ตอนที่4 ชีวิตที่ต้องเจอ

วันต่อมา

ฮานะในชุดนักศึกษากำลังนั่งรอเพื่อนสนิทอยู่ที่โต๊ะประจำข้างตึกคณะ เธอเรียนคณะบริหารธุรกิจ เอกการบัญชี มีเพื่อนสนิทหนึ่งคนคือยี่หวา เธอกับเพื่อนเป็นเด็กทุนที่สอบเข้ามาเรียนมหาลัยเอกชนเหมือนกัน ทำให้สามารถพูดคุยกันได้อย่างสนิทใจ เปรียบเทียบกับเพื่อนร่วมคณะส่วนใหญ่ก็จะเป็นลูกเศรษฐีด้วยกันทั้งนั้น

ถึงแม้ทุกคนจะไม่ได้แสดงท่าทีรังเกียจเด็กทุนอย่างพวกเธอสองคน แต่ในสังคมแบบนั้น ทั้งฮานะและยี่หวาเข้าไม่ถึงความเป็นอยู่และการใช้ชีวิตของพวกเขาจริง ๆ เลยสบายใจที่จะไปไหนมาไหนกันสองคนมากกว่า นอกเสียจากเวลามีงานกลุ่มที่อาจารย์ให้จับกลุ่มกันมากกว่าสองคน พวกเธอก็จะมีกลุ่มประจำที่จะชวนพวกเธอสองคนไปอยู่ด้วยกันทุกครั้ง

"ฮานะ"

เสียงหวานใสของยี่หวาดังขึ้นด้านหลัง ฮานะหันหน้าไปส่งยิ้มให้เพื่อน ก่อนจะหลุดขำออกมา เมื่อเห็นผมยาวของเพื่อนชี้ฟูไม่เป็นทรง

"ทำไมหัวฟูแบบนั้นอ่ะ"

"มาวินมอเตอร์ไซค์อ่ะ กลัวไม่ทันเรียนคาบแรก"ยี่หวายกมือเล็กขึ้นลูบผม พลางยิ้มจนตาหยี

"ตื่นสายเหรอ"

"อืม เมื่อคืนช่วยแม่จัดเบรกขนมจนดึกเลย"

ยี่หวาสภาพชีวิตก็ไม่ได้ต่างจากเธอมากนัก อาศัยอยู่กับแม่ในห้องเช่าเล็ก ๆ สองคน มีอาชีพรับทำข้าวกล่อง จัดของว่างพักเบรกการประชุม รายได้ก็ไม่ได้ดีมาก หากช่วงไหนไม่มีลูกค้าจ้าง ก็ต้องไปหารับจ้างทำความสะอาดห้องพักหรือคอนโด

"ฉันก็ต้องไปทำงานแล้วเหมือนกันนะ ต่อไปก็คงมีสภาพไม่ต่างจากเธอ"

"ได้งานทำแล้วเหรอ"

"อืม งานที่ผับน่ะ"

"อย่าบอกนะว่าเธอต้องไปเป็นเด็กเสิร์ฟ แบบนั้นต้องแต่งตัวโป๊อ่ะดิ"

ยี่หว่าเลิกคิ้วถาม ขณะที่มือกำลังหวีผมยาวตัวเองที่ฟูไม่เป็นทรงให้เข้าที่เข้าทาง

"ถ้าเป็นเด็กเสิร์ฟจริง คงจะดีกว่านี้"

ฮานะบ่นพึมพำออกมา แค่คิดถึงหน้าตาเจ้าของผับที่เธอต้องเจอทุกวัน ก็รู้สึกคิดผิดขึ้นมาทันที ที่ไปรับปากว่าจะไปทำงานนี้

"อะไรของเธออ่ะ งงไปหมดแล้วเนี่ย ตกลงทำแผนกอะไร"

"ฉันยังไม่รู้เลยว่าหน้าที่ที่ต้องทำเรียกว่าอะไร พนักงานทำความสะอาดส่วนตัวล่ะมั้ง"

"ยิ่งพูดยิ่งงง ขอทีเดียว เล่ามาสิว่าเกิดอะไรขึ้น"

ฮานะถอนหายใจออกมา ก่อนจะเล่าเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อวานให้ยี่หวาฟังตั้งแต่ต้นจนจบ

"เขาชอบเธอหรือเปล่า ถึงได้หาเรื่องเธอแบบนั้น"

