ตอนที่...3...หนูขวัญซะอย่าง..

เพราะเป็นลูกคนเดียวใครๆก็ตามใจยอมเดินตามมัมคนสวยกลับเข้าตึกและใช้ช่วงเวลาที่ป๊าโทรหามัมเธอรีบเดินกลับมาที่ห้องนายดีนอีกครั้ง..

มองซ้ายมองขวาแอบยิ้มในใจที่ตอนนี้ปลอดคนรีบก้าวเท้าและซอยเท้าอย่างเร็ว...

แกรก..ยื่นมือจับลูกบิดประตูและหมุนดู.. "ไม่ล็อคเสร็จฉันแน่ไอ้ดีนบ้า..".เปิดอ้าเพื่อให้ตัวเองเข้าไปด้านในพร้อมปิดแบบเบาๆ..แกรก..

ดีนถูกฝึกให้เป็นบอดี้การ์ดเสียงหรืออะไรที่แปลกแระแตกต่างถึงจะเบาแค่ไหนเขาก็ได้ยิ่ง.. "ยัยตัวจุ้น"

"โห้..ห้องดูดีกว่าหน้าตาอีก".. ห้องนอนโทนสีดำดูคลาสสิคกว่าหน้าตาของนายตัวร้ายอีกเสียงน้ำไหลทำให้เธอชะล่าใจรีบเดินหาของสำคัญให้เจอจากโต๊ะทำงานกวาดสายตามองหาโทรศัพท์เครื่องหรูเคสสีน้ำเงินไทเทเนียมแต่ไม่เห็น ."เอาไว้ไหนนี้"..

หนูขวัญเดินแบบย่องเบาให้ได้มากที่ที่สุดมายังหัวเตียงเห็นภาพถ่ายของเธอและดีนตอนเป็นเด็กเผลอหยิบขึ้นมา.. "ตอนเด็กออกจะแสนดีตอนนี้นายเป็นบ้าอะไรของนายกันนี้"...คนสวยยืนบ่นอยู่กับรูปภาพเพราะความสนใจอยู่ในภาพทำให้ไม่ได้ยินเสียง..

"จะดูอีกนานไหม.."

"เฮ้ย.." รีบวางกรอบรูปแล้วหันตัวกลับมาเผชิญหน้า..ดวงตาอันกลมโตของหนูขวัญถึงกลับเบิกกว้างด้วยความที่ไม่เคยเห็นอะไรแบบนั้นที่มันแสดงอยู่ตรงหน้าไม่เคยปรากฏแก่สายตาของเธอมาก่อนผิวของเขาเป็นมันปลาบร่างอัดแน่นไปด้วยกล้ามเนื้อทุกสัดส่วน..

"เป็นโรคจิตหรือไง.." ดีนเห็นยัยจอมขึ้นยืนมองหุ่นของเขาแบบตกตะลึงแอบยิ้มในใจยัยอ่อนเอ่ย..

"โรคจิตบ้านายซิ"..แต่สายตาของเธอเริ่มสำรวจก็พบว่าเขายังนุ่งแค่ผ้าเช็ดตัวที่พันรอบเอวแบบหมิ่นเหม่.. "ยี้ไอ้บ้าดีน..ทำไมไม่ใส่เสื้อผ้านี้" ยกมือปิดตาทันที..

"ลืมไปหรือไงนี้ห้องผมครับคุณของขวัญ.."..

"ห้องใครก็ช่างดิ ควรใส่เสื้อผ้าให้ครบก่อนไหม..

"ผมพึ่งอาบน้ำเสร็จอยากเดินออกมานอนผึ่งลม ." เขาไม่พูดเฉยๆแต่เดินผ่านเธอมายังเตียงนอนพร้อมกระตุกผ้าเช็ดตัวออกและทิ้งตัวลงเตียงนอน..

"กรี๊ด!!..ไอ้!!!..บ้าดีน.." เธอนึกว่าเขาจะโชว์ส่วนนั้นยกมือปิดและย่อตัวลงกับพื้น..

