ตอนที่....1..... ของขวัญ

ย้อนกลับไปสิบสองก่อน....

"จำไว้นะดีน..ลูกต้องดูแลคุณหนูให้ดีๆและดีที่สุดเท่าที่จะทำได้..".. เจคอปมักจะพูดประโยคนี้กับลูกชายในทุกวัน..

"ฮะป๊า.." ดีนเด็กชายวัยหกขวบรับคำสั่งทั้งๆที่ไม่เคยเข้าใจว่าทำไมพ่อถึงชอบพูดประโยคนี้อยู่ตลอดเวลา..

"ดีนทานนี้ซิ"... เสียงเล็กๆใสๆของหนูขวัญเรียกเพื่อนชายรุ่นเดียวกันให้ดื่มนมในส่วนของเธอ..

"หัดดื่มเองบ้างเถอะ".... แต่สิ่งที่ได้รับกับมาดีนปฎิเสธเธอทันทีไม่ใช้ว่าเขาไม่ชอบนมแต่แค่แก้วของตัวเองก็อิ่มแล้วนี้ต้องทนดื่มแก้วของยัยคุณหนูจอมจุ้นในทุกๆเช้าและดื่มแทนมาตลอดด้วย..

"นายกล้าขัดใจเราหรือ"... เธอไม่ชอบให้ใครขัดใจพร้อมกับลุกขึ้นยื่นบนเก้าอี้และชี้นิ้ว... "นายต้องดื่มให้เราเพราะนายเป็นลูกน้องเราเข้าใจไหม"..

"โตแล้วหัดดื่มเองบ้างเถอะ"... จบคำพูดดีนลุกลงจากโต๊ะอาหารและเดินออกไปเลยทันที..

"หยุดนะดีน ดีนหยุดเดี๋ยวนี้ได้ยินเราสั่งไหม"... คำสั่งของสาวน้อยไม่ได้ผลจากเสียงขู่กลายเป็น... "หือ..ขวัญบอกให้หยุดไงดีน".. ยืนร้องให้เพราะถูกคนขัดใจและบีบน้ำตาไปในตัว...

"หนูขวัญลูก.." เซร่าคุณย่าวัยหกสิบอัพวิ่งออกมาจากในห้องครัวเมื่อได้เสียงร้องของหลานสาว.."เป็นอะไรค่ะบอกแกนมัมได้นะคะลูก"..

"อือ..อือ..แกนมัมขา.." ร้องให้บีบน้ำตาให้ไหลออกมาเพราะโดนขัดใจ.. "ดีนไม่น่ารักค่ะ ดีนดื้อกะหนูขวัญ"..

เด็กน้อยนามว่าดีนถึงกับกรอกตาบนเพราะเขาไม่ได้ทำอะไรผิดเลยแต่โดนว่าเหมือนทำอะไรผิดซะงั้นแต่.... "โอเคดื่มให้ก็ได้"... แม้ว่าจะจำใจก็ตามเพราะเขาแพ้ทางน้ำตาเธอทุกที..

"มาทานเลยมาเดี๋ยวเราหยิบให้นะ.." นาทีนี้ยกให้เอกการแสดงเลยก็ว่าได้มองคนยอมเธอผ่านม่านน้ำตา..

"จนได้.." เจคอปเองยังแอบทึ้งในสิ่งเห็นเรื่องนี้ลูกชายบ่นให้เขาฟังอยู่เสมอแต่เขาเห็นว่ามันไม่ได้อะไรมากมายได้แต่บอกลูกว่า.." ช่วยได้เท่าที่ใจอยากช่วย"...

"เป็นไรไปค่ะพี่เจ.." เซย่าภรรยาคู่ใจเดินออกมาจากห้องทำงานของนายหญิง (กิ๊บซี่) เห็นสามียืนมองไปยังโต๊ะอาหาร..

