ตอนที่ ..2...ดีแลนด์..

ตลอดระยะทางเด็กหนุ่มเอาแต่เงียบเพราะถ้าเขาเป็นเพียงเด็กที่กำลังโตเข้าสู่วัยรุ่นทั่วๆไปคงไม่ต้องมานั่งปวดสมองและค่อยรับมือกับคนด้านหลังแบบนี้หรอก..

(ก่อนหน้านั้น)...

"นายว่าใครดื้อหา!!!".. ตะเบ็งเสียงเล็กๆเท่าทีจะทำได้แม้ว่าเธอจะเป็นคุณหนูสำหรับคนอื่นที่ไม่ใช่คนที่ว่าให้เธอ หนูขวัญเกรงใจเสมอ .

"แล้วแต่จะคิด..."..

"ลุงโทมัสขา...ดีนว่าให้หนูขวัญค่ะ.."... ไม่รู้จะฟ้องใครแล้วฟ้องได้เธอฟ้องก่อนเลย..

"แล้วคุณหนูดื้อแบบที่ดีนพูดไหมครับ"..โทมัสเอ่ยขึ้นหลังจากที่ดาร์กเวลสิ้นผู้นำเขาก็กลับมาประจำที่ลูฟท์เช่นเคยและเห็นพัฒนาการการเติบโตของหนูขวัญเขาเห็นหมดและรับรู้ว่าเด็กสาวก็แค่เอาแต่ใจตามนิสัยลูกคุณหนู.. (ทุกๆคนจะสปอยเธอเสมอ)

"ขวัญไม่ดื้อค่ะ"..

"ไม่ดื้อน้อยไปซิ"..

"นายดีน!!"...

"งั้นไปพูดความจริงต่อหน้าอาคิมไหมหล่ะ"... เขาหมายถึงเรื่องที่เธอจะไปเที่ยวกับเพื่อนๆวันนี้..

"อย่าเอาป๊ามาขู่เรา"...

"นึกว่าจะแน่.." ..

โทมัสได้แต่ส่ายหน้าเบาๆและเขาเข้าใจแล้วว่าทำไมนายน้อย (วาคิม) กับเจคอปสหายรักของเขาถึงอยากให้ดีนเป็นคนดูแลคุณหนูเพราะทันกันจริงๆ...

_______.

ก่อนที่จะเข้าประตูลูฟท์คำถามที่เธอไม่เข้าใจมันเป็นอะไรที่ค้างคา..

"ดีน...".. ยืนมือเรียวมาสะกิดไหล่คนตรงหน้าเบาๆ..

"เรียกคนอื่นควรมีหางเสียงด้วยจะดีนะ"...

"นายจะมากไปแล้วนะ.."... จะให้เรียกอะไรหล่ะคุณดีนไรงี้หรือหรือดีนขา..ดีนค่ะแบบนี้นี่นะ ไม่นะไม่ไหวมั้ง

"คนเราโตๆกันแล้วไม่ใช่เด็กๆ.."...

"นายมัน .!!"...มันคือช่วงเวลาที่รถจอดพอดีเลยหนูขวัญก็เลยไม่อยากคุยต่อสะบัดหน้าแล้วเดินลงจากรถทันทีขืนอยู่ต่อได้กินหัวตานั้นแน่ๆ...ปัง!!

"ทนหน่อยนะอีกหน่อยคุณหนูก็โต..".. โทมัสได้แต่ปลอบหลานชายเขาเองก็รักดีนเหมือนลูกชายในไส้เขาครองโสดมาตลอดไม่เคยความคิดที่จะคบใครหรือสร้างครอบครัวกับใครเลย..

"ดีนก็ไม่รู้จะทนได้อีกนานไหมฮ่ะ"... ตอนที่พ่อของชายหนุ่มเรียกให้เขามาศึกษางานในบาร์แล้วดีนต้องมาทำหน้าทีนี้แทนพ่อในอีกไม่กี่ปีข้างหน้า..

"เราเองก็อย่าไปบังคับคุณหนูเยอะซิ.."

