Ep. 4

“ปราง แกเป็นอะไรจ้องหน้าฉันอยู่นั่นแหละ” เสียงหวานๆของคนตรงหน้าเรียกสติของฉันกลับมา นี่ฉันเผลอจ้องยัยมะลิ เพื่อนร่วมงานคนสนิทนานร่วมสามนาที นั่นก็เพราะยัยครูมะลิหน้าคล้ายใบเตย ญาติผู้น้องที่หนุ่มในฝันอย่างต้นน้ำแอบชอบนั่นแหละ

“ก็แกสวยไง มองไม่ได้เหรอ?” ฉันเถียงอย่างข้างๆคูๆแถจนสีข้างถลอกไม่รู้ว่าเพื่อนสาวจะเชื่อไหม ที่บอกมะยมไปว่าไม่คิดมากเรื่องที่ต้นน้ำแอบชอบใบเตย แต่เอาเข้าจริงฉันนอนไม่หลับทั้งคืน แถมยังต้องตื่นเช้ามายืนต้อนรับนักเรียนหน้าประตูโรงเรียนอีก หนำซ้ำสอนภาคเช้าเต็มเอี้ยดสี่คาบรวด นี่ยังบอกตัวเองว่ามะปรางต้องไหว มะปรางต้องรอดมาตลอดทั้งวัน

“เรื่องนั้นก็พอจะรู้อยู่หรอก แต่ถึงจะสวยแค่ไหนครูเดย์ก็ไม่ชอบนี่สิ คนก็หล่ออยู่หรอก เสียดายไปแอบชอบต้นไม้” มะลิมองหน้าฉันพลางทำปากยื่นปากยาวแถมยังเหล่ตามองฉันอย่างตั้งใจ ครูเดย์หรืออปป้าเดย์ฮยอน ครูหนุ่มหล่อสุดฮ็อตสอนวิชาคณิตศาสตร์ ลุคเกาหลี ขาวออร่าเสื้อผ้าเนี้ยบตั้งแต่หัวจรดเท้าที่สำคัญโสดสนิท ขวัญใจครูผู้หญิงทุกเจเนอเรชั่นรวมถึงนักเรียนหญิงด้วย แต่ทุกคนกลับลงความเห็นว่าครูเดย์แอบชอบฉัน

“บอกแล้วไงว่าครูเดย์ไม่ได้ชอบเรา เค้าก็ทำตัวปกติกับเราเหมือนทำกับทุกคนแหละ” ฉันไม่เห็นว่าครูเดย์จะปฏิบัติตัวกับฉันพิเศษกว่าคนอื่นตรงไหน

“เค้ารอไปส่งปรางที่คอนโดทุกวัน เค้าซื้อขนมที่ปรางชอบมาฝากปรางบ่อยๆ เค้าส่งไลน์หาปรางทุกวัน เค้าชมปรางว่าสวย เค้าชอบชวนปรางไปกินข้าว แล้วยังอะไรต่ออะไรอีกมากมายและครูเดย์ไม่เคยทำกับใคร” มะลิร่ายยาวจนฉันอ้าปากจะเถียงแทบไม่ทัน

“เค้าบอกว่าคอนโดเราทางเดียวกัน เค้าบอกว่าขนมที่เราชอบมันลดราคา เราก็ขอจ่ายตังค์อยู่นะแต่ครูเดย์ไม่เอา เค้าก็แค่ไลน์มาบอกฝันดี แล้วเค้าไม่ชมมะลิว่าสวยเหมือนกันหรอกเหรอ?” ในชีวิตก็ไม่เคยมีใครมาจีบเพราะมีคนเข้ามาฉันก็เอาไปเปรียบเทียบกับพระเอกนิยายเล่มโปรดเรื่องจอมใจท่านชีค ร่างสูงคร้ามคมไหล่กว้าง ใบหน้าคมสันดวงตาสีนิลนี่มันต้นน้ำชัดๆเลย นี่แหละเหตุผลที่มูฟออนจากหนุ่มวิศวะสุดฮ็อตไม่ได้สักที

“นี่แม่สาวน้อยโลกสวย นั่นเค้าเรียกว่าจีบจ้า จะอินโนเซนส์ไปไหนคะเพื่อน อ้อ..ลืมไปเพื่อนอาจไม่ชอบผู้ชายผิวขาว เพื่อนชอบแบบดาร์คทอลแอนด์แฮนซัม..” เอาอีกละคำนี้ฟังละเจ็บปวด ก็พ่อหนุ่มสไตล์นี้ชอบผู้หญิงแบบหล่อนน่ะสิมะลิ ฉันก็เลยชีช้ำกระหล่ำปลีอยู่นี่ไง

“วันนี้เหนื่อยจัง กลับไปนอนแช่ตัวในอ่างตีบับเบิ้ลบาธเยอะๆ อ่านนิยายเรื่อง...” ทว่าฉันไม่ทันพูดจบ

