ตอนที่.....4...ดีนก็คือดีน..

พาร์ท..กิ๊บซี่..

หลังจากที่พี่เลี้ยงทักมาบอกเธอว่าลูกสาวไปยืนโวยวายหน้าห้องของดีน (หลานชายคนดีของเธอ) เธอเองก็แปลกใจที่ของขวัญไปโวยวายกับดีนทำไมเด็กสองคนนี้แทบจะไม่พูดคุยกันด้วยซ้ำไป..

ยืนปลอบลูกจนลูกโอนอ่อนตั้งใจจะหาอะไรมาให้ลูกเลี้ยงตั้งแต่เจ้าลูซี่หายไปของขวัญก็ปฎิเสธการเลี้ยงสัตว์มาตลอด...

"หายไปไหนนี้.." เดินออกจากห้องหลังจากคุยกับสามีเพื่อจะแจ้งให้ลูกรู้ว่า..คุณป๊าของเธอจะบินกลับมาแล้ว

"หาใครอยู่ลูก.." เทร่าคุณยายวัยเจ็ดสิบตอนนี้ทางวาคิมและลูกสาวคนสวยไม่ให้ทำอะไรแล้วให้อยู่เฉยๆจะดีกว่า..

"หาคุณหลานคนสวยของแม่นั้นเลยค่ะ"...

"นั้นซิวันนี้แม่ยังไม่เห็นหน้าเลยนะ"...เด็กน้อยของเธอในทุกๆวันหยุดชอบมาอ่านนิทานให้ยายฟังเสมอ..

"แม่รอหนูขวัญหรือค่ะ"... กิ๊บซี่เอ่ยถามแม่เธอถามไว้ก่อนถ้าแม่อยากเจอหลานจะได้ตามหา..

"ไม่ๆลูกแค่แปลกใจว่าหนูขวัญหายไปไหนเฉยๆ"....

มือของคุณแม่คนสวยกดโทรออกไปยังเครืี่องของลูกสาวมันติดแต่ไม่มีคนรับสาย.. "แปลกแฮะปกติติดโทรศัพท์ยิ่งกว่ามือที่ห้าอีก".. และเธอกดแบบย้ำ!! จนจะสิบรอบแล้ว.. "หรือว่าจะนอน.."

"น่าจะนอนหล่ะมั้งเมื่อวานไปติวนี้"...

"คงงั้นมั้งค่ะ"... กิ๊บรู้จากเจคอปแล้วว่าคุณลูกสาวหนีเที่ยวแต่ก็ช่างเถอะไปผับตัวเองถือว่าปลอดภัยดูจากสภาพเมื่อเช้าก็ครบสามสิบสองประการไม่มีอะไรบุบสลายเห็นแต่ยืนแว๊ดๆหน้าห้องดีน..

"งั้นรอหลานตื่นค่อยเรียกหาเอา.."..เทร่าเดินกลับไปพักในห้องส่วนตัวอีกครั้ง..

@ในห้องดีน..

"นายนี้มันกวนตีนใช่ได้เลยนะ" เธอเองก็ไม่รู้จะสรรหาคำไหนมาพูดแระ..

"พูดความจริงก็หาว่ากวนตีน"... เขาพูดอะไรผิดนี้ห้องเขาจะใส่เสื้อไม่ใส่เสื้อก็สิทธิ์ของเขาไหม...

"เอาตรงๆเลยคืนโทรศัพท์มาได้แล้ว.." ยื่นและแบมือเพื่อของของคืน

"ฟังภาษาคนไม่ออกหรือไง.."..

"ก็บอกมาซิว่าอยู่ที่ไหน.."..

"ไม่บอกอยากได้คืน..คืนนี้ไปที่ผับ.."

"เราไม่มีอะไรจะเล่น"... เริ่มจะดราม่าแล้วเธอติดโทรศัพท์ไม่ได้จับเหมือนโลกจะแตกเลยนาทีนั้น .

"ไอแพค โน๊ตบุ๊คก็มีเล่นพวกนั้นก่อนซิ"...

"มันไม่เหมือนกัน..." เขาไม่เข้าใจคนติดโทรศัพท์หรือไงนี้..