"ผมนี้นะชอบบังคับ"... เขาเองไม่ชอบบังคับใครเลยแต่บางอย่างควรบอกก่อนล่วงหน้าไม่ใช่อยากจะไปก็ไปเลย "ว่าแต่ขนาดนี้ยังเอาไม่อยู่เลยฮะ"..ต่อกรกับเธอยากมากเพราะเป็นคุณหนูนั้นก็เลยไม่กล้าทำอะไรเยอะ

"เอาหน่ะค่อยๆคุยกันดีๆ".. โทมัสหันมาตบบ่าหลานชายเบา..

"ถึงตอนนั้นโลกคงแตกแล้วฮะ"..

พาร์ทของขวัญ ..

เอาอารมณ์บูดพกเข้ามาในบ้านเดินหน้างอเข้ามาเพราะโดนขัดใจสุดๆ..

"ทำไมหน้างอขนาดนี้ค่ะคนสวยของมัม.." กิ๊บซี่นั่งตรงห้องรับรองเธอได้ยินเสียงรถแล่นเข้ามาแล้ว..

"มัมอยู่บ้านหรือค่ะ"... หนูขวัญเอ่ยถามเพราะปกติแม่ของเธอจะอยู่ร้านขนมตรงด้านหน้าตึกเสียมากกว่า..

"วันนี้ร้านปิดนะคะลูก .."...

"อ๋อใข่.. หนูลืมค่ะ"....^__^ ยืนนึกเพียงครู่เดียวคิดได้เดินเข้ามาอ้อนแม่ทันที...

"ใครทำคนสวยหน้างอมาค่ะ"...เธอเองพอจะเดาได้ว่าคนที่ทำให้คนสวยขาของเธอหน้าหักมาแบบนี้มีอยู่แค่คนเดียวแต่ก็ถามเผื่อว่าจะเป็นอย่างอื่นแทน.

"จะใครได้หล่ะค่ะก็หลานรักของมัมเลยค่ะ"... พูดออกเสียงเล็ดลอดออกจากไรฟันเธอหมั่นเขี้ยวดีนเอามากๆแต่ทำอะไรไม่เคยได้เลยเขารู้ทันเธอตลอด..

"มัมว่า..".. ก้มหน้ามองลูกที่นั่งพับเพียบและเอาหน้าซบตักเธอ..

"มัมไม่ต้องมองหนูแบบนี้เลยค่ะ"... เงยหน้าทันทีสายตาของแม่มองหน้าเธอเพราะสงสัยนั้นหล่ะแต่สิ่งที่แม่ของเธอสงสัยมันก็ใช่หล่ะถ้าเธอไม่รั้นเธอก็คงไม่โดนเขาพ่นคำพูดแบบนี้..

"มัมยังไม่ได้พูดอะไรเลยนะคะ.." แอบอมยิ้มอย่างน้อยตัวลูกสาวเองก็คิดได้เช่นกัน..

"สายตามันฟ้องค่ะ หนูรู้ว่าหนูเอาแต่ใจแต่หนู..".. เธอเองรู้ตัวดีกับคนอื่นเขาสปอยเธอนะแต่ทำไมนายนั้นชอยขัดใจตอนว่าเด็กดีนออกจะน่ารัก เธอร้องขออะไรได้หมด แต่ดีนเปลี่ยนไปตอนขึ้นมัธยมดีนไม่ตามใจเธอมาสามปีแล้วขัดได้ขัดไม่เข้าใจเลย..

"มัมว่าหนูขึ้นไปเปลี่ยนชุดดีกว่าค่ะ วันนี้มัมมี..บราวนี่สตรอว์เบอร์รี่ชีสเค้กนะคะ.." ลูกสาวร้องขอมานานเธอพึ่งปรับสูตรได้และเทสหลายรอบแล้วรอบนี้เลยให้คนชอบเทสก่อนแล้วจะเปิดออร์เดอร์ขาย..