“จอมใจท่านชีค โอ้ย..เมื่อไหร่แม่ปรางจะเฟดตัวเองออกนิยายเรื่องนี้ซะที แบบมาชอบเรื่อง เฮลโลอปป้าซารางแฮโย ไรงี้” แล้วเพื่อนสาวก็วกมาหาอิตาครูเดย์จนได้ ฉันถอนหายใจสองสามเฮือกอย่างปลงๆในความพยายามจับคู่ของคุณเพื่อน เสียงออดเลิกเรียนแผดเสียงลั่น ฉันเก็บมือถือไว้ในกระเป๋าถือ เสียงเตือนจากโปรแกรมแชทสีเขียวดังแบบต่อเนื่อง

Kru Day : รอที่เดิมนะครับ

ก็รอที่เดิมทุกวันแต่ฉันก็ปฏิเสธและชิงขึ้นรถเมล์ทุกครั้งเพราะไม่สนิทใจที่จะกลับบ้านด้วย ฉันเดินลงจากตึกพร้อมๆกับมะลิเพื่อไปขึ้นรถเมล์ที่หน้าโรงเรียน รถยนต์คันหรูของครูเดย์จอดรอที่เดิมซึ่งที่เดิมก็คือใกล้ที่รอรถเมล์นั่นเอง ทว่าวันนี้กลับมีรถอีกคันจอดต่อท้าย ชายหนุ่มร่างสูงคร้ามคมสวมเสื้อเชิร์ตสีน้ำเงินเข้มกับกางเกงยีนส์สีอ่อน เขายืนพิงรถสปอร์ตป้ายแดง ท่วงท่าราวกับนายแบบที่หลุดออกมาจากนิตยสาร นะ..นั่นมันต้นน้ำนี่นา ว่าแต่เขามาได้ไงและหัวใจของฉันก็เต้นรัวยิ่งกว่าแผ่นดินไหวที่หมู่เกาะสุมาตราพร้อมจะเกิดอาฟเตอร์ช็อคได้ทุกเมื่อ

“ใครน่ะปราง หล่อมากเหมือนท่านชีคในนิยายของเธอเลย” มะลิที่เดินตามมาติดๆเอ่ยขึ้น ฉันหันไปมองหน้าเพื่อนสาว..หรือว่าต้นน้ำจะมาหามะลิเพราะครูสาวดูๆไปก็หน้าคล้ายใบเตย ผู้หญิงที่ต้นน้ำชอบ คิดได้ดังนั้นฉันจึงเดินหลบฉากมาด้านข้างเพื่อให้ทั้งสองให้เจอกัน หัวใจบีบรัดจนเจ็บชีวิตนางรองก็แบบนี้แหละเมื่อไหร่จะสมหวังก็ไม่รู้

“มะปราง กลับด้วยกันนะครับ” เสียงของอปป้าเดย์พร้อมกับยิ้มหวานๆจนตาหยี บางทีก็เราก็อาจต้องเยียวยาหัวใจตัวเองกลับกับครูเดย์สักวันคงไม่เป็นไรหรอก ขณะที่ฉันเดินก้มหน้ากำลังจะก้าวขาไปทางรถของครูหนุ่ม

“มะปรางครับ” ฉันเงยหน้าขึ้นมองตามเสียง มันเป็นที่ฉันฝันมานานว่าผู้ชายที่ฉันแอบชอบจะเรียกชื่อฉันสักครั้ง แค่เขาเรียกฉันก็เหมือนตัวลอยมาอยู่ตรงหน้าเขาแบบไม่รู้เนื้อรู้ตัว

“เรียกฉันเหรอคะ?” ฉันถามเพื่อความแน่ใจ ก็ต้องเรียกฉันแน่นอนแถวนี้มีแต่ฉันชื่อมะปราง

“ไปส่งมั้ย?” ห๊ะ!! นี่มันเรื่องอะไรกัน ทำไมต้นน้ำต้องอาสาไปส่งฉันที่บ้าน ใครก็ได้บอกฉันที ฉันกรีดร้องในใจใบหน้ายิ้มกว้างจนเจ็บแก้ม อยากจะหยิกแขนตัวเองนี่มันคือความฝันหรือความจริง แต่คงไม่ต้องหยิกเพราะอากาศข้างนอกร้อนจัดคล้ายกับจะซ้อมตกนรกก็ไม่ปาน ร้อนแบบนี้ไม่ใช่ความฝันอย่างแน่นอน

“จะดีเหรอคะ? รถล็อกรึเปล่า เข้าไปนั่งเลยได้ไหม?” ปากบอกกลัวดูไม่ดีแต่ตัวไปนั่งข้างหน้าคู่คนขับเรียบร้อย แอร้ย!! ยัยมะปรางยัยคนใจง่าย แต่ไม่ว่าเขาจะมาด้วยเหตุผลกลใดก็ช่าง โอกาสแบบนี้มีแค่หนเดียวต้องรีบไขว่คว้ากลัวหนุ่มในฝันจะเปลี่ยนใจ ฉันเหลือบมองกระจกมองข้าง ยัยครูมะลิกับอปป้าเดย์ยังยืนทำหน้าเหวอ คงกำลังคิดอย่างตรึกตรองว่ามันเกิดอะไรขึ้นทำไมอยู่ๆฉันถึงขึ้นรถมากับผู้ชายแปลกหน้า พอรถเคลื่อนไปได้สักพัก