"ปล่าวครับ" มันไม่มีอะไรเลยคิดว่าไม่พูดเสียดีกว่า..

"ดีนน่ารักที่สุด.."..เสียงของคุณหนูทำให้พี่เลี้ยงของคุณแม่แบบเซย่าหันไปมอง..

"ครั้งสุดท้ายนะบอกเลย".. เขาพูดประโยคนี้รอบที่ล้านแล้วหล่ะมั้ง

"อืม.." เธอก็รับคำแบบนี้รอบที่ล้านเช่นกัน..

"อ้าวไหนว่าจะยอมขัดใจคุณหนู.."... พอรู้ว่าลูกชายยอมคุณหนูอีกแล้ว..

"แพ้ทางทุกรอบ"...เจคอปเอ่ย...

"ขอให้ยอมแค่คุณหนูก็พอนะ"...เซย่าเอ่ยเธอกลัวอนาคตข้างหน้าแค่น้ำตาลูกชายเธอก็แพ้ทาง...

"ลูกชายจองเราจะจงรักภักดีแค่คุณหนูของขวัญแค่คนเดียว.." เจคอปพูดขึ้น..

ธุรกิจด้านมืดหรือสีเทาของลูฟท์ทางวาคิมได้หยุดการเคลื่อนไหวมานานไม่ใข่เริิ่มที่รุ่นเขาแต่มันเริ่มตั้งแต่ท่านโทนีแล้ว..

แต่ทว่าความชัดเจนเกิดตอนที่วาคิมคิดตำแหน่งคนที่ไม่เห็นด้วยก็มีทำให้พวกเขาไม่ค่อนไว้ใจใครและยิ่งมีของขวัญเข้ามาในชีวิตทุกอย่างในการใช้ชีวิตรัดมุมที่สุด..

"พี่พูดหมายความว่าไง.." เซย่าเองไม่เข้าใจเลยต้องทำ

"ไม่มีอะไรเลย..แค่ลูกชายเราต้องเป็นบอดี้การ์ดส่วนตัวให้คุณหนูเท่านั้น.." ..มันคือเหตุจำนงค์และความต้องการของผู้เป็นพ่อแบบเขา..เหมือนอยากที่ว่าบุญคุณต้องทดแทนแค้นต้องชำระเหนือสิ่งอื่นใดลูฟท์ มีพระคุณกับเขาแบบที่พ่อกับแม่แท้ๆยังไม่เคยจะให้เลย..

"อย่าคิดถึงอดีตค่ะ"..เซย่ารู้ว่าสามีกำลังนึกถึงแต่นี้มันผ่านมาจะห้าสิบปีแล้วถึงเธอจะเกิดหลังสามีแค่ไม่กี่ปึเรื่องราวของคนของใจถูกถ่ายทอดจากปากต่อปาก..

"ขอบคุณนะที่ยอมร่วมชีวิตด้วย".. เจคอปหันมามองภรรยาคู่ใจตอนนี้ลูกชายอายุเข้าหกขวบแล้วดูทรงจะได้นิสัยอาคิมมากกว่าพ่ออีก..

"เพราะพี่เจเป็นคนดีค่ะ"...

"แอบหวานกันขนาดนี้กิ๊บรู้สึกอิจฉาแล้วนะ"... กิ๊บซี่นายหญิงของลูฟท์เดินออกจากห้องทำงานแซวรุ่นพี่คนหนึ่งคือคนที่พ่อบุญธรรมรับมาผู้เป็นดูแลเธอและอีกคนก็ค่อยเป็นเพื่อนเล่นกับเธอตัั้งแต่เขามาอาศัยในลูฟท์เลยผูกพันธ์กับทั้งคู่..

"อย่าแซวกับแบบนี้ซิค่ะ".

..ก่อนจะนึกได้ว่ายืนทำอะไรกัน.. "ว่าแต่ยืนทำไรกันค่ะ"...

