บทนำ...ส่วนต่อขยาย..

ณ..มุมหนึ่งของสเปน

หลังงานแต่งงานของพี่หนูจ๋าผมและยัยตัวแสบก็บินกลับมาสเปนทันทีไม่รู้จะพูดอะไรก่อนบินไปตกลงกันว่าจะคบหาดูใจแต่ทว่าตอนเขาประกาศใครโสดเพื่อจะไปแย่งชิงช่อดอกไม้เธอคนดีก็เป็นหนึ่งในนั้นเช่นกันเอาผมหัวเสียเลยครับงานนี้..

@เช้าวันต่อมา

ตัวกิ๊บซี่เองไม่รู้อะไรเลยอยู่ๆแฟนเด็กไม่คุยอะไรกับเธอหลังงานแต่งของหนูจ๋าจนเธอทนไม่ไหว..

"ไม่คิดจะคุยกับเราเลยหรอไง".เดินมาดักทางเพื่อจะคุยมันดูอึมครึมเธอเลยไม่กล้าใช้ชื่อแทนตัว

"เราต้องมีอะไรต้องพูดกันอีกหรอ...ครับ" เลิกคิวสูงหยังเชิงสาวเจ้าแกมหมั่นไส้หางตาแลมองเคืองด้วยบอกให้แทนตัวว่ากิ๊บแต่ยังจะเราอีก...

"ช่วยบอกเราหน่อยก็ยังดี"

"โตแล้วคิดเอาเองครับ".. ยังๆจะเราอีก...?

และวาคิมก็เดินเข้าห้องเพื่อจะไปเคลียร์งานที่ค้างคาไว้ตอนนั้นก็เข้าหลายวันเหมือนกัน..

"อะไรกันนี่.." คิดยังไงก็ไม่ออกแต่สิ่งแรกคือเธอไปตลาดดีกว่าไปซื้อของมาทำอาหารให้เผื่อจะหายงอน..

เป็นเรื่องปกติของเธอเวลาไปไหนจะไปเพียงคนเดียวไม่อยากให้ใครรอในระหว่างที่เลือกของผู้ชายสูงวัยเดินมาทักทายเธอ..

"แม่หนูว่างคุยกับฉันไหม"..

เธอหันไปตามเสียงที่เรียกขาน "คุณตารู้จักฉันหรือค่ะ"..

'ฉันคิดว่าฉันรู้จักเธอดีนะ"..

"นานไหมคะฉันต้องกลับบ้านเพื่อจะไปทำอาหารให้คุณพ่อทานค่ะ"

ชายแก่ยิ้มเยะเล็กน้อยแต่เธอไม่ทันเห็น.."ไม่นานหรอกแค่จะบอกอะไรบางอย่าง..

"บอกอะไรค่ะ.." ไม่ชอบเลยอะไรที่มีนัยนะนี้

"ตามมาถ้าอยากรู้..'..

กิ๊บซี่ยืนมองผู้ชายสูงวัยเดินจากไปเกือบสุดสายตาเลยใช้เวลาคำนวณว่าจะไปหรือไม่หรือว่าบางทีเขาอาจต้องการความช่วยเหลือจากเธอหรือเปล่ายืนตัดสินใจไม่นานเดินตามเขาไปทันที.

________

Part...วาคิม

ขอแนะทำตัวอย่างเป็นทางการทุกคนเรียกผมคิมหรือวาคิม ชื่อทางการคือนายวาคิม อภินันท์วรรณ (ลูฟท์) ลูกชายคนโตของคุณภาคินัย (คิณ) กับนางวันวิวาห์ (อลิซหรือลิซ่า) อายุยี่สิบสามปีอาชีพไม่มีเพราะเป็นมาเฟีย...(นิสัยและคุณสมบัติมาอ่านกันเถอะเดียวรู้เอง..)?..หยอกๆฮะรูปหล่อ พ่อรวยแถมขึ้นแท่นเป็นผู้นำลูฟท์รุ่นที่สี่มาเฟียแห่งสเปน..?

ตัวเขาเองแค่งอนแต่ไม่รู้จะงอนไปเพื่ออะไรแค่เข้าไปเคลียร์งานราวสองชั่วโมงเดินออกมาเป็นช่วงเวลาทานอาหารว่างพอดีแต่เขาเห็นคนจัดเตรียมคือแม่บ้านแต่ทว่าไม่เห็นร่างของแฟนสาวเลย..

"กิ๊บไปไหนครับ.." ลงมากวาดมองไปทั่วไปไม่เจอคนที่อยากเจอ

"คะนายน้อยว่าไงนะคะ"..คนที่นี้แทบจะไม่ได้พูดคุยกับชายหนุ่มเลยเพราะเขาทำหน้าเคร่งมากมาแต่ไหนแล้ว

"ผมแค่จะถามหาพี่กิ๊บซี่ครับ"

"อ่อคุณหนูออกไปซื้อของค่ะ"..