"ไม่เหมือน..??".. เขาคิดไอแพดโทรออกได้นี้เล่นโชเชียลทุกอย่างแอพทุกแอพเล่นได้หมดถ้าเสียเงิน..

"ไม่เหมือนก็คือไม่เหมือน"...

"ตามนั้น..!!".. พร้อมกับดึงเธอลุกขึ้นและดันออกจากห้อง.. "เจอกันตอนเย็น"..ปัง.!!

"นะ..นาย.."...จะกรี๊ดตอนนี้ทันไหมมองไปรอบๆมันปลอดคนแล้วจำใจเดินจากมา.."ฝากไว้ก่อนเถอะ"..

คล้อยหลังเมื่อดันยัยจอมจุ้นออกจากห้องเขาก็ตั้งใจจะนอนพักซักหน่อยช่วงสองอาทิตย์ที่ผ่านมาไหนจะไปติวไหนจะอ่านหนังสือไหนจะทำงานแทนป๊าสมองแทบล้าแต่สิ่งเขาทำยังไม่ได้ครึ่งของป๊าเลย..

"ติ๊ด...เสียงเรียกเข้าที่แสนธรรมดาหน้าจอโชว์

"ป๊าเจ.."..รีบกดรับสายทันทีเรื่องยัยตัวแายแอบเที่ยวป๊ากับอาคิมคงเห็นแล้ว..

"สวัสดีฮะป๊า"...

"สวัสดีครับลูกชายสบายดีไหมครับ"...

"อยากจะดีกว่าดีฮะ"..

"เจอป่วนแค่วันเดียวก็ท้อเลยหรือ"...

"หึ.." เขาไม่รู้ว่าวันข้าวหน้าจะเจอกับอะไรอีกเพราะว่ายัยคุณหนูโคตรและโคตรไร้สาระมากๆ.."ทนได้เท่าที่ทนฮะ"..

"ไงเราจบแล้วจะต่อที่ไหนดี"... เจคอปได้ยินมาว่าลูกชายจะขอไม่เรียนต่อแต่เขาอยากให้ลูกมีวุฒิการศึกษาที่ดีกว่าเขาและภรรยาคิดว่าถ้าวาคิมจะไม่ส่งเสียเขาและภรรยามีเงินมากพอที่จะส่งลูกถึวฝั่งได้เลย..

"ยังไม่ได้คิดฮะ"..

"ไม่คิดถึงหรือไม่อยากเรียนต่อเอาดีๆ..

"ป๊าดักทางเก่ง.."

"ป๊าอยากให้ดีนตั้งใจเรียนครับ"

"แต่งาน.." ชายหนุ่มพูดได้แค่นั้นเสียงของคุณอาสุดหล่อแทรกเข้ามาก่อน.. .

"ถ้างานที่อาส่งมอบให้มันเป็นภาระไม่สามารถทำให้ดีนเรียนต่อได้ก็เลิกทำซะแล้วไปเรียนต่อแทน..".. วาคิมเอ่ยเพราะเขาอยากส่งเสียให้จบสูงๆ

"ไม่ใช่ๆภาระเลยฮะแค่เกรงใจ"... ดีนรีบปฏิเสธเสียงสูงเพราะเขารู้มาตลอดเลยว่าเงินที่ส่งเสียเขาเรียนตั้งแต่อนุบาลยังมัธยมปลายเป็นเงินของวาคิมพ่อกับแม่แทบจะไม่ได้ออกค่าใช้จ่ายในส่วนนี้เลย..

"อยากเกรงใจก็ควรเรียนให้จบ".. วาคิมเน้นทุกคำ..

"ครับอาคิม"..

"งั้นเจอกันเย็นนี้นะ.." เจคอปเอ่ยขึ้นมาทันที..

"ป๊ากลับแล้วหรือฮะ"..ดีนไม่เจอพ่อมานานมากเกือบปีแล้วนะป๊ากับอสไปฝรั่งเศสรอบนี้นานมาก..

