่นั่งโต๊ะที่หันหน้าไปทางเธอ..

ใช่เธอไม่ได้ปิดเสียงแจ้งเตือนทำให้คนตรงกันข้ามได้ยินเสียงทำให้เขาต้องเงยหน้ามองว่าเธอคุยกับใคร

วาคิมไม่รอให้ความขุ่นมัวในใจเป็นที่ตั้งลุกขึ้นแล้วก้าวเท้าตามความยาวของตัวเองไปยังโต๊ะอีกฝั่งโดยที่สาวเจ้าไม่รู้ตัวยืนมองเห็นบทสนทนา..

เด็กน้อย..: ว้าคิดถึงมากว่าค่ะ....

เพียงแค่เห็นข้อความเขาก็อมยิ้มดูเหมือนว่าคนสวยของเขาจะชอบเด็กเสียด้วยหรือทำเด็กขึ้นมาดีนะความคิดชั่วร้ายฝุดขึ้นมาพร้อมเสียงทุ้ม.."คนข้างหลังคิดถึงมากกว่าครับ"

"อ๊ะ .มาตอนไหนนี้"

"ว่า คุยกับหลานลืมแฟนตัวเองซะงั้น"..

"คิม..ลืมทานยาป่ะ".

"ไม่ได้ป่วยนะ"..

"หรือคุณพ่อใช่งานเยอะค่ะสมองเลยเพี้ยน"..

วาคิมหรี่ตาและจ้องหน้าคนที่เงยหน้าถามเขาบอกคิดถึงนี้แปลกหรือก็ไม่แปลกนะเอาตรรกะไหนมาบอกว่าเขาป่วยไม่เข้าใจเลย..

"ทำงานเสร็จหรือยังคะ"

"ไม่มีอะไรจะทำก็เลยอยากอยู่ใกล้ๆ

"ห๊ะ..!!" ตกใจหรือของว่างวันนี้ใส่อะไรผิดไปป่ะนี้วางโทรศัพท์บนโต๊ะลุกขึ้นใช้มืออังหน้าผากคนตัวโต..

"ทำไรครับ.." เขาเองก็ตกใจจับมือที่ทาบหน้าผากตัวเองก่อนเลย

"เทสค่ะว่าป่วยไหมหรือทานอะไรผิดสำแดงไปหรือเปล่า"..

"หึ.." ตัวเขาเองก็แปลกใจเช่นกันกูเป็นอะไรว่ะถึงทำบ้าแบบนี้.." ป่วยครับเป็นโรคหัวใจ"

"ห๊ะ..!!" ตกใจอยู่อายุแค่นี้ป่วยเป็นโรคหัวใจ

"เป็นเพราะ เบลอว่ารักแถบครับ"

"ห๊ะ.." คำผวนที่นิยมในหมู่วัยรุ่นมายาวนานทำเธออึ้ง.. "ปล่อยเลยแล้วก็ไปทำงาน..

"ทำไงได้จะได้มีสมาธิหล่ะ"

"ไม่เข้าใจค่ะ"

"นั่งอยู่ฝั่งโน้นแต่ใจอยู่ฝั่งนี้..

"คิม..ตื่นค่ะตื่น".. สลัดมือออกจากมือคนตัวโตแล้วจับใบหน้าคมที่ดูสะอาดตาเบาๆ

"ว้าวุ่นใจจริง.ๆ..

ช่วงสัปดาห์ที่ผ่านมาวาคิมดูทรงรุกหนักมากไม่ดึงเธอไปกอดก็แอบหอมแก้มเบาๆตอนเธอเผลอจนเป็นอะไรทีชินตากับกลุ่มแม่บ้านมากๆ

___________

คิมค่ะดราม่าจังได๋นี้....?