ตอนที่ ....5....ไม่มีทาง!!

@..เมืองไทย....

ภูมิ-ธนากรในวัยยี่สิบสองเดินเข้ามาในบ้านหลังจากเรียนจบปริญญาตรีคณะสถาปัตย์เอกการออกแบบสิ่งแรกที่ตั้งใจคือจะสืบสารงานต่อคุณทวดวีว่า (ผู้ล่วงลับ)

แต่งานนี้เขาอยากได้นักออกแบบที่ไม่ดังแต่มีฝีมือมาร่วมงานไล่เปิดผ่านรายชื่อนักออกแบบที่ไปมีผลงานเข้าตาถึงโนเนมแต่ฝีมือคือสวยมากๆ..

รูปสร้อยเงินที่ขึ้นลายล้อมด้วยทับทิมสีแดงมันดูต้องตาต้องใจเขาเอามากกดเข้าดูชื่อผู้ออกแบบ..ไม่คุ้นตาเลยชื่อผู้ออกแบบคุณนาฏนภา

แต่พอเลื่อนดูนามสกุลนี้ดังพอสมควรเลยกดค้นหาจนเจอเจ้าของชื่อน่ารักมาก.."ชื่อไอวาว่างั้นนางสาวนาฏนภา รุ่งเรืองไพรกิจศาลงั้นหรือ".. และใบหน้าของเพื่อนสนิทของคู่แฝดเขาก็ฝุดขึ้นมาธาม.-ณฟ้า.. "เพื่อนสนิทไอ้ภัทรนามสกุลนี้นี่ ".. ใช่เขาต้องหาเวลาไปเยี่ยมคู่แฝดที่อยู่เปลี่ยนใจไปเรียนหมอแทนจากที่จะจบวิศวะในปีที่ผ่านมา.

"อ่านดูอะไรครับพี่ภูมิ"..รสาคุณแม่วัยสี่สิบอัพเดินผ่านเข้ามาในห้องทำงาน..

"ม้าตามหาภูมิหรือฮ่ะ".. เงยหน้าจากคอมยิ้มให้มารดา..

"ครับม้าว่าจะวานพี่ภูมิเอาแกงสายบัวไปให้คุณย่าหน่อยครับ"...จากที่ตั้งใจว่าถ้าลูกโตขึ้นเธอกับสามีบาส-พายุหะจะย้ายไปอยู่คู่พ่อกับแม่หลังจากคุณยายกับคุณตาเสียไปบ้านหลังนั้นเหลือแค่ ป๊าคิณกะม้าลิซ่า (อลิซ) แค่นั้นเองแค่ภัทรดันย้ายไปเรียนที่กรุงเทพฯ เธอเลยรอให้ลูกเรียนจบค่อยย้าย..

"ครับ.." รับคำแค่โดยดี "แต่ภูมิว่าเราไปทานด้วยกันเลยดีไหมฮะ"... ช่วงเปลี่ยนมือเขาอยากให้พ่อกับแม่สบายขึ้นงานของเศษอนันต์ก็ล้นมืองานของ อลิซไดมอนด์ ก็ไม่เบาเลยแต่เขาต้องทำได้..

"มันก็ดีนะ.."... รสาคิดตามลูกชาย..

"งั้นให้ป๊าบาสตามไปฮะ ภูมิพาม้าไปก่อน"...

_____________

@สเปน..

ดีนเองก็อยากรู้ว่าผู้ใหญ่จะคุยอะไรหลังจากนี้..

"เคงั้นเรามาเริ่มเลย..." กวาดตามองสองคนที่นั่งฟังอยู่..

"หนูขวัญโตแล้วป๊าอยากให้เรียนรู้เกี่ยวกับงานบัญชี".. ไม่ใช่ว่าเขาไม่ไว้ใจดีนแต่อยากลดภาระอันหนักหน่วงให้เด็กหนุ่ม

"หนูเนี่ยนะ." ยกมือชี้หน้าตัวเองจะทำได้ไงไม่เคยเรียนมาก่อนด้วยช้ำ..