"หยุดกรี๊ดและแหกตาก่อน"..ดึงยัยตัวจุ้นขึ้นมาแลัวบังคับให้ลืมตาห้องนอนดันเก็บเสียงด้วยกรี๊ดให้ตายใครก็ไม่ได้ยิน..

เมื่อมือที่ปิดตาไว้โดนดึงออกจากหน้าแล้วยังถูกล็อคด้วยมือแกร่งจำใจลืมตาที่หล่ะนิดหรี่ตาขึ้นทีหล่ะข้างเห็นขากางเกงวอร์มรีบเงยหน้า "นายแกล้งเรา"..

"หึ...แฟนก็ไม่ใช่ใครจะให้เห็นของลับหล่ะ" ดีนเห็นอาการของคนตรงหน้าที่มีใบหน้าออกไปทางโมโหมากกว่าเขินอายนานแล้วทึ่ไม่ได้แกล้ง..

"ยี้..ใครทันจะอยากเห็นของลงของลับของนายกันหะ!!.."..พยายามที่จะดึงมือที่โดนเขาจับไว้แน่

"เข้ามาห้องผู้ชายนึกว่า..อยากลอง..!!"..

"ยี้...ไอ้บ้าดีน..." มาลงมาลองอะไรเธอแค่จะมาเอาโทรศัพท์ของตัวเอง

"ลองไหมเผืี่อติดใจ"... เขาอยากแกล้งเฉยๆใครจะกล้าหล่ะลูกสาวของนายและไม่คิดจะรักด้วยคนอะไรน่าเบื่อฉิบหายไม่รู้คุณหมอให้ทานยาที่ผสมนกหวีดไว้หรือเปล่าเอะอะก็กรี๊ดเสียงแปดหลอดนี้..

"ปล่อยเรานะ..."... ใช้เรี่ยวแรงที่เหลือสะบัดแต่ไม่หลุดเลย

"บอกก่อนเข้ามาทำไม" กระชับแน่นขึ้นโดยการโอบด้านหลัง

"เรามาเอาของของเราซิ"...

"ของอะไร..!!"...ดีนทำหน้างงเอามากๆ ใช่เขาลืมแล้วว่ายึดโทรศัพท์เครื่องหรูของยัยเตี้ยนี้ไว้..

"โทรศัพท์มือถือของเราไง.."..

"อ้อ..ลืมเลย.." ภาพจำผุดขึ้นยัยตัวแสบแอบอัดคลิปเสียงตอนที่เขาเข้าไปทำธุระกับสาวนางหนึ่งคนแล่นมาทอดสะพานถึงที่ทำไงหล่ะเสียบจบไม่ต้องยืดเยื้อให้เสียเวลา ..

"เอามาคืนเราเลย"...

"อยากได้ของคืนพูดให้มันเพราะๆไม่ใช่พูดแบบนี้"..

"เราก็พูดแบบนี้ตลอดนะ"..

"แค่กับเราไหม .." มันแค่กับเขานั้นแระปกติเขาเห็นสาวเจ้าเจอใครก็อ้อนตลอดมันก็ดูน่ารักดี..

"นายมัน.."..

ก้มหน้ามองคนที่ต่ำกว่าแบบกวนตีนและลิกคิ้วสูงแบบหาเรื่อง.."มันอะไร!!..แต่เอามันนะ..ลองม่ะเผื่ออยากลอง" เขาอยากแกล้งเสนอเผื่อว่าสนใจ..

"นายดีน..!!"..

แต่ทว่าบทสนทนาต้องหยุดลงเพราะเสียงเคาะประตูของแม่ชายหนุ่ม..

ก๊อก..ก๊อก ก๊อก... "ดีนลูกอาบน้ำนานจังครับ"..

"ครับมัมกำลังเปลี่ยนชุดครับ"..

