Ep. 2

“พ่อ สวัสดีค่ะ” ฉันยกมือไหว้พลางสวมกอดผู้บังเกิดเกล้าด้วยความคิดถึง

“เป็นไงบ้าง คอนโดที่พ่อซื้อให้พออยู่ได้ใช่ไหมลูก” ถึงแม้จะแยกทางกับแม่ของฉันและมีครอบครัวใหม่แล้วแต่พ่อก็ยังดูแลเอาใจใส่ทั้งเรื่องเงินและเรื่องต่างๆที่เกี่ยวข้องกับฉันและมะยมไม่เคยขาดตกบกพร่อง ฉันไม่เคยโกรธพ่อกับแม่ที่แยกทางกันเลยเพราะเมื่อความรักเดินทางมาถึงจุดสิ้นสุด ต่างคนก็ต้องต่างไปเหลือไว้แค่เพียงความรับผิดชอบต่อลูกๆซึ่งพ่อก็ทำหน้าที่ได้ดีเสมอ ท่านซื้อคอนโดให้ฉันกับมะยมเพื่อสะดวกในการเดินทางไปกลับระหว่างที่พักและที่ทำงาน ถ้ามาอาศัยที่บ้านของพ่อคงเสียเวลาในท้องถนนไม่น้อย

“โอ้ยพ่อขา ดีมากๆเลยค่ะ หรูหราหมาเห่าน่าอยู่เป็นที่สุด” ฉันพูดคำสร้อยปนขำจนพ่อก็อดหัวเราะตามไม่ได้ ฐานะของพ่อจัดได้ว่าเข้าขั้นเศรษฐียิ่งแต่งงานใหม่กับแม่เนย เจ้ใหญ่เจ้าของตลาดความเป็นอยู่ทางบ้านก็เป็นปึกแผ่นมากขึ้น พ่อเปิดบริษัทรับเหมาก่อสร้าง ส่วนแม่ก็ทำธุรกิจเกี่ยวกับการท่องเที่ยวที่เชียงใหม่

“มะปรางมาแล้วเหรอลูก แม่เนยทำกุ้งผัดสะตอของโปรดหนูด้วยนะลูก” ร่างบางในชุดเดรสที่คลุมทับด้วยผ้ากันเปื้อนเดินยิ้มเข้ามาหา ดวงตาของท่านทอประกายความอบอุ่น หลายคนคงมองภาพแม่เลี้ยงตามละครหลังข่าวว่าใจยักษ์ใจมารกับลูกเลี้ยง ขอบอกว่ามันช่างตรงกันข้ามกับครอบครัวของฉัน แม่เลี้ยงรักและเอ็นดูฉันกับมะยมราวกับลูกแท้ๆของท่านอีกคน

“ขอบคุณค่ะแม่เนย น้องนิวล่ะคะ” ฉันเอ่ยถามถึงน้องสาวต่างมารดาที่กำลังเรียนมหาวิทยาลัย คณะศิลปะศาสตร์ปีที่สอง

“น้องนิวกำลังกลับบ้านจ้ะ ดีใจที่พี่สาวพี่ชายมากกินข้าวที่บ้าน มะปรางนอนห้องน้องนิวเลยนะ น้องบ่นคิดถึงใหญ่เลย” ความจริงพ่อทำห้องนอนให้ฉันกับมะยมและน้องนิวคนละห้องอยู่แล้ว แต่น้องนิวติดฉันมากจึงอยากให้ฉันไปนอนเม้ามอยกันตามประสาสาวๆ

“มะปราง มะยม ไปนั่งรอที่เรือนริมน้ำสิ เดี๋ยวแม่จะให้พี่สาเอาของว่างให้กินรองท้องไปก่อน น้องนิวคงจะถึงบ้านอีกสักราวๆสามสิบนาที” แม่เนยบอกและเดินกลับเข้าไปในห้องครัว ฉันกับน้องชายฝาแฝดที่หน้าตาไม่เหมือนกันจึงไปนั่งที่เรือนริมน้ำ มุมพักผ่อนหย่อนใจของบ้านเรา

“เป็นไงบ้างปราง ที่โรงเรียนงานเยอะไหม”

