Ep. 5

“บ้านอยู่ไหน?” คนข้างๆเอ่ยถาม ใบหน้าคมเข้มไม่ได้หรือแสดงอารมณ์ใดๆ มันคงเป็นคาแรคเตอร์ของเขาล่ะมั้ง

“เรา เอ่อ ปรางอยู่คอนโดแถว XX” คอนโดที่ว่านั่งรถเมล์สองป้ายจากหน้าโรงเรียนก็ถึง สะดวกสบายต่อการมาทำงานที่สุด เอ๊ะ..แต่นั่นใช้เวลาแค่สิบนาทีนี่นา ไม่ได้ๆ ต้องหลอกให้เขาขับไปทางอ้อม

“แต่ปรางว่าเลี้ยวซ้ายแยกข้างหน้าจะถึงเร็วกว่านะ” ได้ผล คนขับตบไฟเลี้ยวและเลี้ยวรถไปตามทางที่ฉันบอก ฉันแอบอมยิ้มในใจ ว่าแต่เขามาส่งฉันทำไม มะยมบอก? ก็ไม่น่ามีความเกี่ยวข้องกันสักนิด หรือว่าเขาชอบฉัน แอร้ย!! แค่คิดก็เขินจนเผลอกัดปากตัวเอง แต่จะเป็นไปได้ยังไงในเมื่อเขาเจอหน้าฉันตั้งแต่ปีหนึ่งยันปีสี่ ไม่ได้มีทีท่าพิศวาสฉันเลยสักนิด แม้แต่หน้ายังไม่เคยชายตามอง

“เราชอบมะปรางนะ” พอคนข้างๆเฉลย หัวใจที่เต้นแรงอยู่แล้วก็ยิ่งเต้นรัวมากขึ้น แต่ถึงจะดีใจที่ความฝันมันกลายเป็นจริงซะที ทว่าในหัวก็เต็มไปด้วยคำถามล้านแปด

“ทำไมถึงชอบเราอ่ะ ต้นน้ำชอบปรางตอนไหน?”

“อ่ะ เอ่อ คือ ปรางเป็นคนน่ารักคุยสนุกอยากจะคบเป็นแฟน” จริงๆก็รู้สึกดีนะที่หนุ่มฮ็อตอย่างต้นน้ำขอเป็นแฟนแต่แอบงงสักหน่อย ว่าแต่...

“เราเคยคุยกันเหรอ?”

“เอ่อ..ก็เราเห็นปรางคุยกับมะยมแล้วดูสนุกดี ปรางเป็นแฟนเรานะ” ฉันกระพริบตาถี่ๆอย่างไม่อยากจะเชื่อ นี่มันเรื่องจริงเหรอ? ใครก็ได้บอกฉันที..

Tonnam talks

“เราชอบมะปรางนะ” ผมอ่านขั้นตอนการขอเป็นแฟนในอินเตอร์เน็ต เราต้องบอกว่าชอบฝ่ายหญิงก่อนอะไรประมาณนี้

“ทำไมถึงชอบเราอ่ะ ต้นน้ำชอบปรางตอนไหน?” อ่าว เวรละ ไม่ได้เตรียมคำตอบมาด้วย แต่ผมก็นึกถึงตอนที่คุยกับญาติผู้น้องเลยยืมคำพูดที่เคยคุยกับสายไหม

“อ่ะ เอ่อ คือ ปรางเป็นคนน่ารักคุยสนุกอยากจะคบเป็นแฟน” ผมแอบถอนหายใจอย่างโล่งอกที่พูดออกไปจนได้ จะมีแฟนสักคนมันยากจริงโว้ย..

“เราเคยคุยกันเหรอ?” ดวงตากลมโตของคนข้างๆ มองผมคล้ายไม่อยากจะเชื่อ มันก็จริง ผมไม่เคยคุยกับพี่สาวไอ้มะยมเลย เจอกันก็ไม่เคยทักทายเพราะไม่มีเรื่องอะไรที่ต้องคุยกัน เอาไงดีนะ? ผมถามตัวเองด้วยความสับสน