"แม่รอที่โต๊ะนะ"...โต๊ะอาหารที่ตั้งอยู่ด้านหน้าของห้องเขาและแม่ถ้ายัยตัวแสบออกไปตอนนี้แม่ได้ซักไซร้อะไรแน่ๆแต่เขาหาได้กลัวไม่..

กลายเป็นว่าคนที่หาเรื่องกลับกลายเป็นวุ่นวายแทน.."ทำไงดีนี้"...

"ไม่ได้ทำผิดกลัวอะไร..".. ดีนยักไหล่หาได้แคร์ไหม..

"ก็ถูกเราแค่แวะมาเอาโทรศัพท์นี้เนอะ"... ทำท่าคุ้นคิดแต่ว่าออกไปยังดี...

"หึ.." เขาไม่สนใจหรอกว่าเธอจะคิดยังไงแต่ตอนนี้หิวแล้ว.."รออยู่ในนี้ก่อนเดี๋ยวเอามาให้"...

"ไม่ได้นะ"...

"ก็มันไม่อยู่ในนี้..แต่มันอยู่ที่อื่น.."..

"ทะ...ที่อื่น.??..." เธอจำได้ว่าโดนแย่งจากมือแล้วเขาจับเธอพาดบ่าเดินออกมานอกบาร์และตรงมาที่รถนี้..

"นายโกหก..".. ยกมือกอดอกมองหน้าคนพูด..

"บอกไปแล้วไม่เชื่อก็แล้วแต่เลย.." ดีนปล่อยมือคุณหนูให้เป็นอิสระแล้วเดินออกนอกห้องไปเลย..

"ด่ะ..เดี๋ยวดิ..!..

ปัง..!! เขาปิดประตูใส่หน้าอย่างไม่สนใจก็บอกไปแล้วว่าไม่อยู่ตรงในห้องไม่เชื่อก็ตามใจเลย..

"ดีนลูกปิดประตูแรงไปไหมครับ"..เซย่าเองที่นั่งรอลูกชายถึงกับตกใจไม่น้อย..

"ขอโทษครับมัม"... เดินเข้ามากอดแม่นานแล้วที่ไม่ได้กอดเธอตั้งแต่ทำงานแทบจะเจอหน้ากันน้อยลง.."คิดถึงมัมนะฮะ.."

"อ้อนแม่แบบนี้ทำไรผิดมาครับ"...".

"ปล่าวฮะ.." เขาอยู่ขอเขาดีๆคุณหนูของแม่นั้นแระมาป่วนแอบหนีเที่ยวด้วยเขายังไม่พูดเลย..

"แม่ก็แค่หยอกเล่นนะครับ"... เธอได้ยินเสียงคนคุยกันแต่เมื่อลูกชายไม่พูดเธอคิดว่าคงไม่มีอะไรเลวร้ายหรอก..

"วันไหนที่ทำผิดจริงดีนจะมาสารภาพเองฮะ.." เขาไม่ชอบให้บุพการีหรือผู้มีพระคุณต้องลำบากใจอะไรทั้งนั้น .

"เราก็คุยกับคุณหนูดีๆบ้างซิ"..

"ผมว่าเราเลิกคุยถึงคุณหนูของมัมเถอะฮะ".. ชายหนุ่มเข้าใจหล่ะว่าคุณหนูที่ใครๆชอบสปอยและเอาใจแท้จริงดื้อแบบบรรลัยเอามากๆ..

ตอนเรียนมัธยมตอนต้นยังว่าซอฟนะพอขึ้นมัธยมตอนปลายออกฤทธิ์ออกเดชทำเขาปวดหัวทุกวันจนต้องร้องของสองสาวเพื่อนซี้ช่วยปรามอยู่บ่อย..

ขวัญของหลังจากดีนออกไปเธอไม่เชื่อว่าโทรศัพท์ของเธอไม่อยู่ตรงนี้จัดการค้นหาต่อเริิ่มหัวเตียง.

