Ep. 1

ปรี้ด....

เสียงเป่านกหวีดเริ่มเกมการแข่งขันบาสเกตบอลนัดกระชับมิตร ระหว่างทีมมหาวิทยาลัย M กับ ทีม มหาวิทยาลัย L สาวๆนักศึกษาส่งเสียงเชียร์ลั่นสนามนั่นรวมถึงฉันด้วยแหละ

“พี่ต้นน้ำสู้ๆค่ะ” น้องๆนักศึกษาสาวกลุ่มใหญ่ชูป้ายไฟ ชื่อต้นน้ำ นักบาสเบอร์เก้าจากคณะวิศวกรรมศาสตร์ ร่างสูงโปร่งเกินร้อยแปดสิบเซ็นติเมตรมีกล้ามพองามใบหน้าคร้ามคมหรือเรียกได้ว่าหล่อเหลาตามแบบฉบับชายไทย ดาร์คทอลแอนด์แฮนซัม หัวใจของฉันเต้นรัวไม่เป็นจังหวะเพราะโดนหนุ่มหล่อเข้มคนนี้ตกไปเรียบร้อยแล้ว การแข่งขันจบลงทีมบาสจากมหาวิทยาลัย M ซึ่งก็คือสถาบันของฉันเอาชนะทีมที่มาเยือนไปได้อย่างเฉียดฉิว 109-106 ลูกสุดท้ายต้นน้ำชู้ตสามแต้มลงไปและปิดเกมได้อย่างสวยงาม

“พี่ต้นน้ำเก่งสุดๆเลย ชอบจัง อยากได้ๆ” สาวน้อยเอฟซีออกอาการคลั่งไคล้อย่างหนัก

“ถามพี่เค้าก่อนอยากได้แกไหม นังชะนีเผือก” หญิงสาวในร่างหนุ่มพูดขึ้น

“เรื่องแบบนี้ไม่ต้องถาม เราต้องถวายตัวเลยค่ะ”

“ถวายยังไงพี่เค้าก็ไม่เอาหรอก ขนาดพี่นีน่ามาจีบ พี่ต้นน้ำยังไม่เอาเลย แล้วอย่างพวกแก...” แล้วทุกคนในกลุ่มก็หัวเราะดังๆ ทว่าฉันกลับรู้สึกวูบโหวงในใจ พี่นีน่าคืออดีตดาวมหาวิทยาลัย สาวสวยไฮโซ สวยและรวยมาก ถ้าโปรไฟล์เริ่ดหรูขนาดนี้ ต้นน้ำยังไม่สนใจแล้วหน้าตาธรรมดาๆอย่างฉันจะไปกล้าเข้าหาเขาได้ยังไง อารมณ์เหมือนเราแอบปลื้มดารา ดาวที่อยู่บนฟ้าคว้าให้ตายก็ไม่อาจเอื้อมถึง ฉันได้แต่แค่นยิ้มกับตัวเอง

“มะปราง รอกลับพร้อมกันนะ” ชายหนุ่มร่างสูงหนึ่งในทีมบาสเกตบอลของมหาวิทยาลัยเอ่ยขึ้น นั่นคือมะยม น้องชายฝาแฝดของฉันเอง

“ไอ้ยม แล้วนัดกินข้าวล่ะ” นักบาสเบอร์ 3 ซึ่งด้านหลังสกรีนชื่อ TJ เอ่ยถาม

“มึงไปกับไอ้ต้นเลย กูไม่ว่าง” น้องชายตะโกนบอกเพื่อนที่กำลังเปลี่ยนเสื้อผ้าต่อหน้าสาวๆที่กำลังทยอยออกจากโรงยิม และสายตาหลายคู่มองกล้ามขาวๆแน่นๆนั้นตาเป็นมันและก็รวมถึงฉันอีกตามเคย