"งานมันเคลียร์หมดแล้ว". เจคอปเอ่ยตั้งแต่คุณตาโทนี่เสียตามด้วยคุณปีเตอร์มาติดและทางไทยคุณย่าเวเนซ่า (วีว่า) ตาดิษฐ์จากไปงานทางฝรั่งเศสแอบมีปัญหาก็ต้องลงไปจัดการไม่คิดว่าจะนานขนาดนี้..

"จะไม่ไปไหนอีกแล้วใช่ไหมฮะ"...

"ไม่ไปไหนแล้วครับ.."

"ดีใจทีสุดฮะ"...

__________

@หัวค่ำ...

จะอ้อนแม่ซื้อเครื่องใหม่ก็กะไรอยู่เครื่องนี้พึ่งถอยในวันเกิดเองผ่านมาไม่ถึงอาทิตย์เลย..

"หือ..จะปรึกษาใครได้หล่ะ"...

ก๊อก..ก๊อก.ก๊อก..เสียงเคาะประตูทำสาวเจ้าฉุกคิดนายดีนหรือว่าแต่กล้ามากนะที่ตามเธอแต่ก็ต้องจำใจเปิดตามมารยาท..

"กรี๊ดป๊าขา"... ก่อนเปิดทำหน้ามูทูเสียมิได้พอเห็นเป็นบุคคลที่รักกระโดนกอดทันที..

"เบาลูกคุณยายนอนอยู่ๆ.. กิ๊บซี่ติงลูกสาว..

"หนูขอโทษค่ะมัม"...

"เมื่อกี้ยังทำหน้าปูเลี่ยนอยู่เลย.." วาคิมเอ่ยแซวลูกสาว..

"มีคนทำให้หนูหัวเสียไงค่ะ"... ..

"ใครทำลูกป๊าครับ".. เขารู้แล้วเจคอปรายงานแต่อยากรู้เรื่องจากปากเล็กๆของลูกสาว..

"แค่แมลงหวี่ค่ะมาทำให้ลำคาญ"... โผเขากอดพ่อเพราะคิดถึงเอามากแต่หารู้ไม่คนที่เธอกล่าวถึงนั่งอยู่ด้านหลังพ่อของเธอ..

"พ่อว่าเราต้องมีอะไรที่ต้องคุยกันนะครับ".. จริงๆเขาให้ลูกอยู่เฉยๆก็ได้แต่อยากให้เรียนรู้อะไรบ้างเลยตั้งใจว่าจะส่งไปทำงานที่ผับคู่ดีน..

"ค่ะ ." เงยหน้ามองพ่อแบบสงสัย.

"มานั่งคุยกันเถอะ.."..วาคิมเอ่ย

พอพ่อหันตัวเพื่อจะเดินไปที่โซฟาเธอเห็นบุคคล (เจ้ากรรมนายเวร) นั่งหัวโด่เป็นลูกข่างตรงนั้น.. "เฮ้ยมาตอนไหน"..

"นั่งตรงนี้นานมากๆแล้ว"..

"แล้วไงรากงอกยัง"... เธอรู้ว่าอีกคนต้องการสื่ออะไรแต่กวนมากวนกลับไม่โกง..

"มานั่งครับเด็กดี.." เจคอปเรียกหลานสาวแบบนี้ตลอด.

"ป๊าเรียกผิดแล้วฮะ ต้องเด็กเรียกว่าดื้อมากกว่าฮะ".. ดีนผู้ซึ่งนั่งอยู่ตรงหน้าเธอแถมยังเงยหน้ายักคิ้วลิ่วตาให้กับเจ้านายสาวแบบผู้มีชัย

"นายดีน!!..".. เธอรู้ว่าตัวเองดื้อแต่ไม่ชอบที่มีคนมาว่าแบบตรงๆมันรับไม่ได้..

"พูดผิดตรงไหน .?".. เลิกคิ้วสูงเพื่อจะยั่ว

"ซักเรื่องป่ะ"... เริ่มโมโหแล้วแต่ทำอะไรไม่ได้ .

"กี่เรื่องดีหล่ะ.." ยังกวนเธอต่ออยากรู้ว่าจะหลุด concept ไหม..