“เอ่อ..ก็เราเห็นปรางคุยกับมะยมแล้วดูสนุกดี ปรางเป็นแฟนเรานะ” ผมหันไปสบตามะปราง ยิ้มแบบฝืนๆ มั่นใจไว้ต้นน้ำ..เราเป็นคนหล่อเป็นคนเท่ห์ เค้าเป็นเอฟซีเราต้องตกลงแน่ๆ ผมภาวนาในใจ ถ้าเธอไม่รังเกียจเรื่องที่ผมเป็นลูกเมียน้อยอ่ะนะ

“เราตกลงเป็นแฟนต้นน้ำ” ใบหน้าขาวนวลเนียนแดงจัดเธอยิ้มกว้างจนตาหยี ดูๆไปก็น่ารักดีเหมือนกัน ผมแอบมองมะปรางเกือบนาทีจนรู้สึกประหม่า อาจเพราะผมไม่เคยอยู่ใกล้ชิดกับเพศตรงข้ามนานขนาดนี้

“ว่าแต่..เป็นแฟนกันต้องทำอะไรบ้างอ่ะ” ท่าทีไร้เดียงสาแบบเป็นธรรมชาติทำให้ผมหลุดขำ นั่นสิ..ต้องทำยังไง

“ขับไปตรงไปแล้วเลี้ยวขวาค่ะ” หลังจากที่ขับอ้อมโลกเกือบชั่วโมงเราก็มาถึงคอนโดของฉัน ชายหนุ่มมองทางข้างหน้าแล้วทำหน้างุนงงและเข้ามาจอดรถชั้นใต้ดิน

“คอนโดนี้ขับตรงมาจากโรงเรียนแค่ประมาณสิบนาทีก็ถึงไม่ใช่เหรอ? แล้วให้ขับอ้อมทำไม..”

“ช่วงเลิกเรียนรถมันติดไง เรากลัวต้นน้ำจะหงุดหงิด” ฉันยิ้มแหยๆ อันที่จริงก็อยากอยู่ใกล้ๆคนที่เราชอบนานๆเท่านั้นเอง เอ่อ ไม่สิ เค้าก็ชอบฉันเหมือนกัน

“แต่ติดยังไงก็ไม่น่าจะเกินชั่วโมงกว่า” ต้นน้ำถอนหายใจแล้วส่ายหน้า แย่แล้ว ฉันทำให้เขาไม่พอใจรึเปล่านะ

“เรา เอ่อ ปรางขอโทษ ปรางก็แค่อยากอยู่กับต้นน้ำนานๆ” น้ำเสียงของฉันสั่นพร่ารู้สึกไม่สบายใจ แค่คบกันราวๆชั่วโมงกว่าๆก็ทำให้เขาไม่พอใจซะแล้ว

“อยากอยู่ด้วยกันนานๆ ก็ไปที่อื่นก็ได้ อย่างเช่นห้องของปรางไง..” หนุ่มหล่อเหลาคมเข้มยิ้มที่มุมปากพลางยื่นใบหน้าเข้ามาใกล้ๆจนใบหน้าของเราอยู่ห่างกันราวๆห้าเซ็นติเมตร ลมหายใจร้อนๆเป่ารดใบหน้าของฉัน หัวใจของฉันเต้นรัวอย่างไร้การควบคุม

“จูบกันไหม?” นั่นไม่ใช่เสียงของต้นน้ำ มันเป็นเสียงของฉันเอง ยัยมะปรางยัยคนใจง่าย ฉันก่นด่าตัวเองในใจ ทำไงได้มันพูดออกไปแล้ว

“ห๊ะ!!” ต้นน้ำทำหน้าตื่นๆ เขาเฟดใบหน้าตัวเองกลับไปที่เดิมแถมยังดันร่างไปชิดกับกระจกฝั่งคนขับ เหมือนกำลังพยายามหนีห่างจากฉันให้มากที่สุด

“อ่าว ก็เป็นแฟนกันก็ต้องกอดจูบกันเป็นธรรมดา” เชื่อฉันสิ ฉันอ่านนิยายมาเยอะ ทว่าแฟนหนุ่มที่ฉันตกมาได้หมาดๆกลับวางใบหน้าเรียบเฉยหรือว่าเขาจะกลัวฉันนะ ไม่น่าเลยมะปราง

“มะปรางขึ้นห้องสิ ให้เราเดินไปส่งไหม แต่คอนโดนี้ดูปลอดภัยดี คงไม่มีอะไรน่าห่วง”