ฮานะกรอกตามองบน ใช้มือดันแว่นตาของตัวเองให้เข้าที่"เป็นไปไม่ได้หรอก เขาคงไม่พอใจที่ฉันไปใส่ความเขาต่อหน้าลูกน้องเขามากกว่า เขายังบอกอยู่เลย ผู้หญิงอย่างฉันไม่เหมาะจะเป็นเด็กเสิร์ฟผับเขา ที่มีแต่ผู้หญิงสวย ๆ"

"แล้วเพื่อนฉันไม่สวยตรงไหน ตาไม่ถึงล่ะสิ แล้วไอ้แว่นนี่ใส่ทำไมคะ เลสิคก็ทำแล้ว มันไม่ใช่แว่นสายตาด้วยซ้ำ"

"ก็มันชินอ่ะ พอไม่ใส่แล้วรู้สึกแปลก ๆ"

เธอยิ้มแหย ๆ ให้เพื่อน เป็นจริงแบบเพื่อนว่าทุกอย่าง เธอทำเลสิคมาเป็นปีแล้ว แต่ยังคงหยิบแว่นมาใส่เหมือนปกติ เพราะความไม่ชิน อีกทั้งแว่นที่ใส่ก็แค่แว่นธรรมดา ไม่ใช่แว่นสายตาเหมือนเมื่อก่อน

"เธอคิดว่าแบบเราสองคนจะมีแฟนตอนไหนอ่ะ ไม่ใช่ว่าอยากมีนะ แต่ฉันไม่เห็นวี่แววเลยจริง ๆ”

“แค่เอาตัวรอดในแต่ละวันก็เหนื่อยจะตายอยู่แล้ว เอาจริง ๆ นะ ผู้ชายคนไหนเขาจะอยากมาเอาผู้หญิงที่ทำงานเป็นเกรียวหัวเป็นน็อตแบบฉันล่ะ”

ยี่หวาเอ่ยออกไปตามสิ่งที่คิด แทบมองไม่เห็นหนทางที่จะมีใครเข้ามาสนใจผู้หญิงแบบเธอ ตื่นเช้าก่อนมาเรียน ก็ต้องช่วยแม่ทำงาน เลิกเรียนก็ต้องรีบกลับไปช่วยงานแม่อีก กว่าจะได้พักผ่อนก็ห้าทุ่มกว่าทุกวัน แทบไม่มีเวลาเป็นส่วนตัวของตัวเอง ที่จะได้ไปเที่ยวเล่นเหมือนผู้หญิงคนอื่น

“เห้อออ งั้นไปเรียนกันดีกว่า”ทั้งสองคนลุกขึ้นจากโต๊ะม้าหินอ่อนประจำข้างตึกคณะ ก่อนจะไปเข้าเรียบคาบแรก ระหว่างทางก็เจอกับกลุ่มผู้ชายวิศวะสามคนที่เดินสวนกันตรงทางเดิน มีหนึ่งในสามคนนั้นหันมาจ้องหน้าฮานะตาไม่กระพริบ เธอเองก็พยายามหลบสายตาคมคู่นั้น เพราะรู้สึกเหมือนถูกคุกคามทางสายตา

“ฉันว่าเขาสนใจเธอนะ”ยี่หวาหันมาเอ่ยกระซิบบอกเพื่อน ดวงตากลมโตยังคงหันมองแผ่นหลังของผู้ชายสามคนนั้น ก่อนที่ผู้ชายคนที่เธอเห็นว่าจ้องหน้าเพื่อนสนิทอย่างฮานะตาไม่กระพริบ จะหันหลังกลับมามองอีกครั้งและทันได้สบตากับเธอพอดี

“ไม่ใช่หรอก อีกอย่างผู้ชายคณะนี้น่ากลัวทั้งนั้นเลย ฉันไม่ชอบ”

“ไม่ใช่ทุกคนหรอก แต่สามคนเมื่อกี้น่ากลัวจริง ๆ รู้สึกจะเป็นหนุ่มฮอตของคณะวิศวะเลยนะ ว่าแต่เดินมาทำไมที่คณะนี้”

“ช่างเขาเถอะ เรารีบไปเรียนกันดีกว่า ใกล้จะถึงเวลาแล้วเนี่ย เดี๋ยวอาจารย์ประจำวิชาเช็คสายนะ”