"พอครับ"... เป็นคุณพ่อของสาวเจ้าเองที่สั่งให้หยุดไม่งั้นคงยืนทะเลาะกันอีกนาน..

"ดีนลูกก็หยุดกวนคุณหนูบ้างเถอะ*... เจคอปกันมาปรามลูกชายเมื่อมีโอกาสแทรก.

เขาไม่ตอบได้แต่พยักหน้าแต่หางตาแลมองยัยคุณหนูที่ทำหน้าออกไปทางสะใจที่เขาโดนดุ.. #หมายหัว..

วาคิมได้แต่ส่ายหน้าเบากับการแสดงออกของลูกสาวไม่โตซักที "มาครับไหนๆก็มาครบแล้วเรามาคุยกันหน่อย.." เดินมานั่งตรงกันข้ามลูกสาวแต่นั่งข้างๆภรรยาคนสาย..

"พร้อมจะคุยกันแล้วนะเด็กๆ ." เจคอปเอ่ยถามสองคนแบะมองสลับไปมา..

"ค่ะ".. แม้ว่าจะสงสัยอยู่บ้างแต่ก็ต้องจำนน

"ครับ"..

"หนูขวัญครับป๊ามีเรื่องจะให้ลูกตัดสินใจอยู่สองเรื่อง.."

"ค่ะ.." สีหน้าป๊าดูเคร่งเครียดมากๆ..

"ดีนครับเรื่องนี้เกี่ยวกับดีนด้วย"...วาคิมเอ่ย..

"ครับอาคิม" แต่เขารู้แค่ว่ายัยตัวแสบต้องมาเรียนรู้งานแค่เรื่องเดียวแบ้วอีกเรื่องหล่ะ..

"ป๊าพูดมาค่ะหนูมีธุระต้องไปรายงานตัว"..

"รายงานตัว ??" พ่อแบบเขาถึงกับงงรายงานตัวเรื่องอะไร..

แต่คนพูดกับไม่ตอบเอาแต่นั่งทำตาใสแบบไม่รู้อะไรมากก่อน .

"ไม่บอกหล่ะว่าโกหกเรื่องไปติว.." ดีนเริ่มหมั่นไส้ยัยคุณหนูขวัญเอามากคนอะไรทำตาแอ๊บแบ๊วตลอดเว...

"ใครหนี.." เรื่องอะไรจะยอมรับ ..

"อยากไปบอกกันดีๆซิครับลูก.." วาคิมแค่ตั้งกฎห้ามเด็กอายุต่ำกว่าสิบแปดปีไม่ได้ห้ามลูกสาวที่หมายถึงคือบุคคทั่วไป..

"บอกไปก็ไม่เห็นเรื่องชั่วๆของคนบ้างคนซิค่ะป๊า".. บุยปากไปทางคนที่ทำเรื่องอย่างว่า...

"เรื่องชั่วๆ..??".. สามผู้ใหญ่มองมาทางชายหนุ่มแบบสงสัย..

"เรื่องชั่วหรือ..?".. ชายหนุ่มงงในตรรกะของยัยหนูขวัญนี้เขาโสดนะจะเอากับใครก็ได้ถ้าคนคนนั้นโสดเช่นกันเขาไม่ยุ่งกับคนมีเจ้าของอยู่แล้ว..

"เราไปทำอะไรมาหรือ" วาคิมหันมาทางหลานชาย..

"เอากับสาวมาครับ"... ตอบแบบตรงๆไม่อ้อมค้อม.

"ยี้ อุบาทว์พูดออกมาได้".. "

"ดีกว่าคนนั่งรอถ่ายคลิปก่อนไหม ทนไม่ได้แต่นั่งรอเนี่ยนะ.." เรื่องอะไรต้องยอมหล่ะ..

"นั่งรอ!!".. กลายเป็นว่าผู้ใหญ่หันมาสนใจเธอแทน..

"เอ่อ.." อาการใบ้แดกเกิดขึ้นฉับพลันเลิกลักกุมมือแน่นก้มหน้าอายในเรื่องที่ทำ..

"ผมว่าพูดเรื่องที่อยากพูดดีกว่าครับ"...

_________

เหมือนจะทันกันอยู่นะ..?..