“ไอ้ยม ทิ้งกูไปกับสาวอีกแล้วนะมึง” ทีเจชี้มือมาที่มะยมเหมือนคาดโทษ ส่วนต้นน้ำกำลังใช้ผ้าเย็นเช็ดไปตามใบหน้า ดวงตาสีเข้มเงยขึ้นมาสบตาฉันนิดนึง เท่านั้นใจของฉันก็เหมือนเกิดแผ่นดินไหวอีกครั้งและอีกครั้ง ถึงน้องชายฝาแฝดอย่างมะยมจะอยู่ในแก๊งหนุ่มฮ็อตอย่างต้นน้ำกับทีเจ แต่ฉันก็ไม่เคยใช้มะยมเป็นสะพานไต่ไปหาต้นน้ำ ฉันได้แต่เฝ้ามองหนุ่มหล่อที่สุดแสนจะปอบปูลาร์จนเวลาผ่านไปเรื่อยๆ กระทั่งเรียนจบและสอบบรรจุแต่งตั้งเข้ารับราชการครูและฉันก็ตัดสินใจทำงานที่กรุงเทพฯ พ่อแม่ของฉันแยกทางกันตั้งแต่ฉันกับมะยมอายุห้าขวบ พ่อรับมะยมไปเลี้ยงที่กรุงเทพฯ ส่วนฉันอยู่กับแม่ที่เชียงใหม่ จากนั้นไม่นานพ่อก็แต่งงานใหม่กับแม่เนยและมีลูกด้วยกันชื่อน้องนิว แต่แม่ของฉันไม่มีครอบครัวใหม่เราอยู่ด้วยกันสองแม่ลูกมาตลอดหลายปี พอฉันเข้ามหาวิทยาลัย มะยมก็สอบเข้ามาเรียนที่เชียงใหม่ทำให้เราพี่น้องฝาแฝดได้กลับมาอยู่ด้วยกันและพอมะยมเรียนจบคณะวิศวกรรมศาสตร์ก็กลับไปทำงานที่บริษัทของพ่อ ส่วนฉันก็ขออนุญาตแม่ไปทำงานที่กรุงเทพฯ เพื่อจะได้อยู่ใกล้ชิดกับครอบครัวของพ่อและคงอยู่ที่นี่ไม่กี่ปีก็จะกลับไปอยู่กับแม่ที่เชียงใหม่ถาวร

“ปราง เราขอเปลี่ยนเสื้อผ้าแป็บนึงนะ เดี๋ยวไปกินข้าวกัน” มะยมบอกและเดินเข้าไปในห้องพักนักกีฬา วันนี้ฉันมาดูน้องชายแข่งบาสเกตบอล ถึงจะอยู่ในวัยทำงานวิศวกรหนุ่มก็หาโอกาสมาแข่งบาสเสมอ

ครืด..ครืด มือถือของน้องชายสั่นระรัวและยังโทรเข้ามาอีกสองสาย ฉันกลัวว่าปลายสายจะมีธุระด่วนจึงถือวิสาสะเดินเข้าไปในห้องแต่งตัวนักกีฬา

“เราไม่ไป..บอกว่าเลิกยุ่งกับเราซะที เมื่อไหร่จะเข้าใจ” ร่างสูงคร้ามคมในชุดเสื้อกีฬาบาสกำลังบีบไหล่อันบอบบางของหญิงสาวร่างสูงโปร่ง นะ..นั่นมันพี่นีน่ากับ เอ่อ..ต้นน้ำนี่นา ใบหน้าหล่อคมของหนุ่มในฝันของฉันบูดบึ้ง

“เลิกยุ่งไม่ได้หรอกเพราะว่าเรา..” พี่นีน่ากำลังร้องไห้ แรงบีบที่ต้นแขนคงจะทำให้หญิงสาวเจ็บพอดู ทำไมต้นน้ำถึงทำแบบนี้กับคนที่ชอบตัวเองนะ ปฏิเสธดีๆก็ได้