"ใช่ครับช่วงนี้ปิดเทอมแล้วกว่ามหาลัยก็ไปเรียนรู้งานกับดีนเอาให้ได้มากที่สุด.." วาคิมเอ่ยขึ้นเพราะเขาตั้งใจจะให้เป็นแบบนี้..

"ไม่ค่ะ"... รีบร้องค้านเพราะให้ทำเธอไม่ติดแต่ต้องเป็นอื่นที่ไม่ใช่นายดีน...

"ทำไหมครับป๊าขอเหตุผลที่ฟังแล้วเข้าใจเลย"..

"หนูไม่ได้ว่าจะไม่ช่วยงานป๊านะคะ แค่จะบอกว่าให้ใครก็ได้มาสอนค่ะอย่าเป็น...ดีนก็พอ"... เว้นวรรคพร้อมแลตามมองคนตรงกันข้าม .

"แต่มัมว่าให้ดีนสอนดีแล้วนะคะ.." กิ๊บซี่พอรู้เหตุผลแต่ทำไงได้หล่ะเธอไว้ใจแค่เด็กหนุ่มคนนี้..

"แต่หนู..!!".. ทำหน้าเหมือนโดนขัดใจสุด

"เรียนกับเรามันทำไหมหล่ะ"... ดีนเอ่ยขึ้นมา..

"นายหน้าดุ"... บอกอีกเหตุผลไป..

"เราก็มีหน้าตาแบบนี้มานานแล้วนะ"...

"ก็นายไม่ยิ้มไง..

"ใครมันจะยิ้มได้ตลอดเวลา แบบนั้นก็คนบ้าแล้วมั้ง".. เหตุผลที่ดูไม่เข้าท่าเลยให้ตายเถอะ..

"เหตุผลแค่นี้ใช้ไหมครับ".. วาคิมจะสรุปเขาให้มันลงตัวที่สุด .

"ก็ๆๆใช่ค่ะ"...

"เฮ้อ..เอางี้เราจะพยายามไม่ทำหน้านิ่งกับเธอหล่ะกัน.." ตัวเขาเองก็ไม่อยากให้มีปัญหาอะไรแต่จะปวดหัวป่ะว่ะ

"ให้จริงเถอะ"...

"ดีนเข้าอาสาแล้วนะเราหล่ะพร้อมไหม" กิ๊บซี่เอ่ยถามลูกสาวอีกครั้ง..

"ในเมื่อป๊าตั้งใจให้หนูเรียนรู้ก็ได้ค่ะขวัญจะทำเพื่อป๊าก็ได้ค่ะ..".. ก็ดีเหมือนกันเธอจะได้อะไรด้านในมองทุกๆมุมของผับด้วยวันนั้นยังไม่ทันจะทำอะไรเลยจริงๆ

"เอาหล่ะข้อแรกผ่านไป เรามาข้อที่สองกัน.."..

วาคิมก็ยังหันมามองสองคนอีกครั้งเผื่อว่าสองคนยังยิงฟันใส่กันไม่หยุด.. "ตั้งใจฟังดีๆหล่ะ.. เพราะเรื่องนี้วาคิมปรึกษาจนถึงคุณพ่อป๊าคิณของเขาแล้วด้วย..

"ฟังดูแล้วมันลึกลับดีนะคะป๊าคิม..".. หนูขวัญเอ่ยขึ้นทันทีเมื่อพ่อของเธอพูดจบ..

"มันก็ไม่เชิงครับลูก.." หันมาสบตากับภรรยาคู่ใจยกมือบีบมือเธอเบาๆ.. " ป๊า มัม ลุงเจและคนอื่นรวมทั้งคุณปู่ของลูกมีความเห็นว่า.." ในขณะที่พูดก็มองสองหนุ่มสาวสลับกันไปมา.. "ป๊าอยากให้ดีนกับหนูขวัญหมั้นหมายกันครับ"..

"ไม่ค่ะ ไม่มีทาง".. พอจบประโยคหันมามองคนตรงกันข้ามแบบขยะแขยงมากเพราะอะไรนะหรือก็เอาไม่เลือกนี้..