ย้ายมาอีกฝั่งขับขยายมาที่ตู้เสื้อผ้า . "อย่าว่าเรานะนายไม่อยู่เอง".. เปิดดูเจอแต่เสื้อผ้าคุมโทนขาว-ดำมึแต่สองสีนี้ชอบทำตัวลึกลับสุดเปิดทุกชั้นจนชั้นสุดท้าย.

"ยี้ไอ้บ้า".. เจอนิตยสารจำพวกหนึ่งแค่หน้าปกเธอก็พอรู้แระแต่ไอ้ซองสี่เหลี่ยมจัตุรัสนั้นซิเป็นตับเลยเรียงกล่อง.. "ไอ้โรคจิต,!!"...

ตัวชายหนุ่มเองก็แปลกใจที่ยัยตัวแสบไม่ออกมาเขาแค่อยากรู้ว่าถ้ากล้าเดินออกมาจะบอกมัมของเขาว่าไง.(เอ่อ..คือหนูแอบเที่ยวมาค่ะป้าเซย่าขาแล้วๆๆเจอเอ่อ..จะกล้าบอกไหมว่าเขากำลังทำกิจกรรมและตัวเองแอบถ่ายคลิปไว้ ).."หึ .".. แอบขำและรู้สึกว่าวันนี้ทานข้าวได้อร่อยมากๆ..

"หัวเราะอะไรครับลูก"...

"มีความสุขที่ได้แกล้งคนครับมัม"...

"พูดกำกวมอีกแล้วเด็กคนนี้".. ดีนเป็นเด็กที่น่ารักในสายเธอตอนเด็กชอบเดินมาอ้อนแต่พอโตมายิ่งเรียนการต่อสู้และเรียนรู้งานกลายเป็นคนขี้อายและเขินเวลาจะกอดแม่แบบเธอเสมอ เธอเข้าใจดีพอเขาโตมาและรับภาระอันยิ่งใหญ่ความขี้เล่นหายไปเหลือแค่ความสุขุม..

"อิ่มแล้วฮะ".. เขาแอบเป็นห่วงกลัวคนข้างในจะดิ้นตายถ้ารื้อเจออะไรบ้างอย่างไม่ห่วงนะไม่เจอซิแปลกเขาก็มนุษย์ผู้ชายคนหนึ่งรักโลกโกรธหลงมีครบ..

"นึกว่าจะไปปลูกข้าวเสียอีก".. ของขวัญหลังจากเจอสิ่งนั้นรีบปิดตูหาที่นั่งได้คือโต๊ะทำงานนั่งรอเพียงครู่เดียวเจ้าของห้องถึงจะเดินเข้ามา..

"แล้วใครรั้ง..!!"..

"อย่าท้าทายเรา..

"บอกไปไม่เชื่อเองช่วยไม่ได้".. เขานอนทิ้งตัวลงเตียงหาได้สนใจคนที่แอบเข้าห้องมา..

"แล้วมันอยู่ที่ไหนกัน ." เริ่มจะร้อนรนที่ไม่อุปกรณ์สื่อสารในมือเธอเป็นติดมือถือมากๆ

"ทำไมมีความลับอะไรซ่อนในนั้นหรือครับ"... เขายังไม่เปิดดูเพราะโทรศัพท์เป็นระบบสแกนใบหน้าเขาเองก็ไม่สามารถเปิดได้เช่นกัน

"นอกจากคลิปนายจะมีอะไรที่มันน่าขยะแขยงมากกว่านั้นอีกละ.." ทำท่าขนลุกขนพองตอนนั้นคิดอะไรไปนะ..

"นึกว่าชอบเห็นนั่งรอทั้งท่าคลิปและอัดเสียง"..หยัดตัวลุกขึ้นนั่งบนเตียง..

"เราว่านายใส่เสื้อก่อนเถอะ".. สายตามันไม่รักดีแอบมองหุ่นคนตรงกันข้ามรูปร่างเปลี่ยนไปเยอะเลย..

"ลืมไปแล้วหรือนี้ห้องผม .'..

____________

แล้วโทรศัพท์อยู่ต่างใดนี้....