“ไม่ต้องทำมาเป็นสงสารเราและไม่ต้องมาให้เราเห็นหน้าอีก” เสียงตะโกนด้วยอารมณ์โมโหทำให้ฉันหยุดนิ่งก้าวขาไม่ออก ต้นน้ำหันมาทางฉันและตกใจเล็กน้อย เขาปล่อยมือจากพี่นีน่าแล้วเดินเข้าไปในห้องแต่งตัว ส่วนพี่นีน่าหันมาฝืนยิ้มให้ฉันและออกไปข้างนอกทันที ฉันได้แต่งุนงงกับเหตุการณ์ตรงหน้าก็คงเป็นเหมือนที่ใครๆพูดกัน อดีตดาวมหาวิทยาลัยแอบชอบหนุ่มฮ็อตอย่างต้นน้ำ ตามตื๊อจนชายหนุ่มไม่พอใจ

Tonnam talks

ผมเข้ามาเปลี่ยนเสื้อผ้าในห้องแต่งตัวเมื่อการแข่งขันจบลง ร่างสูงโปร่งของหญิงสาวในชุดเดรสสีหวานเดินเข้ามาขวางตรงหน้า ผมถอนหายใจด้วยความเหนื่อยหน่าย เมื่อไหร่ยัยคนนี้จะเลิกยุ่งกับผมสักที

“ต้นน้ำ แม่จินบอกให้ไปกินข้าวที่บ้านบ้างนะ” แม่จินก็คือแม่ของผมเอง แม่อยู่บ้านใหญ่กับพ่อและแม่ดาว แม่ของผู้หญิงคนนี้ ผมหนีไปเรียนที่เชียงใหม่สี่ปีเพื่อหลบหน้าทุกคนในครอบครัว พอกลับมาทำงานที่บริษัทของพ่อก็หมกตัวอยู่แต่ในคอนโดไม่โผล่หน้าไปให้ใครเห็นแม้แต่แม่แท้ๆของตัวเอง ทำไมน่ะเหรอ? ต้นน้ำ หนุ่มหล่อพ่อรวยที่ใครๆกล่าวถึงความจริงเป็นแค่ ลูกภรรยารองของเจ้าสัวไชยวัฒน์ ภรรยาที่ไร้ซึ่งทะเบียนแต่ด้วยความที่ผมเป็นลูกชายในครอบครัวคนจีน จึงได้รับการเอาใจใส่และทำราวกับผมเป็นลูกชายที่เกิดจากแม่ดาวภรรยาคนแรกของพ่อ ส่วนลูกสาวแท้ๆอย่างพี่นีน่ากลับไม่มีใครกล่าวถึง ทุกคนเก็บเรื่องนี้เป็นความลับเพื่อให้ผมไม่โดนตราหน้าว่าเป็นลูกเมียน้อย แต่ผมกลับละอายใจและแยกตัวออกมาจากครอบครัว ทำตัวต่อต้านความหวังดีของพี่สาวต่างมารดา

“เราไม่ไป..บอกว่าเลิกยุ่งกับเราซะที เมื่อไหร่จะเข้าใจ จะมาอะไรกับลูกเมียน้อยอย่างเรา” ผมบีบไหล่พี่นีน่าด้วยอารมณ์โกรธ

“เลิกยุ่งไม่ได้หรอกเพราะว่าเรา..เป็นพี่น้องกัน” พี่นีน่าเน้นเสียงคำว่าพี่น้อง ดวงตาสีเข้มสบตาผมอย่างไม่กลัว ทว่าผมได้ยินเสียงฝีเท้าของผู้มาใหม่ทำให้ต้องหันไปมองอย่างเสียไม่ได้ ร่างบางในชุดเสื้อเชิร์ตกางเกงสีดำยืนอยู่ตรงประตู ใบหน้าขาวนวลเนียนกำลังมองมาอย่างตั้งใจ ผมปล่อยมือที่บีบไหล่พี่สาวลงและเดินเข้าไปข้างในด้วยความตกใจ เธอจะได้ยินเรื่องที่ผมคุยกับพี่นีน่ารึเปล่า

“ไอ้ยม มึงไม่ไปแน่นะ เห็นสาวดีกว่าเพื่อนนะมึง” นานๆครั้งที่กลุ่มเราจะรวมตัวกัน ไอ้ทีเจก็เลยหาเรื่องชวนดื่มนั่นแหละ ไอ้มะยมหัวเราะร่วน