"หูย .จริงหรือค่ะ" .เงยหน้าขึ้นมองมารดาทันทีเมื่อชื่อเมนูที่อยากให้คุณแม่คนสวยทำติดตู้มานานกำลังจะได้ทานแล้ว ดวงตากลมโตดูเศร้ากับหายไปเปลี่ยนเป็นแววตาที่สดใสเมื่อสิ่งที่ได้ยินจรรโลงใจมากกว่า ..

"มัมเคยโกหกหนูหรือค่ะ" ยกมือลูบหัวลูกสาวเบาๆ..

"งั้นเดี๋ยวหนูมานะคะ ."..ปล่อยแขนออกจากเอวและพยายามลุกขึ้นอยากเร็วเหมือนว่าจะมีคนแย่งของโปรด

"อย่าวิ่งลูก.." กิ๊บซี่พูดได้แค่นั้นเพราะสาวเจ้าวิ่งขึ้นไปแล้วไม่ฟังเสียงเตือนเลย..

ตุบ..!! โอ๊ย..!!

ของขวัญวิ่งขึ้นชั้นสองโดยไม่มองว่ากำลังมีใครจะเดินลงมา...

"ซุ่มซ่ามบันไดไม่ใช่ลู่วิ่ง.." ดีนยืนอยู่ตรงชั้นสองเพื่อรอคนขี้ฟ้องขึ้นมาเขาหิ้วกระเป๋านักเรียนมารอเธออยู่ชานระเบียง..

"นายมัน..!!"... จะกรี๊ดให้ได้อะไรเธอวิ่งขึ้นบันไดไม่ผิด..ผิดตรงที่นายดีนนี้แระยืนทำแปะอะไรตรงนี้!..

เขายื่นกระเป๋าส่งให้เธอทันที.."ลงรถหัดเก็บของใช้ลงด้วยก็ดีนะ" ไม่ช่วยเธอลุกขึ้นยืนไม่พอแถมยังวางกระเป๋าลงข้างๆเพราะสาวเจ้าไม่รับของ..

"กรี๊ด!!..ไอ้บ้าดีน ."..

"หนูขวัญลูก.." เสียงกรี้ดของหลานสาวทำเอาเซร่าคุณยายคนสวยที่กำลังนั่งแกะสูตรขนมตัวใหม่จำต้องวิ่งออกมาดูพอเงยหน้าขึ้นไปชั้นกับบนสบตากับหนุ่มน้อยนามว่าดีนทีทำหน้านิ่งแต่ยังก้มหน้าทำความเคารพผู้สูงวัยทำเธอเข้าใจถึงเหตุผลที่มาของเสียง..

"แกนมัมขา.."..

"ขาลูก.." หันไปมองเสียงอีกเสียงทันทีพร้อมทั้งเดินสวนทางเด็กหนุ่ม.. "ไม่ร้องค่ะ"... เธอปลอบหลานที่นั่งพับเพียบอยู่กับพื้น..

"ดีนแกล้งหนูขวัญ.."... เริ่มฟ้องทั้งที่ไม่เป็นความจริงและสายตามองลงมาดันสบตากับเขาจังๆเลยต้องเมินหน้าหนี..

(ดีนแกล้งหนูขวัญ..)...ประโยคนี้ทำเขาหยุดแล้วแลตามองมาทางด้านหลังแต่ไม่พูดอะไรเพราะมันเสียเวลามากแล้วเลยเดินขึ้นรถของคุณลุงที่รอเขาอยู่..

"ไปทำไรอะไรมา.." เขารู้ว่าเด็กหนุ่มลงจากรถเพื่อจะเอากระเป๋าและโทรศัพท์ไปคืนเจ้าของแต่นานไปนิดหนึ่ง..

"รอคุณหนูของลุงสเด็จครับ"...

"หึ.." โทมัสได้แต่ขำในคำพูดแต่ก็จริงเขารักลูกสาวนายน้อยมากและลูกชายเพื่อนซี้มากๆสองคนนี้อยู่กับเขาทุกเวลาอยู่มากกว่าพ่อกัยแม่ของสองคนนี้เสียอีก

"ไปเถอะฮ่ะ .ป๊ากับอาคิมรอนานแล้ว"...