"ไปกับใครครับ" ขมวดคิ้วเป็นปมเรื่องนี้เขาไม่ค่อยใส่ใจเลยไม่รู้จริงๆ

"คุณหนูชอบไปคนเดียวค่ะนายน้อยแต่ว่าวันนี้แปลกนะคะปกติไปแค่ชั่วโมงเดียวเองนี่จะเข้าชั่วโมงที่สองละยังไม่กลับมาเลย..

( past..ย้อนกลับไปหนึ่งชั่วโมงก่อน)

กิ๊บซี่เดินตามชายสูงวัยมามาเงียบเกือบถึงทางตันแต่ก็กล้าๆกลัวๆที่จะเข้าไป..

"เข้ามาเถอะฉันไม่ทำอะไรเธอหรอก.."..

"คณตามีอะไรจะพูดก็พูดค่ะ"..

"ไม่มีอะไรหรอกฉันมีอะไรจะให้เธอดู..'

"อะไรคะ .".. รับมาแบบงง..

ชายสูงวัยไม่ตอบแต่หันไปหยิบเอกสารส่งให้สาวเจ้าทันที.. "เอาไปอ่านแล้วจะรู้เอง"..

"มันคือ .!!" ยังไม่เข้าใจว่ามันคืออะไรมายื่นให้เธอทำไม

'อยากรู้ก็ต้องอ่าน ."

กิ๊บซี่จับพลิกดูและครุ่นคิดอยู่แป๊บหนึ่งกำลังจะทำท่าจะเปิดเอกสารชุดนั้นออกแต่ทว่า.

"เอากลับไปอ่านที่คฤหาสน์ลูฟท์...".

"คุณรู้ได้ไงว่าฉันอยู่ตรงนั้น.." กิ๊บซี่ขมวดคิ้วเป็นปมเธอไม่เข้าใจเลยว่าชายคนนี้ทำไมถึงรู้..

"อ่านให้เข้าใจถ้ามีอะไรไม่เข้าใจก็ถามฉันให้เวลาเธอทำใจ.." เขาเลือกที่จะไม่ตอบคำถามเธอแต่เปลี่ยนประเด็นแทน

"ทำใจอะไรแต่เอ๊ะคุณพูดเหมือนคุณไม่อยู่ที่นี่"..

"ก็ไม่ได้อยู่ที่นี้แล้วบอกตอนไหนว่านอนตรงนี้"..

ตัวเธอเองก็เพิ่งแอบสังเกตรูปพรรณสัณฐานและการใส่ชุดเสื้อผ้าและหน้าผมของชายสูงวัยก็ไม่น่าจะเป็นคนเร่ร่อนแต่มาทำอะไรที่ซอกตึกนี้..

"ฉันให้เวลาเธอเท่าที่เธอจะพอใจ..

(Partpresent)

หลังจากที่แม่บ้านพูดขึ้นมาเขาก็ล้วงโทรศัพท์เพื่อกดโทรออกหาแฟนสาวทันทีและเสียงเพลงสายเรียกเข้าก็ดังไม่ไกลเลย..

"มาแล้วมั้งค่ะ.."..แม่บ้านคนหนึ่งกล่าวเธอจำเสียงเรียกเข้าได้...

"ไปไหนมา..".. เป็นคำที่ดูห่วงใยอยู่บ้างเพราะเธอกลับเลทเยอะเกินไป..

"ก็ไปตลาดไงค่ะ"..

"แต่แม่บ้านบอกว่าทุกทีไปแค่ชั่วโมงเดียวนี้....

"อ๋อ..ไม่อะไรหรอกเจอเด็กขอทานเลยนึกถึงตัวเองขึ้นมานะ..".. เธอพูดไปงั้นแระแต่ความคิดที่มันดูสับสนจนออกมาทางหน้าตามทำให้วาคิมจับพิรุธได้..

คิ้วเข้มขมวดเข้าเป็นปมเพราะแววตาคนตรงหน้าดูร้อนรนแต่เขาเองไม่อยากก้าวก่ายเพราะเธอไม่ได้ร้องขอ.. 'อืมตามนั้น"..พร้อมกับเดินกลับเข้าห้องทำงานเรื่องที่อยากคุยก็หยุดก่อนดูเธอมีเรื่ิองที่ต้องคิด..

(เรื่ิองอะไรนะ)..

ฟู่.. ถอนหายใจอย่างแรงก่อนจะปรัปสีหน้าหันไปยิ้มให้พี่แม่บ้าน.." มีอะไรก็ไปทำเถอะพี่ "

"ค่ะคุณกิ๊บ " เซย่าแม่บ้านวัยสามสิบต้นเดินถอยหลังไปสองก้าวและหันหลังเดินเข้าครัวทันที..

หางตาแลเห็นของว่างที่ยังไม่ใครแตะครุ่นคิดพิจารณาจะทำยังไงกับของตรงหน้าดีจะให้ยกตามไปข้างในก็กระไรอยู่ก่อนจะปล่อยทิ้งให้มันวางไว้ตรงนั้นเพราะถึงเวลาป้าแม่บ้านก็จัดการเอง..