“สาวที่ไหนวะนั่นพี่สาวฝาแฝดกู แสดงว่ากูอำแล้วพวกมึงเชื่อเพราะกูกับพี่หน้าไม่เหมือนกันเลย พี่มะปรางหน้าเหมือนพ่อส่วนกูหน้าเหมือนแม่” หญิงสาวที่ยืนมองผมกับพี่น่าคุยกันก็คงเป็นมะปราง พี่น้องของไอ้มะยมนั่นเอง ผมเห็นมะปรางมาหาไอ้มะยมบ่อยๆ นึกว่าเป็นคนรักของมันที่แท้ก็เป็นพีน้องนั่นเอง

“จีบได้ไหมวะ ลูกพี่ลูกน้องมึงมีแต่คนสวยๆ แต่ว่ามึง..” ทีเจพูดปนขำ มันแอบชอบใบเตย ญาติผู้น้องของไอ้มะยมตั้งแต่สมัยเรียนที่เชียงใหม่ แต่ก็ไม่ได้จีบหรือทำความรู้จักอะไรเพราะครูใบเตยมีแฟนอยู่แล้ว

“กูก็หล่อไง จีบไม่ได้พี่กูไม่ชอบแบบมึงว่ะไอ้เจ พี่กูชอบแบบดาร์คทอลแอนด์แฮนซัม” พูดแล้วก็มองหน้าผมยิ้มๆ

“พี่มึงเอฟซีไอ้ต้นน้ำว่างั้น โหอย่างกูก็หมดสิทธิ์สิทธิ์ ผู้หญิงไทยทำไมถึงชอบแบบเข้มๆ ขาวๆอย่างกูสาวไม่มองเลย” เพื่อนรักโอดครวญ

“กูไปก่อนนะแล้วเจอกันใหม่” มะยมคว้ากระเป๋าเป้แล้วเดินออกไปทันที

“เจ กูมีเรื่องปรึกษา” ผมทรุดนั่งลงที่เก้าอี้

“เรื่อง?”

“เมื่อกี้พี่นีน่ามาแล้วก็เหมือนเคยกูพูดไม่ดีกับเขา” ผมลอบถอนหายใจด้วยความหนักหน่วง

“มึงเคยพูดดีกับพี่เขารึไง ไม่เห็นมีอะไรแตกต่าง กูว่าพี่นีน่าเค้าก็ดีกับมึงนะ เมื่อไหร่มึงจะยอมรับความหวังดีของพี่เค้าซะที ไอ้ต้นเอ้ย..”

“ไม่ใช่ประเด็นนั้น”

“........”

“พี่ของไอ้มะยมเดินเข้ามาพอดี มึงว่าเค้าจะเอาไปพูดเรื่องที่กูเป็นลูกเมียน้อยไหมวะ..” อันที่จริงมันก็คือความจริงที่ไม่มีใครขุดคุ้ยขึ้นมา แต่ถ้ามีคนรู้ผมก็คงโดนคนนอกมองด้วยความดูถูกแน่ๆ ไอ้ทีเจเป็นเพื่อนสนิทที่ผมบอกมันทุกเรื่องและเรื่องที่ผมเป็นลูกภรรยารองนี่ก็ด้วยเพราะแม้แต่มะยมผมก็ไม่เคยบอกมัน

“ก็ไม่แน่ว่ะ มันก็สิทธิ์ของเค้าที่เค้าจะเอาไปพูดป่ะวะ”

“แต่กูไม่อยากให้เค้าเอาไปพูด”

“งั้นมึงก็คบกับเค้าไปเลย จากนั้นก็ถ่ายคลิปตอนฟีทเจอริ่ง บอกเลิกแล้วแบล็คเมล์ไปเลย กูเพิ่งดูหนังมาพล็อตนี้ดีมาก” มันพูดปนขำทำเหมือนไม่จริงจังอะไร...แต่ผมไม่รู้สึกขำรู้สึกเครียดจนปวดหัว..

“คบแล้วแอบถ่ายคลิปใช่ไหม?” ผมทวนประโยคนั้นด้วยคำถาม คนตรงหน้าทำตาโตด้วยความตกใจ

“เฮ้ย..เอาจริงดิ”

“จริง!!!”