ดีนเรียนรู้และฝึกการต่อสู้ทุกแขนงและความมีทักษะในการยิงธนู+ยิงปืนเป็นเลิศและตอนนี้เขากำลังจะถูกถ่ายทอดให้เรียนรู้เกี่ยวกับธุรกิจต่างๆ..

"ทำให้เขาเป็นคนที่อ่านยากมาก"..

______

กลับมาปัจจุบัน...(หน้าห้องดีน)

"แต่ขวัญมีธุระจะคุยด้วยนี้ค่ะ"...

"นั้นแระ..รอดีนเขาตื่นก่อนนะลูก"... ตอนนี้ดีนเข้าดูแลผับ&บาร์อย่างเป็นทางการแล้วกลางวันเรียนกลางคืนทำงานเธอเองยังแอบสงสารเด็กหนุ่มอยู่เลย แต่ดีนไม่เคยบ่นแถมยังบอกว่าไม่ต่อปริญญาก็ได้อยากทุ่มเทให้กับงานแต่เธอไม่ยอม..

"ก็ได้ค่ะ".. ปากเรียวบางเอ่ยยอมก่อนแต่สมองกำลังคิดหาวิธีเข้าห้อง..

พาร์ท..ดีน...

เรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อคืนเขาไม่ผิดอยู่แล้วมันเป็นธรรมชาติของหนุ่มโสดแบบเขาและเขาเองก็อายุสิบแปดปีแล้วนะจะทำอะไรมันก็เป็นสิทธิ์ที่เขาทำได้มันไม่กระทบกับงาน..

กฎของเขาคือไม่ยุ่งกับคนทีมีเจ้าของและไม่ชอบให้ใครล้ำเส้นอยากเข้าหาเองก็จัดให้แค่นั้นจริงๆ..

คล้อยหลังเซย่า..คุณแม่ของคนสวยรีบเคาะประตูเรียกลูกชายทันที่.. ก๊อก ก๊อก.."ดีน,ลูก..."..เพียงแค่นั้นเสียงประตูเปิดล็อคทันที.. แกรก..เอี๊ยด..

"ครับมัม...".. ในสภาพหัวฟูแม้ว่าจะตื่นมาได้ซักพักหนึ่งแล้ว..

"ตื่นแล้วหรือ.." เธอแค่แปลกใจเพราะเปิดประตูไวมากๆ..

"ตื่นแต่คุณหนูของแม่มาเคาะแล้วฮะ".. ไม่รอให้แม่สงสัยก็เสียงดังขนาดนั้นใครเขาจะหลับได้หล่ะ

"อ้าว .!!"... เธอไม่เข้าใจลูกชายแต่มันก็นะสิทธิ์ของลูกก้าวก่ายก็ไม่ดี..

"ไม่อ้าวครับมัม..".. เขามีเหตุผลเสมอบอกเลย

"แล้วทำไมไม่มาเปิดหล่ะลูก"... ต้องการที่จะรู้ความหมายนั้น

"หึ .แค่ดัดนิสัยเด็กน้อยฮะ"...

"แล้วง่วงอยู่ไหม..ออกมาทานข้าวก่อนไหมครับลูกชาย "...เซ่ยามองดูลูกชายสุดที่รักของเธอถึงลูกจะอายุสิบแปดแล้วโตขึ้นมากแต่ลูกอะนะโตแค่นั้นเธอก็เห็นเด็กน้อยอยู่ดี..

"หายง่วงแล้วครับ ดีนอาบน้ำก่อนเดี่ยวตามไปครับ"... ไม่ได้ว่างทานข้าวกับแม่นานแล้วช่วงนี้ป๊ากับอาคิมไปฝรั่งเศสปล่อยมากตั้งแต่คุณตาทวดเสียไปไม่นานคุณปีเตอร์ก็ตามไปติดๆทำระบบงานทางนั้นรวนเอามากๆ..

___________

ช่วงไรท์เร่งปั่นคู่นี้ ทำให้ไม่ได้อัพเธียธามอย่าเคืิองกันหน้า...