Chapter 5

“มะ..ไม่เป็นไร เดี๋ยวฉันทำเอง” ด้วยเพราะแผลหกล้มอยู่บริเวณหัวเข่าทำให้ช่อม่วงรู้สึกขัดเขินเนื่องจากต้องเลิกชายกระโปรงขึ้นเหนือหัวเข่าเพื่อทำแผล

“นั่งเฉยๆเถอะ อย่าดื้อ” ชายหนุ่มบอกด้วยน้ำเสียงจริงจังผิดกับบุคลิกที่ขี้เล่นของเขา ทำให้ช่อม่วงต้องทำตามเพราะภาพของไคโรดันซ้อนทับหน้าของคาเอลเป็นครั้งที่สอง หญิงสาวนั่งนิ่งยอมให้เขาเลิกชายกระโปรงเธอขึ้นไปเหนือเข่า ทว่าไม่ได้น่าเกลียดเพราะเธอมักจะสวมกางเกงขาสั้นบางๆไว้เสมอ มือหนาขาวนวลเนียนสวยราวกับมือของผู้หญิงกำลังใช้สำลีชุบน้ำเกลือทำความสะอาดรอบๆแผล ช่อม่วงเผลอกัดปากด้วยความแสบจากน้ำเกลือ

“เรียบร้อยแล้ว” ดวงตาสีเข้มของหนุ่มหล่อสบตาของเธอ แววตาขี้เล่นซุกซนของเขาคือความแตกต่างระหว่างไคโรกับคาเอล ดวงตาของอดีตคนรักอ่อนโยนหากแต่รู้สึกได้ถึงความหนักแน่นและมั่นคง

“งั้น ฉันขอตัวกลับ” ช่อม่วงค่อยๆยกเจ้าแมวอ้วนออกจากตักตัวเองแล้ววางมันไว้ข้างๆ ทว่ามันกลับใช้เล็บเกี่ยวกระโปรงหญิงสาวไม่ยอมปล่อย ไคโรมองคุณนายลูซ่าอย่างน้อยใจ ดูเอาเถิดขนาดตอนหนีออกจากบ้าน ชายหนุ่มไม่เอาอะไรติดมือมาสักชิ้นนอกจากเจ้าแมวอ้วน ไม่บอกก็รู้ว่าเขารักมันมากแค่ไหนแถมยังไม่พาผู้หญิงมาค้างที่นี่ก็เพราะให้เกียรติแมวแสนรัก ทว่าพอเจอผู้หญิงแปลกหน้าแค่ไม่ถึงสิบนาที มันกลับแปรพักตร์เปลี่ยนไปอยู่รักคนอื่นอย่างง่ายดาย

“ปล่อยก่อนนะ ชุดฉันติดเล็บเธอหมดแล้วรู้มั้ย?” ใบหน้าสวยหวานก้มลงไปฟัดเจ้าเปอร์เซียด้วยความเอ็นดู ช่อม่วงเคยเลี้ยงแมวตอนที่อยู่อพาตเมนท์กับคุณยายที่อเมริกา พอคุณยายจากไปเจ้าฟีลิกซ์ก็ซึมไม่ยอมกินอาหารและตายตามคุณยายไป หญิงสาวรู้สึกเคว้งคว้างอยู่สักพัก กระทั่งคุณลุงชลิตญาติผู้ใหญ่ เสนอให้เธอกลับมาอยู่เมืองไทยและรับปากจะรับผิดชอบค่าใช้จ่ายทุกอย่างเพราะพ่อของเธอไม่ขอรับมรดกใดๆทั้งสิ้น ชวินทร์พอใจที่จะใช้ชีวิตกับภรรยาและลูกที่ต่างประเทศแต่ขอแค่ชลิตดูแลรับผิดชอบลูกสาวของตัวเองเท่านั้น ช่อม่วงไม่เคยคิดอยากไปอยู่กับผู้เป็นพ่อสักนิด สังคมตะวันตกสอนให้เธอเข้มแข็งรู้จักดูแลตัวเอง หญิงสาวทำงานพิเศษในร้านอาหารไทยหลังจากที่เรียนจบไฮสคูลเพื่อหาเงินเรียนต่อระดับวิทยาลัยด้วยตัวเองและสาขาที่เธอสนใจก็คือด้านวรรณกรรม ความฝันของเธอคืออยากทำงานในสำนักพิมพ์สักที่หนึ่ง ใช้ชีวิตแบบเรียบง่าย กระทั่งคุณยายด่วนจากไปด้วยโรคชรา ช่อม่วงก็ยังอยากสานต่อความฝันเรียนเทียบโอนมาเรียนที่ไทยด้วยสาขาที่ใกล้เคียงกัน นั่นก็คือคณะอักษรศาสตร์ สาขาวิชาภาษาอังกฤษ พอเรียนจบเป้าหมายก็คือสำนักพิมพ์เล็กๆ เธอชอบการอยู่กับตัวหนังสือนั่งฟังเพลงเงียบๆในระหว่างทำงาน ไม่อยากอยู่ในที่ๆมีการแก่งแย่งชิงดีชิงเด่น เธอจึงพยายามทำตัวเรียบง่ายไม่ปฏิสัมพันธ์กับใครมากเกินไป ทว่าผู้ชายตรงหน้าที่สุดแสนจะอันตรายกำลังจะทำให้โลกที่สงบของเธอเกิดความวุ่นวาย เพราะฉะนั้นช่อม่วงจึงเริ่มก่อกำแพงไม่ปล่อยให้เขาเข้าทำลายความสงบสุขของเธอ พอจัดการคุณนายลูซ่าออกจากตักที่มันคิดว่าเป็นที่นอนนุ่มๆได้ หญิงสาวก็เริ่มหาทางหนีทีไล่

“ฉันมีรายงานที่ต้องทำส่งวันจันทร์ ช่วยไปส่งฉันทีได้มั้ย” หญิงสาวพยายามทำเสียงอ่อนลงกว่าปกติ ดวงตากลมโตสวยสบตาเขาอย่างขอร้อง

“กินข้าวก่อนไหม นี่เกือบจะเที่ยงแล้ว ฉันหิว”

“ฉันยังไม่หิวจะกลับไปกินที่ห้อง” เธอทานมื้อเช้ากับครอบครัวของโรสมาแล้วจึงยังไม่รู้สึกหิว แต่ถึงจะหิวเธอก็ไม่ยอมอยู่ห้องนี้ต่อแม้เพียงสักวินาทีเดียว ไคโรก็เป็นผู้ชายที่เหมือนใครๆต่างพากันพูด หล่อเหลาอันตรายและเลือดเย็น ช่อม่วงเห็นด้วยตาตัวเองแล้ว ขนาดผู้หญิงสองคนตบตีจนเจ็บปางตาย ร่างสูงยืนมองด้วยท่าทีสบายๆทั้งยังกดยิ้มมุมปากอย่างพอใจอีกตะหาก ผู้ชายคนนี้ยังมีหัวใจรึเปล่า?

“แต่ฉันหิว ขอกินข้าวก่อนแล้วจะไปส่ง” ไคโรยังสนุกที่จะรุกผู้หญิงที่ไม่มีทีท่าสนใจเขาแม้แต่น้อย ยิ่งหนีเขายิ่งอยากไล่ตาม คนอย่างเขา..อยากได้อะไรก็ต้องได้!!!