"หม่ามี้ขา..."... ยังไม่ทันได้คำตอบคนตัวเล็กเจ้าน้ำตาวิ่งคุณแม่ของเธอ .

"ไงค่ะวันนี้ทานนมหมดหรือเปล่า".. หันมามองลูกสาว..

"หมดค่ะหมดเกลี้ยงเลย"...

"หมดจริงๆหรือค่ะ..

"จริงคร้า..". .^___^

_________

เก้าปีต่อมา...

"นายจะเดินหนีเราแบบนี้ไม่ได้นะนายดีน.." ของขวัญในวัยสิบห้าปีตะโกนเรียกบอดี้การ์ดส่วนตัวด้วยความหงุดหงิดใจเพราะเขาเอาแต่ห้ามเธอ...

"เราต้องกลับบ้านกันแล้วครับคุณหนู"... ดีนยังยืนยันที่ต้องพาหนูขวัญเจ้านายึนสวยกลับบ้านเพราะเขาเองก็มีอะไรต้องทำอีกหลังจากนี้ .

"แต่ขวัญนัดเพื่อนแล้วนะ."...ในช่วงของวัยนี้ของเธอเป็นวัยที่อยากลองและไม่ชอบให้ใครขัดใจ..

"นัดได้ก็เลิกนัดได้ครับ"...ไม่ใช่ว่าเขาไม่มีเหตุผลแต่เรื่องบางเรื่องควรบอกล่วงหน้าที่แปลว่าวันก่อนหน้าไม่ใช่เจอหน้าแล้วบอก..

"ทำไมชอบขัดใจเราแบบนี้!!!".. เงยหน้ายืนมองคนที่สูงกว่าเกือบสิบเซน

"แล้วทำไมชอบเอาแต่ใจแบบนี้หล่ะ"... มันเป็นคำถามที่เขาถามกับมาเช่นกัน .

"นายมัน..!!".. สาวเจ้าเงยหน้าสบตาเจอสายตาคมกริบที่มองมายังเธอแบบเหนื่อยหน่ายใจสุดๆ.."อย่าทำหน้าเอือมระอาเราแบบนี้นะ"

"ทำไม..".. แค่สงสัยเลยถามต่ออยากรู้คำตอบว่า ..

"ต้องให้พูดอีกหรือ".. ไม่รู้จะสรรหาอะไรแล้วมีแค่คนตรงหน้าเท่านั้นที่ชอบขัดใจเธอตลอด..

"รู้ก็ดีนี้"... ยกยิ้มให้ความมั่นหน้าของนายสาวเขาเองไม่อยากให้เธอเสียคนไปมากกว่าเพราะที่บ้านเอาแต่สปอยมันเยอะแล้ว..

"เราจะฟ้องป๊า .".. พูดได้เพียงแค่นั้นเพราะแม้ว่าจะใช้ข้ออ้างใดๆเธอก็ต้องกลับบ้านอยู่ดี .

"งั้นเชิญฟ้องได้เลย".. ดีนหาได้สนใจไหมพร้อมทั้งเดินไปหยิบกระเป๋าของเธอและเดินนำหน้าออกจากอาคารเรียน..

ร่างสูงเดินออกมาด้านหน้ากวาดตามองดูสองสาวเพื่อนชี้ของเจ้านายแล้วมองแบบตำหนิก่อนจะเดินหน้านิ่งๆเดินผ่านคนทั้งคู่เหมือนเป็นธาตุอากาศ..

"น่ากลัวอ่ะ".. เอมมี่เอ่ยขึ้นหลังร่างสูงเดินออกไกลพอสมควร..

"เราว่างานนี้คงต้องยกเลิกแล้วแระ" เรยาหันไปมองคนตัวโตที่เดินผ่านและหิ้วสัมภาระของเพื่อนสาวไปด้วย..