ช่วงเวลาพักหน้าที่ของเธอแค่ดูแลพ่อบุญธรรมแต่สัปดาห์นี้ท่านบินไปฝรั่งเศสเพื่อประชุมงานกับมาดามเวเนเซ่.ทำให้ที่นี้มีแค่เธอกับวาคิมอาศัย..

_______

Part..ตาเฒ่าโนอา

หลังจากตัดสินใจให้ลูกน้องคนสนิทค่อยตามติดชีวิตเด็กสาวอยู่หลายปีจนรู้แน่ชัดว่าในช่วงเวลานั้นเธอจะมาเดินตลาดและก็ได้เจอเธอซึ่งหน้าตาคล้ายเขาและสาวที่เคยจ้างวานให้อุ้มท้อง.. ( ใช่หลังจากที่ลูกเลี้ยงจากไปเขาก็ไม่คิดจะหาใครมารับเลี้ยงอีกเลยจน..)

( past..ย้อนกลับไปยี่สิบหกปี..)

ในคฤหาสน์ของโนอาเฒ่าจอมเจ้าแผนการเมื่อเจอกับเหตุการณ์ที่ไม่เป็นไปตามที่คาดหวังคิดหรือเขาจะสนใจ..

"ท่านทำแบบนี้หนูก็แย่ซิ.."

"ฉันตกลงกับเธอแล้วนี้ถ้าเป็นผู้ชายจะรับเลี้ยงแต่นี้ผู้หญิงฉันไม่รับ'.. เขาสูญเสียลูกชายบุญธรรมด้วยน้ำมือของคนตระกูลลูฟท์และเขาไม่อยากก็ไม่อยากมีใครเลยหาคนรับจ้างอุ้มบุญ..

"แล้วจะหนูให้เลี้ยงเด็กนี้นะ" เทเรซ่าสาวเจ้าที่รับอุ้มท้องจากเศรษฐีเธอเองไม่เคยรับงานแบบนี้หรอกแต่สภาวะจำเป็นต้องใช้เงินตอนท้องทางนี้ก็เลี้ยงดูปูเสื่ออย่างดีหล่ะแต่ผลที่ออกมันได้แล้วเธอจะปัญญาเลี้ยงไหมตัวเองก็ยังไม่รอด..

"ก็ลูกสาวเธอนี้"

"แต่เป็นน้ำเชื้อคุณนะคะ".. ใช่เธอรับผสมเทียมกับตาเฒ่าวัยหกสิบอัพที่ทำเพราะเงินจริงๆ..

' กลับไปอ่านสัญญาถ้ายังเร้าหรือจะให้คืนเงินที่เสียไปทุกสตางค์.." เพราะเพศแม่อ่อนแอเขาไม่ต้องการ..

เทเรซ่าจำต้องอุ้มลูกน้อยที่เกิดจากการรับอุ้มบุญเดินออกจากคฤหาสน์ของโนอาเธอคิดได้เพียงอย่างเดียวว่าเด็กคนนี้ต้องไม่อยู่กับเธอขืนเอาไปด้วยต้องอดตายกันแพคคู่ (บ้านเด็กกำพร้าคือทางเลือก)

(Part present)

ตาเฒ่านั่งคิดถึงเรื่องในอดีตครุ่นคิดว่าต้องทำยังไงต่อจากนี้เขาเองก็ไม่คิดว่าเด็กคนนั้นจะเป็นคนที่ทำให้เขาสามารถล้างแค้นไอ้คนตระกูลนี้ได้....

"นายครับหลังจากนี้ทำไงต่อ" มาเวลลูกร้องคนสนิทเอ่ยถามนาย

"ดูพฤติกรรมไปก่อนเพราะกูให้เวลานังเด็กนั้นแต่ไม่รู้จะนานไหม.." เขาเองก็ก็ไม่รู้ว่าเด็กนั้นจะคิดอะไรแค่รอดูและค่อยวางแผนรอมาตั้งนานจะรออีกนิดก็ไม่เห็นจะเป็นอะไรไป..

________

คฤหาสน์ลูฟท์

ขอแนะนำตัวค่ะ... ชื่อกิ๊บซี่ อลิซา ลูฟท์อายุ 26ปี บุตรีบุณธรรมของมาเฟียชื่อดัง โทนี่ ลูฟท์

กำพร้าตั้งแต่เกิดได้ไม่อาทิตย์จนอายุได้สามขวบมีคนรับเลี้ยงส่วนพ่อแม่ที่แท้จริงไม่มีไม่ระบุให้ชัดเจนจนกระทั้งผ่านมา..ยี่สิบสามปีพึ่งจะมีคนเข้ามา...

ตัวเธอปกติถ้าว่างจากงานแล้วตัวเธอจะไปนั่งที่ศาลาข้างสระน้ำแต่วันนี้เธออยากเปิดอ่านจดหมายที่ชายแก่ผู้หนึ่งยื่นให้เธอมาจำเลยต้องเข้าห้องพักส่วนตัว..

"ไม่จริงอ่ะ ."..

__________

เรื่องมันอาจจะซับซ้อนนิดหนึ่งนะคะเพราะมันพ่วงเรื่องราวรุ่นปู่เลย..