"ไม่เอาครับ".. เขาเองก็ตกใจทุกอย่างยอมให้ได้แต่ต้้งมาหมั้นหมายกับคนที่ไม่ได้รักทำไม่ได้หรอก

"อันนี้มันไม่ใช่การขอร้องให้ร่วมมือครับแต่มันคือการบังคับ"..วาคิมตอบเสียงเข้มมากจากที่ไม่เคยใช้เสียงนี้กับลูกเลย.

"หือ...มัมขา".. หันไปขอความเห็นใจกับแม่..

"มัมว่าเป็นเรื่องที่ดีค่ะ"...ตอนนี้ลูกสาวเธอไม่ปลอดภัยเลยเพราะคู่แข่งที่ฝุดขึ้นมายังกับดอกเห็ดหนูขวัญจำเป็นต้องมีคนอยู่ใกล้ตัวที่สุด..และดีนคือคนที่เธอไว้ใจมากๆ..

"ป๊าครับอาคิมครับ"... ดีนเองก็ไม่อยู่นิ่งหันมาพูดไกล่เกลี่ยเพื่อว่าจะ..

"เรื่องนี้ผู้ใหญ่พูดคุยกันมานานแล้ว..และไม่มีทางเปลี่ยนแปลงได้"... วาคิมลุกขึ้นยืนตามความสูงหันมามองเพื่อนคู่หูและเดินออกมาจากตรงนั้น..

"เรื่องนี้มันมีอะไรมากกว่านั้นดีนต้องเข้าใจนะลูก.." เจคอปเองตอนแรกก็ไม่อยากแต่ถ้าให้คนอื่นมาวุ่นวายกับหลานสาวคนสวยเพื่อหวังประโยชน์เขาก็จะรู้สึกไม่ดีเหมือนกัน..

"ฮะป๊ะ.." ในเมือทางผู้ใหญ่แพลนมาขนาดนี้เขาจะขัดขว้างอะไรได้..

"นายมันบ้าหรือไง".. หันมาโวยวายแทนที่จะช่วยกันดันรับปาก..

"โตแล้วนะของขวัญหยุดโวยวาย และเอาแต่ใจได้แล้ว"...เขาหันขวับมาพูดใส่เธอไม่ยั้ง

"ไอ้..!!"...เจอสายตาคมจ้องมองมาแบบเกินคาดเดาจำใจต้องหุบปาก..

"จะไปยัง.." มันถึงเวลาที่ต้องเข้าผับเขาเลยถามขึ้นทาทันที..

"ปะ..ไปไหน.." เจอคำสั่งแบบสายฟ้าฟาดทำให้ไปไม่เป็นเกิดอาการงวยงงกับสิ่งที่รับรู้..

"ลืมว่างั้น".. ได้แต่ส่ายหน้าเบาก่อนจะขออนุญาตเดินออกจากตรงจุดที่นั่ง..

ใช่ตอนนี้เธอยังจูนตัวเองไม่ได้ไม่รู้จะหันหน้าไปพึ่งใครได้แต่ท้อแท้ใจสุดๆ.. "อ๊ะเดี่ยวดิ." เรื่องโทรศัพท์กับฝุดขึ้นมาในสมองใช้โทรศัพท์เครื่องโปรดอยู่กับนายนั้น..

แต่ร่างสูงเดินไม่รอเธอแม้ว่าจะได้ยินแต่ก็ไม่หยุดเดินมันใกล้เวลางานแล้ว... "รีบไปไล่ควายหรือไง".. เรียกให้หยุดไม่หยุดด้วย

"หนูมีอะไรกับดีนหรือค่ะ"...กิ๊บซี่เห็นอาการของลูกสาวเลยถาม...

"ไม่อยากจะมีเลยค่ะ"......แต่เธอจำใจตองตามเขาออกไปก้าวเท้าตามร่างสูงเท่ากับวิ่ง.. "หยุดเราบอกให้หยุด".. ยืนลิ้นห้อยเพราะมันเหนื่อยมาก .

"มีอะไร.." จำใจต้องหยุดเพราะเห็นพ่อยื่นคุยกับอาคิมอยู่ด้านหน้าด้วย..