“ก็เพิ่งประเมินโรงเรียนพระราชทานเสร็จแต่ก็โล่งแล้วล่ะ มะยมล่ะพ่อใช้งานตัวเองหนักไหม” พอเรียนจบมะยมก็ทำงานที่บริษัทรับเหมาก่อสร้างของพ่อ เราไม่ค่อยได้เจอกันบ่อยนัก อย่างวันนี้หลังเลิกงานฉันก็ไปดูน้องชายแข่งบาสเพราะนัดกันว่าจะมาค้างที่บ้าน เกือบเดือนแล้วที่ไม่ได้กลับบ้านเพราะที่โรงเรียนมีประเมินโรงเรียนพระราชทาน มีการเตรียมงานประเมินในแต่ละฝ่ายกว่าจะได้กลับบ้านในแต่ละวันก็เกือบสองทุ่มเหนื่อยจนสายตัวแทบขาด

“โอ้ย พ่อกลัวเราเหนื่อยจะตาย ให้เราทำงานเบาๆ” มะยมหัวเราะอย่างอารมณ์ดี

“วันนี้ใครโทรมาตั้งหลายสายอ่ะ แฟนรึเปล่า หน้าจอมันขึ้นชื่อว่าสายไหม” ฉันทำตาล้อน้องชาย ใบหน้าขาวจัดแดงขึ้นเล็กน้อยแอบหลบสายตาฉันด้วย ดูมีพิรุธไม่น้อย

“ก็ดูๆอยู่แหละ ตัวเองล่ะมีแฟนยัง ล้อแต่เค้า”

“ไม่มีหรอก ใครจะมาชอบเรา” ฉันบอกไปตามตรง มัวแต่อ่านนิยายเพ้อฝันไปวันๆ พอจะมีแฟนจริงๆก็ดันนึกถึงชายในฝันจนไม่อยากมีคนในความจริงซะงั้น แถมยังเจอคนที่แอบชอบมานานอย่างต้นน้ำทีไร หัวใจมันก็ดันเต้นแรงไม่หยุด ฉันเกลียดตัวเองจริงๆ เกลียดที่รักคนที่ไม่มีวันเป็นไปได้ในชีวิตจริง

“ตัวเองก็มัวแต่แอบรักเพื่อนเค้า ชอบก็จีบเลยสิ ต้นน้ำก็โสดนะ”

“ขนาดพี่นีน่าจีบยังไม่ติด แล้วหน้าตาอย่างเราต้นน้ำจะแลเหรอ? เหอะ..” ฉันแค่นยิ้มกับเรื่องที่ไม่มีวันเป็นไปได้และนึกถึงเรื่องที่เพิ่งเจอมาในห้องแต่งตัวนักกีฬา

“เราว่าต้นน้ำทำเกินไปนะ พูดจารุนแรงทำร้ายจิตใจพี่นีน่า ไม่ชอบก็น่าจะปฏิเสธดีๆ เราเห็นพี่นีน่าร้องไห้ด้วย”

“ต้นน้ำไม่ใช่คนแบบนั้นนะ มันก็ทำตัวปกติกับคนที่มาชอบ บางครั้งก็ขอบคุณคนที่ให้ขนมของขวัญมา ไม่ได้ทำรุนแรงเหมือนตัวเองว่าเลย” มะยมส่ายหน้าอย่างไม่เห็นด้วย

“พี่นีน่าคงตื้อเกินไปล่ะมั้ง ต้นน้ำก็เลยฟิวส์ขาด” ฉันเดาไปเรื่อยพยายามจินตนาการให้ต้นน้ำกลับมาเป็นพระเอกนิยายในฝัน ต้นน้ำเป็นคนดีจะตายเหมือนอย่างมะยมพูดแหละเพราะนอกจากพี่นีน่า ฉันก็ไม่เคยได้ยินว่าเขาทำไม่ดีกับผู้หญิงคนไหน

“จะว่าไปมันก็ไม่เคยมีแฟนนะ” คิ้วเข้มๆขมวดมุ่นอย่างใช้ความคิด

“หรือว่าจะชอบผู้ชาย?” ถึงต้นน้ำจะรักใครชอบเพศไหนฉันก็ยังรู้สึกยินดีกับเขาเสมอ ในฐานะเอฟซีมาหลายปี มะปรางขอสัญญาว่าจะรักและหวังดีกับต้นน้ำตลอดไป

“ไม่ๆ ต้นน้ำชอบผู้หญิงนี่แหละ เราว่าจะไม่เล่ากลัวมะปรางรู้สึกเฟล”