ตอนเย็น

หลังเลิกเรียนฮานะก็ถึงเวลาไปทำงานพอดี เธอเลยตัดสินใจขึ้นรถแท็กซี่ไปเพราะไม่อยากไปสายตั้งแต่วันแรก ส่วนยี่หวาก็แยกตัวไปรอรถเมล์กลับบ้านที่ป้ายรถเมล์อีกฝั่ง

Rrrrr Rrrrr

เสียงเรียกเข้าจากป้าเจนดังขึ้น นิ้วเรียวเล็กรีบกดรับทันที“ค่ะป้าเจน”

(เลิกเรียนหรือยัง)

“เลิกแล้วค่ะ หนูกำลังไปที่ผับค่ะ”

(ดีเลยลูก วันแรกเราไม่ควรมาสาย)

“เข้าใจแล้วค่ะ”

ฮานะกดวางสายคนเป็นป้า ก่อนจะหันหน้าออกมองนอกหน้าต่างรถ รู้สึกจิตใจไม่ค่อยสงบ แค่คิดว่าอีกไม่กี่นาทีข้างหน้าเธอต้องไปเจอผู้ชายคนนั้น อีกทั้งต้องทำงานกับเขาส่วนตัว ก็รู้สึกปวดตุบ ๆ ที่ศรีษะขึ้นมาทันที ภาวนาให้การทำงานของเธอราบรื่น ตลอดรอดฝั่ง ไม่มีอุปสรรคอะไรมาขวางกั้นด้วยเถิด ถึงแม้จะรู้ว่าเป็นไปได้ยากก็ตาม เพราะผู้ชายคนนั้นดูจะเป็นคนกวนประสาทที่ชอบทำให้เธอหัวร้อนได้อยู่ตลอดเวลา

ใช้เวลาเดินทางไม่นาน รถแท็กซี่ก็จอดหน้าผับในเวลาเกือบหกโมงเย็น ฮานะรีบจ่ายเงินและลงจากรถทันที ก่อนจะเดินเข้าไปในผับที่เวลานี้มีเพียงพนักงานที่กำลังจัดเตรียมโต๊ะเก้าอี้ เธอเดินตรงไปยังหน้าห้องของฝ่ายบุคคล เจอกับพี่แตงกำลังนั่งหน้าเครียดอยู่หน้าจอคอมพิวเตอร์

“อ้าวมาแล้วเหรอ”แตงกวาเงยหน้ามาเห็นพนักงานทำความสะอาดคนใหม่ของเจ้าของผับอย่างธันเดอร์พอดี เลยเอ่ยทักและหยิบยูนิฟอร์มพนักงานทำความสะอาดส่งให้เธอ

“เป็นชุดทำความสะอาดนะ แล้วอันนี้คือกุญแจล็อคเกอร์ที่อยู่ในห้องพักพนักงานนะ เลิกงานก็เอายูนิฟอร์มเก็บไว้ในนั้นนะ พี่จะให้ไปสองชุด สลับกันซักก็แล้วกัน”

ฮานะก้มมองชุดพนักงานทำความสะอาดสีน้ำเงินที่อยู่ในมือก็ต้องถอนหายใจออกมา มันเป็นชุดที่ดูคล้ายแม่บ้านที่ทำความสะอาดตามโรงแรม ทว่าชุดนี้เป็นกระโปรงชายระบาย เนื้อผ้าบางเบา ค่อนข้างเน้นสัดส่วนพอสมควร อยากจะรู้นักว่าใครเป็นคนคิดชุดแบบนี้ขึ้นมา หรือเพราะว่าเป็นพนักงานทำความสะอาดของผับ เลยต้องดูเซ็กซี่เป็นพิเศษ

ด้านธันเดอร์ตอนนี้กำลังนั่งไขว้ห้างอยู่ในห้องทำงาน เอานิ้วเรียวยาวเคาะโต๊ะตามจังหวะที่เขากำลังฮัมเพลงอยู่ในลำคอ รู้สึกอารมณ์ดีเป็นพิเศษ เพราะอีกไม่กี่นาทีก็จะเป็นเวลางานของฮานะ ผู้หญิงที่กล้าเอาชื่อเขาไปเปรียบเทียบกับหมาข้างบ้านของเธอ คงยังไม่รู้สินะว่าตอนนี้กำลังเล่นกับใครอยู่ เขากับเธอไม่ใช่อายุรุ่นเดียวกัน ที่เธอจะมาพูดอะไรแบบนี้กับเขาได้