"เราไปด้วย ."...

"ชุดนี้..!!".. สายตาสำรวจชุดมันคือชุดที่เธอใส่เข้าไปย่องเบาในห้องเขามา..

"ทำไมสวยออก.." หมั่นหน้าสุดๆ..

"ขี้เหร่ซิไม่ว่า"...

"ตาถั่ว..!!"...

"จะไปที่ไหนกันครับเด็กๆ".. วาคิมเดินกลับเข้ามาหลังจากคุยธุระกิจบางอย่างจบ..

"ป๊าให้หนูไปเรียนรู้งานนี้ค่ะ"... บอกได้ไงไปตามโทรศัพท์คืน

"เครื่ิองร้อนไวจังครับ"... " ยกมือลูบศีรษะลูกสาวเบาๆ "อาฝากหนูขวัญด้วยนะ..".. หันมาฝากฝังก่อนจะเดินเข้าบ้านทันที

"ครับอาคิม" พูดจบแล้วทำคำนับก่อนจะหันมามองอีกคนถ้าบอกให้เปลี่ยนชุดคงช้า.."ไปขึ้นรถซิ" ใช้มือดันหัวไหล่เบาๆ

"พูดดีๆซิพลักเพื่อ..!".. แรงผู้ชายแค่สะกิดเท่ากับผลักแระเนอะ?..

"ยืนเป็นหุ่นปั้นไม่ถืบก็บุญแล้ว".....เขาตอบมาได้ไงงงคือกันแต่ช่างเถอะ..

"ไอ้บ้าดีน..!!".. เธออยากจะกรี๊ดให้ดังไปกว่านี้แต่ทำได้แค่นั้นกระทืบเท้าย้ำอยู่ตรงนั้นสองสามที.."เปิดประตูซิ.."

"เป็นง่อยหรือไงเปิดเองไม่ได้"...

"ดีน..!!" ทุกครั้งเขาจะเปิดประตูรอเสมอแต่วันนี้เขากวนประสาทเธอมากๆเขาทำเธอโมโหเอามากอยากจะกรี๊ดดังๆแต่ไม่มีคนสนใจเธอแล้วหรือ..

_______

เขาจะดีกันตอนไหน..?

_______

พาร์ท..วาคิม..

หลังจากที่ยืนยันเจตนารมณ์เขาก็ลุกขึ้นไปปรับอารมณ์อยู่ด้านนอกลูกสาวของเขาเพิ่งสิบแปดแต่คว่มเป็นพ่อห่วงเธอแสุดแสนถ้าเกิดว่าวันหนึ่งเขาต้องจากไปแบบกระทันหันอย่างน้อยดีนคือคนที่เขาอุ่นใจที่สุดเขาสองคนเกิดมาพร้อมกันแม้ว่าจะไม่รักกันเชิงชู้สาวมาแต่แรก..

แต่เขาเชื่อว่าดันจะดูแลยัยหนูได้ดีที่เดียว..." พ่อจะเป็นครับ"..

"เราคิดกันใหม่ดีไหมนานน้อย".. เจคอปเดินตามมาติดๆ..

"อะไรมันที่จะจัดการก็ควรจัดการให้จบครับ".. วาคิมคิดว่าเขาคิดดีแล้ว...

"ครับนาย.." เจคอปให้ความเคารพผู้เป็นนายเสมอ.

"อยู่กันสองคนไม่ต้องนงนายหรอกพี่เจ.." ในวันที่เขาเดินทางจากไทยมาสเปนจากวันนั้นถึงตอนนี้ก็ยี่สิบห้าปีแล้วเขามีผู้ชายคนนี้เป็นผู้ช่วยตลอดมา

"มันชินมากกว่า.." เจคอปพูดตามความเคยชินแม่ตอนนี้สิ้นบุญท่านโทนี่เขาก็ยังติดเรียกวาคิมว่านายน้อยเสมอ..

"ผมคิดว่าดีนเอาลูกสาวผมลงนะ"...

_______

ก่อนจะรักกันคงตีกันตายไปข้างหนึ่ง..