"เรา..ก็คิดแบบนั้นแต่ว่าหนูขวัญหล่ะ" เอมมี่คิดเหมือนเพื่อนสาวและเหมือนจะนึกถึงคนที่เป็นประเด็นขึ้นมาหล่ะเธออยู่ไหนกัน..

"นู้น..!!"..เรยาสะกิดเพื่อนสาว..

"หน้างอหนักมาก"... เอมมี่หันตามเห็นเพื่อนสาวเดินมาหน้าบึ้งตึ้งแถมตายังแดงอีกด้วย..

ของขวัญแทบจะกรี๊ดหลังจากที่บอดี้การ์ดส่วนตัวคว้ากระเป๋าของเธอเดินออกมาพร้อมยึดโทรศัพทมือถือแถมยังท้าเธอให้ฟ้องพ่อเลยแล้วใครจะกล้าหล่ะเลยนั่งทำใจอยู่ครู่หนึ่งถึงจะเดินออกเห็นเพื่อนๆนั่งรออยู่.

"เราไปไม่ได้แล้ว"... น้ำเสียงแอบดูสั่นเครือเหมือนคนเพิ่งผ่านการร้องไห้มาหมาดๆกับรอบดวงตาที่แดงกล่ำเดินออกมายืนคุยกับเพื่อนๆเพราะเธอรู้สึกผิดที่รับปากแต่ทำไม่ได้..

"เรารู้เราเข้าใจ"...เอมมี่เดินมากอดเพื่อน .

"เราก็เข้าใจ".. เรยาเดินเข้ามากอดอีกคน

"จะอยู่ที่หรือไง..".. เสียงของบอดี้การ์ดดังขึ้นหลังจากที่เขาเดินไปนานแล้วแต่ดูเหมือนว่าเจ้านายสาวจอมยุ่งยังไม่ตามมา..

"จะรีบไปไล่ควายหรือไง"..เสียงใสๆตะโกนตอบแบบแอบเคืองใจสุดๆ

"คนเขามีงานทำไม่ใช่หายใจทิ้งไปวันๆครับ"....เขาพูดจริงเพราะตั้งแต่จำความได้พ่อ (เจคอป) สอนเขาเสมอว่าต้องมีความจงรักภักดีต่อนายเสมอและเขาเองถูกเลือกให้เป็นคนที่ต้องคอยดูแลคุณหนู (ค่อยป้องกันอันตรายให้เธอแต่ไม่ใช่เอาใจเธอ)..

"นายดีน.!!".. มองมาแบบตาขว้างแต่ทำอะไรไม่ได้..

"หนูขวัญกลับเถอะ"...สองเพื่อนสาวรีบขยั้นขยอเพื่อนสาวคนสวยให้กลับเพราะสายตาคมที่มองมาทางพวกเธอมันบ่งบอกถึงความไม่สบอารมณ์เอามากๆ..

"ไว้เจอกัน.." คนสวยพูดเพียงแค่นี้.."อร้าย!!"….

ร่างบางปลิวขึ้นไปบนบ่าของบอดี้การ์ดทันที..

"อย่าดิ้น".. ใช่เขามีงานขืนรอเธอบอกลากันอยู่อย่างนั้นคงไม่ได้กลับแน่ๆ..

"ปล่อยเรา," โดนแบกแบบหัวห้อยแบบนั้นใครเขาก็โอเคป่ะ..ตุ๊บ..!!.

"เบาๆซิ..".. ตกใจที่โดนโยนลงเบาะรถด้านหลังแต่มันก็เจ็บนะ..

"ก็บอกให้ปล่อยนี้.." พร้อมกับดันศรีษะเธอเข้าในรถและปิดประตูรถเดินอ้อมมานั่งหน้าคู่คนขับรถ.. "ไปครับลุงโทมัส"..

"เราก็อย่าทำคุณหนูแรงแบบนี้ซิดีน"..

"คุณหนูของลุงดื้อฮ่ะ"

___________

ใครกันจะปราบเธอลง